null Beeld

PREMIUM

Memoires van een Maîtresse – Deel 2: “Heerlijk om je stralende glimlach weer te zien”

Sabine had op date 2 met de Kapitein ‘second base’ aangetikt en dat beviel haar verrassend goed. Zou ze dan echt dat stuurhuis van binnen zien?

\"Wat maak je toch veel selfies, schat.\" Oeps. Hier heb ik niet van terug. De Kapitein en ik appen speciaal met Kik, een onbekende app in een verstopt mapje. Onder ‘nieuws’ heb ik ‘m gezet, voor het geval dat Thijs of de kinderen in mijn telefoon loeren.

Ik app wel vaker, dus dat valt niet zo op. Maar nu de Kapitein elke dag vraagt wat ik aan heb, zie ik mezelf vaker in de lens van mijn telefoon dan in de spiegel. En nu valt het Thijs dus ook op dat ik heel wat af klik op een dag.

Ik mompel iets over lijnen. Sinds mijn zeevaartavontuur ben ik al 3 (en een halve!) kilo afgevallen. Aan de ene kant door de vlinders, maar ook omdat ik bij elke suikerbom denk aan de kangoeroebuidel die standaard over de rand van mijn onderbroek bloest. Hartstikke mooi dat mijn kinderen daarin hebben gezeten en dat ik zichtbaar mijn strepen heb verdiend, maar in deze nieuwe situatie zal me dat werkelijk een worst wezen. Jeetje mina, hoe zou dat toch zijn? Helemaal naakt voor een nieuwe man? Gerijpt door de tijd? Ik besluit nog gauw 20 sit-ups te doen voordat ik ga douchen.

5 minuten te laat stap ik Loetje binnen. We hebben in Breukelen afgesproken, veilig terrein. \"Hee meisje,\" hoor ik links achter me. Aan het bodempje koffie in zijn kopje zie ik dat hij er al een tijdje zit. Van een klein kusje is geen sprake. Het is een lange, smeuïge tongzoen, waarvan ik weet dat het niet hoort in gezelschap. \"Wat zie je er mooi uit joh. Heerlijk om je stralende glimlach weer te zien. Ook koffie?\"

Een half uur later wandelen we door het bos. We kletsen en zoenen, niet zoals een stel, maar als twee pauwen in een paringsdans. Aantrekkend, afstotend, flikkend en vlooiend. Onder een oude eik blijven we staan en tongen als tieners. \"Hiermee is het cliché van de affaire wel bevestigd,\" grap ik tegen de Kapitein. \"Hmmmmm.\" En net wanneer zijn hand achterlangs mijn panty inschiet, gaat mijn telefoon. Thijs.

\"Ik neem niet op natuurlijk,\" fluister ik tegen de Kapitein. \"Hoezo niet? Thuis is het belangrijkst hoor. Ik wacht wel even.\" Hm, ik voel een kleine knoop in mijn maag door zijn reactie. Gelijk heeft hij, natuurlijk, maar dit wil ik nu helemaal niet horen. Zet me gewoon nu stevig tegen die boom. Het echte leven komt vanzelf weer terug.

Trrr. Trrr. Trrrr. Weer Thijs. \"Ja, met mij. Waar ben je nou?\"

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden