null Beeld

Meera werd verkracht: “Ik beschouwde hem als een goede vriend”

Meera Nankoe (31) groeide op in een Hindoestaanse omgeving en werd zeer beschermd opgevoed. Mede daardoor durfde ze niet met de buitenwereld te delen dat ze slachtoffer is van seksueel geweld. Na elf jaar doorbrak ze de stilte.

"Op mijn negentiende werd ik door iemand verkracht die ik vertrouwde en als een goede vriend beschouwde. Jarenlang zweeg ik over mijn pijn en verdriet, over hoe mijn wens om mezelf te bewaren voor degene met wie ik zou gaan trouwen, op grove wijze was geschonden. Ik schaamde me, voelde me schuldig. Mijn ouders hebben me heel beschermd opgevoed en ik was bang om hen te kwetsen en de eer van de familie te schaden.

Seksueel geweld

De Hindoestaanse gemeenschap is warm, gastvrij en liefdevol. Er wordt veel samen gevierd en iedereen kent elkaar. Tegelijkertijd heerst er een schaamte- en zwijgcultuur, zeker als het gaat over een onderwerp als seksueel geweld. Hindoestaanse vrouwen voelen zich vaak niet veilig om hun ervaringen bespreekbaar te maken.

Aangifte doen

Toen ik er voorzichtig over probeerde te praten met vrienden van toen, kreeg ik reacties als ‘Heb je het niet uitgelokt?’ en ‘Is het wel zo erg als je het niet eens tegen je ouders durft te zeggen?’ Nu weet ik: 'Dat is victim blaming'. Door de focus op het slachtoffer te leggen, houd je de dader buiten schot. Ook de politie heeft me destijds afgeraden om aangifte te doen, omdat het zijn woord tegen het mijne zou zijn.

Taboes aankaarten

Ik durfde sindsdien niet meer over de verkrachting te praten, maar maakte er met mijn eigen bedrijf een missie van om taboes binnen én buiten mijn gemeenschap aan te kaarten. Seksueel geweld, maar ook onderwerpen als depressie of abortus. Tijdens theaterlessen op scholen gingen we aan de slag met taboeonderwerpen en maakten we er voorstellingen over. Ook hielp ik als coach vrouwen voor zichzelf te leren kiezen.

Vrouwenonderdrukking

En hoe meer ik mezelf met de jaren ontwikkelde, hoe sterker ik mezelf voelde. Ik wilde mijn stem laten horen, en daarom vroeg ik in 2018 met een aantal vrouwen aandacht voor vrouwenonderdrukking binnen de Hindoestaanse gemeenschap. Er verscheen een reportage in de krant en ik was te gast bij verschillende radioprogramma’s.

Slachtoffer

Onze actie maakte nogal wat los. Sommige Hindoestanen spraken kwaad over me, maar ik kreeg minstens zo veel positieve reacties. Daarom besloot ik in 2019, als sluitstuk van de weg die ik heb afgelegd, naar buiten te treden met mijn eigen verhaal. Ik werkte mee aan een campagne over vrouwen die slachtoffer zijn van seksueel geweld en deelde wat mij is overkomen.

Verstikkend

Het was het engste én het meest bevrijdende dat ik ooit in mijn leven heb gedaan. Pas toen ik erover durfde te praten, ontdekte ik hoe verstikkend het zwijgen was geweest. Ik kropte mijn gevoelens op, raakte meer naar binnen gekeerd, liet niemand toe en raakte ervan overtuigd dat de liefde voor mij niet was weggelegd.

Steun van mijn ouders

Ik wist dat ik met het naar buiten brengen van mijn verhaal mijn familie zou raken. Voor hen is het heel confronterend en pijnlijk geweest. Mijn ouders hadden het gevoel dat ze tekort waren geschoten, maar ze steunen mij. Ook vanuit de gemeenschap heb ik veel steun ontvangen. Helaas waren er ook minder positieve geluiden: er werd gesproken over schande en dat ik zoiets kon verwachten omdat ik mannelijke vrienden had. Weer victim blaming.

Ogen sluiten

Toch zie ik dat er langzaam een positieve verschuiving plaatsvindt in het bespreekbaar maken van taboes. Zo schreef een vrouw me dat ze naar aanleiding van mijn verhaal heeft besloten aangifte te doen van haar verkrachting. Ik word elke ochtend wakker met het gevoel dat ik het juiste heb gedaan, en doe. Je kunt wel je ogen sluiten, maar daarmee verdwijnt het probleem nog niet. Als er één iemand is voor wie ik de weg vrij heb gemaakt om haar verhaal te delen, dan is mijn missie al geslaagd."

null Beeld

In Libelle 5 vind je meer verhalen van dappere vrouwen die de klok luiden. Je vindt de Libelle nu in de winkel.

Interview: Nienke Pleysier. Fotografie: Petronellanitta

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden