null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

PREMIUM

Memoires van een Maîtresse – Deel 17: “Wat moet ik in hemelsnaam doen als Remco zijn mond voorbijpraat?”

Terwijl Thijs met Remco gaat sporten, zit Sabine met samengeknepen billen op de bank. Dit kan geen toeval zijn toch? En wat moet ze in hemelsnaam doen als Remco zijn mond voorbijpraat?

Getty Images/iStockphoto

Dit is duidelijk niet mijn dag. Te laat bij de BSO, de meiden eten niet eens één hap van mijn pasta met spinazie en tijdens het voorlezen haal ik alle stemmetjes door elkaar. “Mahaaammmm” roepen ze, en gelijk hebben ze.

Als ze eindelijk stil zijn, app ik de Kapitein. Op wat kusjes na hebben we geen contact meer gehad en ik mis hem. Ik gooi mijn haar los, schud mijn decolleté even lekker op en stuur een selfie waarop het net lijkt alsof ik de avond van mijn leven heb. Zo met een filter lijkt het best nog wat ook.

Hij leest ‘m meteen zie ik. Lieve mooierd! Ik dacht net aan je. Mijn hart maakt een sprongetje. “Nu jij,” vraag ik en 2 tellen later heb ik een Jude Law lookalike zonder shirt op mijn scherm. Zonder twijfel stuur ik een hartje terug. Kan ik je even bellen, meis?

Zijn stem in mijn oren bezorgt me vlinders in mijn buik. We hebben in verloop van tijd een soort eigen taaltje ontwikkeld en met zijn absurde grappen laat hij me gieren van het lachen. “Ik mis je, lieve Saucijs.” Zeg dat wel ja. “Zullen we als ik terug ben weer kijken of we een keer een nachtje samen kunnen zijn? Concert en hotel, zoiets?”

Pas dik een uur later hangen we op. Mijn wangen gloeien nog na, en ik val halverwege in Love Actually op tv. Sinds ik de Kapitein ken weet ik wel wat echt genieten is. Woensdag of niet, ik schenk gewoon een wijntje voor mezelf in. Hoppa.

Het is al bijna 23:00 uur en Thijs is nog steeds niet terug. De vlinders hebben plaats gemaakt voor zakken vol kiezels. Slapen kan ik wel vergeten nu, ook al val ik bijna om. Nog maar even zappen dan. Hou toch op Humberto, met al dat geouwehoer. En nee, natuurlijk zegt ze geen ‘ja’ tegen die jurk. Ze lijkt op een grote slagroomsoes. Hans Kraaij, wegwezen. Een krimi, neuh. Uit dan maar.

2 uur later word ik wakker van de voordeur. Mijn nek voelt als een strijkplank, want ik ben in slaap gevallen op de bank. Ik hijs me rechtop en wrijf even goed in mijn ogen. Thijs schrikt als hij binnenkomt. “Be-ben je nog wakker?” Wat ziet hij eruit zeg. Zo te zien heeft hij gedronken. “Nou, dat was een bijzondere avond,” zegt hij. “Ik wist wel dat Remco een rare was, maar dit was echt absurd. Weet je wat hij zei?”

“Thijs?” stamel ik, “ik ben verliefd op iemand anders.”

Beeld: iStock.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden