null Beeld

PREMIUM

Mauds moeder schrikt van de nieuwe vriend van haar kleinzoon

Maud en Koen zijn opnieuw verliefd op elkaar. Dit plotselinge geluk komt tegelijk met het besef dat Mauds moeder nu snel achteruitgaat.

“Doe hem weg!”, zegt mijn moeder, terwijl ze naar Julians vriend wijst. “Gelukkig nieuwjaar, mam!” Julian komt onverwacht thuis met een donkere jongen. Zijn nieuwe vriend? “Jij zat toch in Lesotho?”, vraag ik verbaasd. “Lusaka, mam! Dit is Karim, we hebben elkaar vorige week leren kennen en… ja, dat was leuk.” Ik moet lachen om de betekenisvolle blik van mijn zoon en schud Karim de hand. “Hi Karim. So nice to meet you.” “Pleased to meet you too”, zegt hij beleefd.

Mijn moeder komt uit de keuken en kijkt verschrikt naar Karim. “Doe hem weg!”, zegt ze dan, terwijl ze haar wijsvinger naar hem uitsteekt. “Hij is zwart!” Hoewel Karim geen Nederlands spreekt, zal hij best doorhebben wat ze zegt. “Mama, er is niks aan de hand”, zeg ik snel.

“Dit is de nieuwe vriend van Julian.”

“Ik moet hem niet!”, zegt ze fel. “That’s my crazy grandmother”, zegt Julian om de situatie wat luchtiger te maken. “Doe hem het huis uit, of ik roep de politie!”, roept mijn moeder. Plotseling schiet ik uit mijn slof: “Mam, je doet normaal of je gaat naar je kamer!” Ik heb meteen al spijt van mijn uitval. Overstuur loopt mijn moeder naar haar kamer en smijt de deur achter zich dicht.

“I am sorry, Karim.” “It doesn’t matter. Is she okay?” “No, she’s not”, antwoord ik. “And she will never be okay anymore.” “Kom op mam, dat zal best meevallen”, zegt Julian terwijl hij een arm om me heen slaat. Hij weet nog niet half hoe erg zijn oma eraan toe is. “Zal ik even naar haar toe gaan om haar te troosten?”, stelt hij voor. “Dat mag je best doen, maar de kans is groot dat ze het hele voorval alweer vergeten is.”

Het is nog sterker. Als we even later bij de openhaard zitten met een glas wijn, komt mijn moeder nietsvermoedend haar kamer uit. Ze schrikt opnieuw van de huidskleur van Karim, maar dit keer ben ik erop voorbereid en lukt het me om mijn geduld te bewaren. Ik leg haar uit dat Karim uit Afrika komt, waar alle mensen zo donker van kleur zijn. Dat Julian hem daar heeft leren kennen omdat ze allebei medicijnen studeren en in hetzelfde ziekenhuis werkten. Dat het goed klikt tussen hen omdat ze veel gemeen hebben.

“Behalve die kleur dan”, snauwt mijn moeder. Maar ze loopt niet weg en komt onzeker naast me op de bank zitten, terwijl ze Karim met

priemende ogen in de gaten houdt. Wat later, als mijn moeder naar bed is gegaan, kunnen we er wel om lachen. Karim blijkt een leuke jongen te zijn. Hoewel hij net zo oud is als Julian, komt hij volwassener over. Hij vertelt dat hij als zoon van een arts soms last heeft van de prestatiedruk. In zijn geboorteland is de overerving van zijn vaders reputatie iets waardoor hij zich geen fout kan permitteren.

“Hi schatje, ik ben thuis!”, klinkt Koens stem uit de gang. Julian weet nog niet dat Koen en ik weer samen zijn, dus ik praat er snel overheen en leg Karim uit dat dat Julians vader is. “O, hallo! Ik wist niet dat jij thuis zou komen?”, zegt Koen verbaasd als hij Julian ziet. “Sinds wanneer is dit huis weer ‘thuis’ voor jou?”, informeert Julian. “En tegen welk schatje had je het eigenlijk?”

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden