null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Mauds moeder heeft haar pols gebroken en kan niets meer zelf

Als Maud terugkomt uit Italië, is het huis leeg. Haar moeder is gevallen en heeft haar pols gebroken.

“Jeetje, dat duurde lang”, is het eerste wat mijn moeder zegt als ik in het ziekenhuis kom. Als een zielig vogeltje ligt ze op het verrijdbare bed. “Mam, ik had toch gezegd dat Maud met het vliegtuig uit Italië moest komen”, zegt mijn zus. “Ja, ik had de bruiloft van Suus, weet je nog?” Mijn moeder kijkt me afkeurend aan en draait dan haar hoofd weg. “Hoe is het gebeurd?”, vraag ik fluisterend aan mijn zus. “Volgens mij is ze over het kleed gestruikeld.” “Niet!”, reageert mijn moeder fel. “Nou ja, daar komen we dus niet meer precies achter. Godzijdank heeft ze haar heup niet gebroken, hè mam?” “Ja het kan altijd erger”, zeg ik zonder cynisch te willen zijn.

Nu mijn moeder met haar pols in het gips zit, is de mantelzorg nog zwaarder dan anders. Ze kan niks meer zelf en is bij alles afhankelijk van mij. Heel even heb ik overwogen om te vragen of ze haar niet een tijdje in het ziekenhuis konden houden, maar dat zou natuurlijk belachelijk zijn geweest. Alleen begrijp ik nog steeds niet goed hoe het kan dat mijn zus niet weet hoe het is gebeurd. Ze zegt dat ze met de afwas bezig was in de keuken en dat ze mama toen hoorde gillen. Maar haar oudste dochtertje was er toch ook bij? Heeft zij dan niks gezien?

Ook de volgende dag is mama in zichzelf gekeerd. Ik had nog even willen nagenieten van de bruiloft van Suus, maar beland van de ene minuut op de andere weer in die wereld die mantelzorg heet. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het best pittig vind. Fysiek valt het wel mee, maar het feit dat ik een gevangene ben in mijn eigen huis en dat het zo uitzichtloos is, staat in zo’n schril contrast met het huwelijksgeluk en de vrijheid van Suus en Dave. Mantelzorgen maakt je eenzaam en beperkt je volledig in je bewegingsruimte. Inmiddels heb ik via de casemanager aangegeven dat het vanwege haar gebroken pols echt noodzakelijk is dat er meer hulp komt. Dat is volgens de casemanager nog niet zo snel te regelen. Er zijn wachtlijsten en mensen die nog op zichzelf wonen, krijgen voorrang. Dus omdat ik zo aardig ben om mijn moeder in huis te nemen, word ik ook nog gestraft.

Ik besluit om mijn huis ongeluk-proof te maken, dan maak ik me in elk geval nog een beetje nuttig in dit kluizenaarsbestaan. Ik verzet de meubels zodat de doorgangen wat breder worden. De salontafel zet ik zolang in de schuur en ik pak het kleed weg. Onder het kleed vind ik een sjaal die bij een prinsessenjurk hoort. Zeker van mijn nichtje. Als mijn moeder het sjaaltje ziet, zegt ze: “Daar komt het door!” Als ik vraag wat ze bedoelt, zegt ze dat ze door het sjaaltje is gevallen.

“Hoe kun je nou over dit ding vallen?” “Ik speelde blindemannetje met Elfie.” “Blindemannetje?” “Ja, met een blinddoek om.” “En toen ben je gevallen?” “Ja, ik zag natuurlijk niks.” Woedend bel ik mijn zus op. “Ze is niet gevallen over het kleed en dat weet jij!” “Jeetje, Maud, wat heb jij?” “Ze speelde verstoppertje met Elfie.” “Elfie kan er niks aan doen.” “Dat zeg ik ook niet, Juul. Maar waar was jij?”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden