null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

PREMIUM

Maud: “Ik schrik van mijn moeder die naakt op een krukje voor het aanrecht zit”

Rosa woont tijdelijk weer thuis omdat het uit is met Thomas. Maud geniet ervan dat het weer even lijkt alsof ze een gezin zijn – net als vroeger.

Getty Images

Ik kom moe thuis na een lange bevalling. Elke keer als ik naar huis wilde gaan omdat de ontsluiting niet erg opschoot, schreeuwde die vrouw de hele buurt bij elkaar zodat ik toch maar bleef. Ondertussen zat haar man te puffen alsof hij zelf een kind aan het baren was.

Het was zo’n type dat bij elke controle meekwam en meer vragen stelde dan zijn vrouw. Toen hij op een bepaald moment dingen tegen haar ging roepen als: “Harder werken!”, “Laat het stromen!” en: “Je duikt niet in je weeën. Duiken!”, was ik het zat. Ik nam hem apart en maakte hem duidelijk dat ík de regie had, niet hij. Even hield hij zich in, maar daarna stak zijn dominante aard toch weer de kop op. “Laat je nou toch gewoon gaan!”, schreeuwde hij tegen zijn vrouw. Ik snapte dat de vrouw haar kind echt niet kon laten komen bij deze man. Dat werd nog wat. Uiteindelijk moest ik letterlijk haar hand vasthouden om haar erdoorheen te slepen.

Het is al 11 uur. Om niemand wakker te maken, sluip ik door de donkere woonkamer naar de keuken. Als ik in de keuken het licht aanknip, schrik ik: ik zie mijn moeder naakt op een krukje voor het aanrecht zitten. Zij schrikt weer van mijn schrik en begint te gillen: “Nee! Niet aanraken! Niet doen!” De tranen schieten in mijn ogen door deze ontluisterende situatie. “Stil maar mam”, zeg ik. “Ik ben het. Rustig maar.” Ik zou een arm om haar heen willen slaan, maar haar naaktheid houdt me tegen. Haar borsten staren treurig naar de vloer en haar witte haren pieken alle kanten op alsof ze onder stroom heeft gestaan. Ik loop naar de woonkamer, pak een plaid van de bank en ga ermee naar mijn moeder. “Zo, dat is beter. Lekker warm.” Ze kijkt me dankbaar aan. “Mama, waarom zit je hier?" “Ik ben het vergeten…”, zegt ze verdrietig. Ondertussen is ook Rosa wakker geworden van het geluid en komt slaperig naar beneden. “Wat is er, oma?” Als ze ziet dat ik al bij haar ben, maakt ze meteen rechtsomkeert. De volgende ochtend herinnert mijn moeder zich uiteraard niks van het hele voorval. In dit geval is dat maar beter ook.

Als Rosa naar beneden komt, heeft ze haar weekendtas bij zich. “Sorry, mam, maar ik trek het echt niet meer”, zegt mijn dochter. Gisteravond wilde oma de hele tijd dezelfde liedjes met me zingen. Toen ik na 100 keer zei dat ik geen zin meer had, begon ze te huilen.” “O schat, wat vervelend.” “Toen ik haar uiteindelijk kon afleiden met de tv, viel ze meteen in slaap. Na een tijdje zette ik ’m uit, maar toen werd ze weer wakker. Ze herkende me niet en vroeg of ik van de thuiszorg was.” “Heb je haar uiteindelijk naar bed gekregen?” “Nee, ze was niet in beweging te krijgen. De film die op tv was, ging over verkrachting. Ze wilde hem per se uitkijken.” Ze aarzelt even en zegt dan: “Het spijt me mam, maar ik ga terug naar mijn eigen leven.” “Ik snap het. Soms wil ik zelf ook de deur achter me dichttrekken.” “Waarom doe je dat niet?” Rosa kijkt me veelbetekenend aan. “Ik bedoel, waarom laat je oma niet opnemen in een verpleegtehuis?”

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden