null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

PREMIUM

Memoires van een Maîtresse – Deel 15: “Ik weet gewoon niet waar ik met mijn verdriet heen moet”

Nadat Sabine bijna betrapt werd door Thijs, zette de Kapitein er plots een punt achter. En sindsdien was het doodstil in haar inbox.

Getty Images

“Eigenlijk heeft hij je gewoon gered, Bien.” Eva kijkt me streng aan. Gered? Gekwetst zul je bedoelen! “Echt. Het was allang niet vrijblijvend meer. Je was gewoon hartstikke verliefd. En dat is heel mooi, maar niet handig. Nu kun je weer door met je echte leven.”

Mijn echte leven ja. Met een hoofd vol mist en een humeur om op te schieten lijkt het er nog niet echt op. Tegen Thijs zeg ik elke avond dat ik moet overwerken, maar in werkelijkheid weet ik gewoon niet waar ik met mijn verdriet heen moet. Ik kan moeilijk een potje janken thuis op de bank.

Niet doen. Niet appen. Nee. Niet doen. Focus Bien. Expositie. Hup. Alles moet af. Ik heb de smaak te pakken en voor ik het weet ben ik drie uur verder. Elf uur al bijna, ik moet nu echt naar huis. Vermoeidheid is net zo schadelijk voor je ruggengraat als alcohol, zo blijkt, want terwijl ik naar de parkeerplaats loop, stuur ik toch een appje. Shit.

'Ik mis jou ook meis.' Het is vier uur en eindelijk appt hij terug. Alsof het stuk appel dat gevoelsmatig al vier dagen vastzit in mijn keel ineens losschiet. Kom je vanavond naar de haven van IJmuiden? Morgenvroeg varen we uit, maar ik wil je graag nog even zien. Het is wijn-wijven-avond bij Lieke. Maar ja. Morgen is hij weg. Ik app Lieke iets vaags over maagpijn en stop gauw mijn groene jurkje in de was. Snelprogramma, dan is-ie precies op tijd droog.

“Wat zie je er mooi uit,” lacht Thijs. “Wat ben je allemaal van plan joh?” “Ik ga naar Lieke, dat weet je toch,” kat ik. Oei. Dat heeft hij niet verdiend. Morgen bak ik wel een eitje voor hem, als goedmaker.

Hm. Waar ligt die boot dan toch? Ik zie ook niks hier, in de haven. Trrr. Trrr. “Kun je het vinden meis?” Na 20 minuten ben ik eindelijk bij de goede kade. En daar staat hij hoor: uniform aan, met zijn ferme handen op de reling. “Hé mooierd. Je moet wel een helm op aan boord. Kom dan leid ik je even rond.” Prima joh, ik heb net een half uur krullen staan föhnen. Rondleiden? Ik wil je opeten, denk ik bij mezelf. Pas als we bij de gastenhut zijn, geeft hij me een zoen. Het is hemels. We vrijen op een bed zo breed als mijn kont, maar dat kan me geen reet schelen.

Gebons op de deur. Nee! “Stil,” fluistert de Kapitein en hij legt zijn hand op mijn mond. “We gaan apart uit de hut. Ik eerst en jij over 10 minuten.” Daarna is er geen tijd meer voor afscheid. Ik zwaai nog vlug vanaf de loopbrug en hij verdwijnt naar het achterdek. “Dag lieve Kapitein,” zeg ik zacht.

Zaterdagochtend. Ik ben als eerste wakker thuis en besluit voor iedereen eitjes en verse jus te maken. Een gezellig ontbijt met z’n vieren, dat vind ik zo heerlijk op zaterdag. Barbra Streisand uit de boxen, echt genieten. Ping! Een sms:

Als je er nu geen punt achter zet, stuur ik de foto dat jij aan boord stapt bij die schipper van je naar Thijs, capice?

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden