null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Maud voert een paar vervelende gesprekken: “Maudje, huil je?”

Mauds dochter Rosa vraagt of het niet tijd wordt voor een verpleeghuis voor oma.

Sinds Rosa het woord ‘verpleeghuis’ heeft genoemd, krijg ik die gedachte niet meer uit mijn hoofd. Ik bel Juliet om met haar af te spreken, maar zij heeft het zó druk voor Kerst, dus dat wordt pas in het nieuwe jaar.

Hoezo druk, vraag ik me geïrriteerd af. Haar kinderen gaan 3 dagen per week naar de opvang, ze werkt nauwelijks, haar man verdient al het geld en ze laat de mantelzorg van mama aan mij over. Toch zet ik me over mijn ergernis heen en vraag of ze Eerste Kerstdag gezellig komen eten. Mijn zus reageert bijna verontwaardigd, daar had ik echt eerder mee moeten komen. Ze ging ervan uit dat ik niks zou doen met Kerst, dus ze heeft allang andere plannen gemaakt. Niks zou doen?! Ze weet toch dat ik met mama zit, dat ik geen relatie heb, dat mijn kinderen uit huis zijn? Misschien had zij ook mij eens kunnen uitnodigen voor de verandering. Met een door mijn lippen geperst ‘prima, geen probleem’, hang ik op.

Ik bel Julian om te vragen welke kerstdag hij thuis wil komen – ik heb hem na het hele gedoe met Koen die depressief was – niet meer gezien. Hij reageert verbaasd: “Mam, ik heb je toch al maanden geleden gezegd dat ik voor een vrijwillige stage naar Lusaka ga, in Zambia.” Dat had hij inderdaad gezegd en heel stom dat ik daar helemaal niet meer aan heb gedacht. Nou voel ik me nog schuldig ook. “Sorry lieverd. Kom je daarvoor nog thuis, ik mis je”, zeg ik tegen hem. “Waarom kom jij anders niet naar Maastricht, mam? Je komt bijna nooit.” Ik beloof hem dat ik het ga proberen te regelen. Maar nog voor ik heb opgehangen, weet ik al dat dit niet gaat lukken.

Dus de enige die er met Kerst zijn, is mijn moeder – uiteraard – en Rosa. Misschien moeten we lastminute een leuk hotelletje in de Ardennen boeken. Of in Antwerpen? Ik bel Rosa en merk meteen dat er iets is. Als ik vraag of ze zin heeft om spontaan weg te gaan met Kerst, begrijp ik wat het probleem is. “Ik hoop echt niet dat je het erg vindt, mam, maar ik ben uitgenodigd om mee te gaan op wintersport.” “Oké, met wie dan?” Even is het stil, dan zegt ze: “Met Thomas en zijn familie.” “Thomas? Rosa, hij heeft je hartstikke bedrogen.” “Ja, mam, wrijf het even lekker in. We proberen het gewoon weer voorzichtig. Hij is heel lief…” “Schat, ik weet echt niet of dat een goed idee is.” “Ik ook niet mam, maar ik moet het proberen. Sorry dat ik er niet ben met Kerst.” “Ik maak me meer zorgen over je gebroken hart, dan dat ik met Kerst alleen zit.” “Mam, jij zou toch moeten weten dat relaties niet altijd lopen zoals je wilt? En dat je niet meteen moet opgeven…” even laat ze een pauze vallen. “O nee, dat weet jij juist niet. Anders was je nog met papa geweest.”

Ik weet niet of ze het cynisch bedoelt of serieus, maar haar woorden raken me.

Mijn dochter vult de stilte op. “Sorry, mam, ik bedoel het niet zo bot, maar ik wil het in elk geval nog een keer proberen.” “Prima, schat,” pers ik er weer uit, en ik hang op. Ik laat mijn hoofd in mijn armen zakken. Dan voel ik een hand op mijn schouder. Het is mijn moeder. “Maudje, huil je?”

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden