null Beeld

PREMIUM

Memoires van een Maîtresse – deel 14: “Vanaf nu houd ik me gedeisd”

Het kostte Sabine wel een paar dagen om te landen thuis, na het zinderende weekend in Barcelona. 

De Kapitein had blijkbaar hetzelfde, want er ging geen uur voorbij zonder appje. Hij stuurt me hartjes en ik ben als een kind zo blij. Bizar en mooi tegelijk.

Ratttss! Voordat ik er erg in heb, grist Thijs mijn mobiel uit mijn hand. “Wat zit je toch de hele tijd op je telefoon te loeren, Bien! Ik heb je verdorie al drie keer geroepen.” Hij kijkt op mijn scherm. Had ik Kik nog open staan? Nee toch? “Met wie zit je toch de hele tijd te appen? En zeg niet dat het Eva is, want ik weet dat Eva en Menno vanavond bij Ajax zitten.”

Ik krijg het bloedheet en ijskoud tegelijk. Vanuit mijn ooghoek zie ik gelukkig dat Nu.nl open staat. “App ik zoveel dan? Valt wel mee toch?” Proberen kan altijd, denk ik. Naïef natuurlijk, maar toch. “Hou toch op Bien. Sinds je thuis bent zit je aan je telefoon vastgeplakt. Kunnen die collega’s van je niet gewoon wachten tot morgen? Je hoeft toch niet de hele tijd stand-by te zijn? Je hebt nog nauwelijks iets verteld over je workshops. Ik weet wel dat je baalde dat ik te laat was op Schiphol, maar je kunt toch wel een béétje je best doen om gezellig te zijn thuis?”

Hij heeft ook gelijk. En ik moet echt voorzichtiger zijn. Vanaf nu app ik alleen nog op de wc. Of als ik de was doe. Thijs houdt me in de gaten en dus houd ik me vanaf nu gedeisd. De rest van de avond is het telefoon op stil en samen Netflixen.

De volgende ochtend belt de Kapitein al om half 9. “Waar was je nou gisteren? Het was zo gezellig en ineens zei je niks meer terug.” “We mogen blij zijn dat we niet betrapt zijn,” antwoord ik. “Thijs trok ineens mijn telefoon uit mijn hand.” En dan is het stil, aan de andere kant van de lijn. “Oh vandaar. Nou, fijne dag he meis.”

Hm, dat was kort. Op de fiets naar mijn werk app ik Eva. “Lunch vanmiddag?” Tijdens het werkoverleg voel ik me onrustig. Even thee maar, in plaats van koffie. Het is een belangrijke week, met de opening van de expositie vrijdag. Ik ben nog niet op schema en ik wil niet dat Eveline het doorheeft. Vandaag ga ik gewoon knallen. Dan komt het vast wel goed. Net wanneer ik mijn rooibos laat uitlekken gaat mijn telefoon weer.

“Hoi Sabine. Met mij nog even. Ik denk dat we maar moeten stoppen. Dit wordt te riskant.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden