null Beeld

PREMIUM

Memoires van een Maîtresse – deel 12: “Je kop in het zand steken heeft geen zin meer”

Na drie keer lezen had Sabine het bedreigende mailtje weggegooid. Geen idee van wie het was. Ze besloot niks tegen de Kapitein te zeggen. Het zou wel overwaaien. Toch?

“Weet je wat ik écht heel lekker vind?,” glimlacht de Kapitein, “dat jij straks naast mij wakker wordt in ons hotel." I KNOW! We zitten samen in Vertrekhal 3 en zijn over een paar uur in Barcelona.

Het kostte nog best wat kunst- en vliegwerk om te zorgen dat Thijs en de meiden me niet zouden komen uitzwaaien. Met de belofte van echte flamencoschoentjes als cadeautje bij thuiskomst kon ik de focus van het vliegmoment verleggen. En gelukkig leek Thijs het allemaal wel prima te vinden.

Hoewel ik het ook een beetje spannend vind, is het vooral heel gezellig met de Kapitein. Zo lang als deze trip zijn we nog nooit samen geweest. Zou het over twee dagen nog steeds leuk zijn?

Wat ziet-ie er goed uit ook, in zijn lichtblauwe jeans en strakke trui. Heerlijk donker. Ik voel me trots, zo naast hem. Voor het eerst van mijn leven stap ik straks een vliegtuig in met hakken en een strak rokje, in plaats van gympen en een joggingbroek. Deze kant van mezelf ken ik niet zo goed, maar hij bevalt me wel.

Eenmaal in de lucht zitten we lekker puberaal te zoenen in de vliegtuigstoelen. Af en toe komt er een strenge blik van de stewardess, dan pak ik voor de vorm weer even de krant erbij. Lid worden van de Mile High Club gaat me wat te ver, maar dit droogzwemmen is al een feestje op zich. Na een tijdje zie ik een flinke plek voorvocht rond zijn broekzak verschijnen. “Ik gooi er zo wel een Chocomelletje overheen, want zo kan ik natuurlijk niet uitstappen straks,” zegt de Kapitein droog. Mijn schaterlach is hoorbaar tot in de businessclass.

Ongedoucht en met de koffers nog dicht duiken we meteen op de boxspring. Blijkbaar is zo’n reis van Amsterdam naar Barcelona voor ons gewoon een paar uur durend voorspel. Wat een heerlijke dag met deze heerlijke man. En dit is nog maar het begin!

“Denk je nu echt dat je mijn berichten kunt negeren?”, lees ik als ik mijn telefoon van de vliegtuigmodus haal. Het derde mailtje al in een week. Wie is dit toch? En wat wil-ie van me? Als de Kapitein staat te douchen, type ik voor het eerst een reactie terug: “Ik weet niet wat je hiermee wil, maar hou er nu maar weer mee op.” Tja. Wat anders? Boos worden? Uithoren? Ik weet het echt niet.

“Wat kijk je bezorgd meis,” hoor ik ineens naast me. “Gaat het wel goed?” “Ja joh, gewoon, mailtjes,” zeg ik. “Kom lieverd, we gaan de stad verkennen.” Gedachten op nul en genieten. Hand in hand lopen we door het avondzonnetje, op zoek naar een restaurant. De Kapitein wil vis (natuurlijk!) en vis it is.

De hele avond smikkelen, praten en lachen we. Het is of we elkaar al jaren kennen. “Wat kunnen wij dit eigenlijk goed he, meis?” Ik knik. “Zelfs met je mond vol gamba vind ik je prachtig.” Weer een schaterlach. Wat is het leven toch mooi.

Op het toilet stuur ik een appje naar Eva, met een foto van de Kapitein aan tafel. “Dit is ‘m en we zijn voor werk in Barcelona!” Toch ook maar even mijn mail checken. Ophouden? Volgens mij kun jij beter ophouden. Je kop in het zand steken heeft geen zin. Voor Thijs straks ook niet meer.

“Sabine? Lieverd? Gaat het met je?”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden