null Beeld

PREMIUM

Maud is op zoek naar de vermiste Koen

Koen is met zijn zeiljacht weggegaan en heeft al 2 dagen niets van zich laten horen. Hij was erg overstuur toen hij vertrok. Maud vreest het ergste. 

“Het spijt me”, zegt de agent aan de andere kant van de lijn. Gefrustreerd hang ik op. Ik heb de politie gebeld omdat ik wil dat ze naar Koen gaan zoeken. Natuurlijk begrijp ik dat hij uit vrije wil is weggegaan, dat hij volwassen is, en dat ze niet elke depressieve persoon onmiddellijk kunnen gaan opsporen, maar ik had verwacht dat ze wel iets konden – of wilden – doen. Inmiddels is Julian ook thuisgekomen en samen met Rosa maken we een actieplan. Frank, de werknemer van Koen, is bereid om samen met Julian op het water te gaan zoeken, en Rosa en ik rijden alle havens af. Koens beste vriend, Dick, is op

vakantie en heeft Koen ook al een tijd niet gesproken. Op mijn vraag of hij depressief zou kunnen zijn, is hij even stil. Het is volgens hem niks voor Koen, maar nu we het zo op de man af vragen… Hij was best stil de laatste tijd. Dick zit in de computers en gaat voor ons uitzoeken of Koen misschien online sporen heeft achtergelaten. Uiteindelijk bel ik Dewi. Het is raar om de vrouw te moeten bellen die deels onze scheiding heeft veroorzaakt, maar ik zet me over mijn eigen gêne heen en toets haar nummer in. Ze neemt gelukkig meteen op. Als ze hoort wie ze aan de lijn heeft, is ze meteen afstandelijk. Natuurlijk heeft ze gemerkt dat Koen depressief was. (Hoezo natuurlijk?) Niet in het begin van hun relatie maar na ongeveer een halfjaar. Als ze het met hem daarover wilde hebben, hield hij vol dat er niks aan de hand was. Op mijn vraag of hij onlangs nog contact met haar heeft opgenomen, is het antwoord ‘nee’.

"Als Dewi mijn stem hoort, 
is ze meteen afstandelijk"

Suus is gekomen om op mijn moeder te passen. Dat is niet makkelijk, want mijn moeder vraagt om de seconde waar Koen is. Ze heeft iets opgevangen en voelt onze stress dus is ze een soort repeterende robot geworden. Heel zielig, maar ook om gek van te worden.

Rosa en ik hebben al 2 jachthavens gehad, maar daar is hij niet geweest. Snel stappen we in om naar de volgende haven te rijden. De havens die we aandoen liggen allemaal op de vaarroute naar open water, via de Waddenzee. Julian is ondertussen met Frank op het IJsselmeer aan het zoeken, maar ook zij hebben nog geen aanknopingspunt gevonden. Terwijl Rosa en ik zwijgend de stem van de navigatie volgen, stapelen de beelden van mijn verleden met Koen zich op in mijn hoofd. Hoe we elkaar leerden kennen in een discotheek in Alkmaar. Ik tikte op zijn rug en vroeg of hij een aansteker had. Hij draaide zich om en zei dat hij niet rookte. Waarop ik zei: “Ik ook niet, maar het is voor mijn vriendin.” Ik denk aan de dag dat we trouwden en aan een lange tafel dineerden in de achtertuin van mijn ouders. We hadden nog geen geld voor een enorm feest. Maar na afloop werden we door de ouders van Koen meegenomen en op een boot gezet. Dat was onze huwelijksreis. Met wat ik nu weet over de verdrinkingsdood van zijn broertje, vraag ik me af of hij dat wel leuk vond. Mijn telefoon gaat. Het is Dick. Koen heeft gisteren voor het laatst zijn telefoon gebruikt in Harlingen.

Beeld: iStock

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden