null Beeld

PREMIUM

Memoires van een Maîtresse  – Deel 16: Wie stuurt die anonieme sms’jes toch?

Na het zoveelste dreigement was Sabine het zat. Blijkbaar was er iemand die erg graag wilde laten weten dat hij wist van haar ontmoetingen met de Kapitein. Ze besloot het nummer van het sms’je terug te bellen.

Nog een half uur. Dan is iedereen wel naar huis, denk ik. Zal ik mijn nummer even op anoniem zetten? Wacht... hoe moest dat ook alweer. Ik kan natuurlijk ook even op de plek van Annette gaan zitten zometeen. Vanaf de receptie bel ik sowieso met het algemene nummer. Misschien nog wel beter ook. Zelf neem ik een anoniem telefoontje ook nooit op.

Mijn hart klopt in mijn keel. Ik wil gewoon NU weten wie dit is en dan zeg ik dat-ie zich met zijn eigen zaken moet bemoeien. “Remco.” Van schrik gooi ik de hoorn erop. Die stem ken ik. Maar waarvan? Ik ken helemaal geen Remco.

De hele avond laat het me niet los. Ik bel Eva en nodig mezelf uit op de thee. “Ken jij een Remco, Eef?” “Hoezo? Heb je weer een nieuwe vlam?” Hm, haar cynische toon verrast me. Als ik haar vertel over mijn actie vanmiddag wordt ze echt boos. “Je moet hier echt mee ophouden, Bien. Wat denk je wel niet? Straks weet die Remco ook waar je woont. Staat hij ineens op woensdagmiddag voor de deur, als je thuis bent met de meiden. Je bent niet alleen verantwoordelijk voor jezelf hoor, ook voor hen.”

Ze heeft gelijk. Ik ‘parkeer het onderwerp even’, zoals mijn vreselijke manager Linda altijd zegt. “Hoe is het met jou, Eef? Je ziet er moe uit, kan dat kloppen?” Ze stort haar hart uit. Over de drukte op haar werk, dat Menno niks doet in huis en dat haar moeder iedere dag belt voor boodschappen. Ik ben de laatste tijd zo met mijn eigen sores bezig geweest, dat ik niet goed genoeg op haar heb gelet.

Als ik op het punt sta om naar huis te gaan, vraagt ze hoe het nu met de Kapitein is. “We kunnen elkaar niet loslaten, Eef. En ik voel me zo mooi bij hem. Hij houdt van mijn kont en vindt gek genoeg mijn benen prachtig. Afgelopen week, toen ik bij hem aan boord kwam, vlogen de vonken ervanaf. Hij geeft me zelfs staand orgasmes en gerust drie in een uur. Dat is me met Thijs echt nooit gelukt. Die moet me altijd meteen met rust laten als-ie de roos heeft getroffen. Er is sex en séx, weet ik inmiddels.”

“Je straalt helemaal als je over hem praat,” zegt Eva. “Heb je hem ook verteld over die Remco?” En ineens weet ik het. Remco is die luidruchtige vertegenwoordiger van Thijs’ werk. Vijf maanden geleden is hij ontslagen. Door Thijs. Maar hoe komt hij dan bij mij? En waarom ook?

Het is al tegen twaalven als ik de woonkamer binnenstap. Thijs is nog op. “Morgenavond ben je wel gewoon thuis, schat?” Ik knik. “Hoezo?” “Ik ga morgen squashen!” “Squashen ja?” “Ja,” glundert Thijs. “Met iemand van werk. Remco. Leuk he?”

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden