null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

PREMIUM

Memoires van een Maîtresse – deel 21: “Kom je met mij mee Sabine, of blijf je bij je vriendje?”

Ineens stonden ze oog in oog: de Kapitein en Thijs. En hoewel Sabine zijn hand meteen los liet, zag Thijs direct hoe laat het was.

Getty Images/iStockphoto

“Zo. Dus dit is ‘m. Je fuckboy.” “Thijs…” De Kapitein keek me verschrikt aan. “Is dit je man?” Nu ging Remco zich er ook mee bemoeien. “Ja man. En als jij nou eens met je poten van haar afblijft, gozer.” “Laat maar Remco, we gaan naar huis. Kom je met mij mee Sabine, of blijf je bij je vriendje?” Ik sta aan de grond genageld.

Emoties tuimelen over elkaar heen als babymuisjes in een rad. Schrik, angst, pijn en zelfs een klein beetje opluchting. Al die tijd hield ik er rekening mee dat deze affaire uit zou komen en blijkbaar is dit het moment. Mijn hoofd zegt dat ik met Thijs mee moet gaan, maar mijn hart… Mijn hart wil met de Kapitein mee. Vandaag nog. Ergens in een warm oord helemaal opnieuw beginnen. Een blik naar links laat de zon echter meteen wegzakken in donkere wolken. “Dit, eh, had nooit mogen gebeuren natuurlijk.” Ineens klinkt hij zakelijk. “Excuus. Ik ga,” zegt de Kapitein, die overduidelijk mijn ogen ontwijkt. En weg is-ie.

Als ik even later in de auto zit, zijn mijn tranen niet te stoppen. ‘Love could never tear us apart’ klinkt het uit de speakers. Ons liedje. Ik pak mijn telefoon om Eva te bellen. Na 3 keer proberen geef ik het op. In mijn eentje uithuilen dan maar. Ik zet de ene na de andere jankplaat op en rijd doelloos de nacht in.

Stelde ons avontuur dan niks voor? Heb ik het allemaal verkeerd gevoeld? Hoe kan dit nou? En als ik echt eerlijk ben… Echt eerlijk… dan vind ik het vooral heel verdrietig dat mijn hart nu harder bloedt van het verlies van deze rare, bizarre en onmogelijke liefde dan vanwege de teloorgang van mijn 14-jarige relatie met Thijs. Blijkbaar zit de Kapitein dieper dan ik dacht. Maar goed, daar heb ik nu geen reet aan.

Het is al voorbij middernacht als ik thuiskom. Thijs is nog wakker. “Hoe heeft het nou zover kunnen komen Bien? Waar zijn we de mist in gegaan? Ik wil je helemaal niet kwijt. Ik hou echt nog van je. En jij? Wat wil jij lieve Sabine?” “Ik weet het niet Thijs. Het moet echt even landen bij me. Sorry voor alles. Het ligt niet aan jou. Ik ga naar bed. Of heb je liever dat ik op de bank slaap?” “Neem jij het bed maar. Ik blijf wel hier. Welterusten.”

Vlak voordat ik naar bed ga, zie ik een rood bolletje verschijnen op Kik. Gaat het weer meis? Ik laat je echt niet gaan hoor. Vanaf nu moeten we nog voorzichtiger zijn! XX

Beeld: iStock.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden