null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

PREMIUM

Mauds zoektocht naar haar vermiste man brengt haar naar Harlingen

Terwijl Maud en de kinderen Koen aan het zoeken zijn, worden ze gebeld dat hij voor het laatst online is geweest in Harlingen.

Getty Images/iStockphoto

Met gierende banden rijden we naar de haven van Harlingen, al is de kans klein dat Koen daar nog steeds is. Vanuit Harlingen is hij waarschijnlijk de Waddenzee op gevaren, naar Vlieland of Terschelling. En van daaruit kan hij de Noordzee op gezeild zijn… Rosa heeft nog weinig gezegd. Ik zou haar gerust willen stellen, maar terwijl ik in mijn hoofd zoek naar de juiste woorden, begint zij al te praten: “Mama, stel dat papa zichzelf iets heeft aangedaan, dan komt dat ook door mij.

Ik had nooit moeten zeggen dat hij niet in mij geïnteresseerd was. Dat is ook niet zo…” Ze begint onbedaarlijk te snikken. Ook bij mij springen de tranen in de ogen. “Liefje, het is echt niet jouw schuld. En papa weet dat jij van hem houdt, dat je het niet meende.”

In Harlingen is de politie al ingelicht. Zij hebben hun contacten in de haven ingeschakeld, maar het enige wat ze ons kunnen vertellen, is dat Koen die ochtend heel vroeg uitgevaren moet zijn. Toen het licht werd, was de ligplaats waar hij de vorige middag had aangelegd al leeg. Ineens herinner ik me dat we ooit naar Vlieland zijn geweest, het was een van onze eerste vakanties samen. We gingen kamperen in een oude tent van mijn ouders die zo bleek te stinken dat we in de openlucht hebben geslapen. Het was heel romantisch omdat Koen hele fantasieverhalen bedacht bij het sterrenstelsel, net de beschrijving van een film waarin hij de personages goed kende. Ik weet niet meer hoe het verhaal precies ging, maar wel dat ik er hard om moest lachen. De held van het verhaal noemde hij Bartje. Ik ging er toen vanuit dat het over die oude tv-serie ging, met het jongetje dat zei: “Ik bid niet veur brune bonen.” Maar hij had het natuurlijk over zijn broer Bart. “We moeten naar Vlieland”, zeg ik tegen Rosa.

Met de ferry varen we naar het eiland waar ik al 25 jaar niet meer geweest ben. Tussen alle plezierboten in de haven zoek ik die van Koen. Ooit hadden we het plan om een wereldreis te gaan maken op een groter zeiljacht dat Koen later verkocht heeft. Het is er nooit van gekomen omdat mijn vader ziek werd. Nu ik erover nadenk, is eigenlijk alles anders geworden vanaf het moment dat hij gestorven is en ik er veel meer voor mama moest zijn. Toen bleek dat ze dementeerde, werd dat alleen maar erger. Wat ‘onze’ tijd had moeten worden nadat de kinderen uit huis waren, werd ‘mama’s’ tijd. Plotseling hoor ik Rosa roepen. “Mama, hier!” Ik ren naar haar toe. “Zijn boot ligt daarachter”, zegt ze opgewonden. “Hij is er alleen zelf niet.”

Als ik bij de boot kom, moet ik plotseling huilen. Ik realiseer me hoe alleen Koen al zijn hele leven is, alleen met dat geheim in zijn hoofd. Elke keer dat hij uitvoer, was onbewust een zoektocht naar degene van wie hij rationeel wist dat hij hem nooit terug zou vinden. “Gaat het, mam?” Rosa slaat een arm om me heen. “Ja, sorry, het gaat wel.” “Ik denk dat papa van plan is terug te komen. Kijk!” Ze wijst op jerrycans met water. “Je hebt gelijk”, zeg ik. "We wachten hier op hem.”

Beeld: iStock.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden