null Beeld

Maud: “Wat zij doet, kun je niet eens meer mantelzorgen noemen”

Tijdens de verjaardag van Mauds zus, Juliet, blijkt dat haar dochter Rosa daar als au-pair is gaan werken.

Misschien is mijn reactie overdreven, maar ik baal er zo van dat mijn dochter ‘in dienst is genomen door mijn zus’ als oppas voor haar kinderen. Rosa neemt me apart om te benadrukken dat niet zij maar Juliet met het voorstel kwam. Eerst had ze niet toegehapt, maar toen haar tante de uurprijs verhoogde, leek het haar toch wel een goed idee. Ze beweren allebei dat ze er niet aan gedacht hebben dit ook even met Koen en mij te overleggen. Van Juliet geloof ik dat niet. Ik weet zeker dat het door haar hoofd is gegaan, maar omdat ze al vermoedde dat ik dit geen goed idee zou vinden, heeft ze er vast bewust voor gekozen niets te zeggen.

Dat heeft ze goed gezien, want het stuit me inderdaad enorm tegen de borst. In de eerste plaats is de relatie tussen mij en mijn zus de laatste jaren zo scheef gegroeid vanwege de mantelzorg voor mama. Zij heeft een excuus om iets minder te doen – ze woont verder weg en heeft kleine kinderen – maar zo weinig als zij doet kun je niet eens meer mantelzorgen noemen. Dat is het minimale wat ieder kind zou doen voor z’n bejaarde ouder. Maar mijn zus denkt dat simpelweg wat aandacht geven ook mantelzorgen is. Dat heb ik haar weleens tegen vriendinnen horen zeggen: “Dat mantelzorgen hakt er echt in! Het ontregelt ons hele gezinsleven.”

Ze heeft niet eens in de gaten wat ík allemaal doe. Dat ik ervoor zorg dat mama haar pillen neemt, dat ze goed eet, dat ze zich niet bevuilt, dat ze haar dag- en nachtritme aanhoudt, dat ze niet wegloopt, dat ze blijft praten, dat ze wordt getroost als ze verdrietig is, dat haar angsten worden weggenomen en ga zo maar door.

Juliet betichtte mij er eerst altijd van dat ik alleen maar thuis zat met mama en haar te weinig prikkels gaf, waardoor ze harder achteruit zou gaan. Haar manier van mama stimuleren was haar meesleuren naar de Bijenkorf, waar ze haar een veel te dure jurk aansmeerde en en passant zichzelf ook nog wat cadeaus toebedeelde. Dat die chique jurk onmogelijk aan- en uit te trekken was door mama zelf, daar hield ze even geen rekening mee. Nadat ze haar tijdens een van die shopsessies was kwijtgeraakt, veranderde ze plotseling van mening. Nu is de stad volgens haar veel te chaotisch voor mama. Sinds de geboorte van hun tweede dochter, Feline, vindt ze ook hun appartement te druk voor mama. Bovendien houdt mijn moeder volgens haar geen rekening met de slaaptijden van de baby. Ja, logisch, ze is dement!

Toen ik een paar maanden geleden opperde dat het beter is voor mama om naar een verzorgingshuis te gaan, vroeg ze: “Beter voor mama, of beter voor jou?” Maar toen ik haar zei dat ze met een oppas in huis vaker kan komen om voor mama te zorgen zei ze: “Ik heb een au-pair nodig om mijn carrière weer op te pakken. En jij wilde mama sowieso naar een verzorgingshuis doen, toch?” Met een blik vol zogenaamde compassie voegde ze daar nog aan toe: “Wees blij dat wij Rosa op deze manier opvangen. Voor je het weet, werkt ze haar leven lang in de kroeg.” Ik moest de neiging onderdrukken haar aan te vliegen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden