null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

PREMIUM

Memoires van een Maîtresse – Deel 22: “Mijn ruggengraat blijkt net zo lenig als mijn benen”

Sabines ooit zo kabbelende leventje lijkt nu een kolkende massa van teleurstellingen. Thijs boos, de Kapitein die een lafbek bleek en een hoofd dat het niet eens raakte met het hart. Gelukkig is daar Eva, met haar luisterend oor en chocola met hazelnoot.

Getty Images/iStockphoto

Goedmaaksex is de beste sex. Half boos, half verliefd verslind ik zijn lichaam. De geur van zijn hals laat mijn knieën knikken en mijn hart sneller kloppen.

Daar, op de achterbank van zijn Volvo ergens aan een watertje in de buurt van Capelle aan de IJssel, blijkt mijn ruggengraat net zo lenig als mijn benen.

“Blij dat we er nog zijn, meis”, verzucht de Kapitein, terwijl hij met zijn hand een kijkgaatje op het beslagen raam veegt. “Ik dacht echt even dat je me niet meer wilde zien. Dat deed me wel wat hoor. Oh, daar komt iemand met een hond aan. Even uitstappen.”

Terwijl ik mijn string recht trek en mijn borsten terug in mijn bh floep, stap ik uit de auto. “Zullen we nog even wandelen?” vraagt de Kapitein. Maar ik wil weg. Nu. Mijn hoofd loopt over. Ik ga naar Eva.

“Dus Thijs werd niet boos? Terwijl jij met de hete adem van de Kapitein in je nek binnenstapte? Daar snap ik dus echt niks van”, zucht Eva. “De mijne zou echt laaiend zijn, en ikzelf ook.”

“Tja”, mok ik. Dit helpt nog niet echt. “Ik wil niet terug naar huis, Eef. Thijs om me heen kan ik niet velen, ook al doet hij niks verkeerd. Ik stoor me al aan zijn ademhaling. Misschien wil ik wel liever alleen zijn…” Eva breekt een extra groot stuk van de groene Tony af en legt het bij mijn kopje thee. Zelf neemt ze al haar 3e stuk.

“Het is vast een fase, Bien. Ik heb eens rondgekeken bij mijn vriendinnen. En niets is wat het lijkt, hoor. Niemand heeft echt een goede relatie. Die vent van Astrid doet helemaal niks in huis en Ellen en Peter hebben al maanden geen sex meer. Op een gegeven moment moet je je er maar gewoon bij neerleggen dat dit het leven is.”

De woorden van Eva laten me niet los. Wil ik dat wel? Me erbij neerleggen dat dit het leven is? Die lust en liefde met de Kapitein is er toch ook niet voor niks? Maar ja. De meiden, Thijs, mijn moeder. Alles.

Als Thijs die avond thuis komt, heb ik zijn lievelings gekookt. Ik zie hoe hij lijdt onder deze situatie. “Thijs, ik ga een paar dagen weg. In mijn eentje. Dan hebben we allebei even rust.” Hij kijkt me verbluft aan. “Nu? Ga je nu weg? Terwijl onze relatie in een crisis zit, moet jij even met je sexgod op pad. Is dat het?”

Ik kan het hem ook niet kwalijk nemen. Die avond boek ik een ticket naar Marseille. Over 2 dagen vlieg ik al, gelukkig. Daarna stuur ik een mailtje naar mijn baas, dat ik onbetaald verlof opneem. Ze mailt meteen terug. 'Dat komt eigenlijk niet zo goed uit, Sabine. Ik heb liever dat je dat op tijd aanvraagt. Er kwam vandaag een nieuwe opdracht binnen en die klant vroeg speciaal naar jou. Van Landford vakantieparken is het, ene Remco. Je wist wel wie hij was, zei hij.'

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden