null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

PREMIUM

Memoires van een Maîtresse – deel 23: “Dit is een teken. Het roer gaat om”

Met een koffer vol dagboeken en zomerjurkjes is Sabine op het vliegtuig naar Marseille gestapt. De boze blikken thuis neemt ze op de koop toe. Soms kun je niet anders dan even goed voor jezelf zorgen. En dit is zo’n moment.

Getty Images/iStockphoto

Net voordat ik mijn telefoon op vliegtuigmodus zet, verschijnt er een appje op mijn scherm. Lafbek. De laatste 4 cijfers zijn vervangen door sterretjes. Toch weet ik zeker dat dit bericht van Remco komt. Het kan niet anders. Bericht in de prullenbak en uit. Hoppakee.

3 uur later sta ik tot mijn enkels in de azuurblauwe zee en brandt de zon in mijn rug. En mijn telefoon? Die laat ik lekker uit staan. Ik zwem, lees, huil, zit, lach, denk en verwonder. Is mijn baan nog wel mijn baan? Is Thijs nog wel mijn man? Ben ik nog wel Sabine of ben ik een kluwen van rollen? En wat is het toch in hemelsnaam met de Kapitein? Dit gaat veel verder dan sex en avontuur.

Pas de volgende middag zet ik mijn telefoon weer aan. 19 gemiste oproepen. 4 van kantoor en de rest? Van de Kapitein! Meteen bel ik hem terug. Pas als hij opneemt realiseer ik me dat ik niet eerst geappt heb om te vragen of het wel uitkomt. “Oh meis, ben je daar! Is alles oké?” Ahhh, de lieverd.

“Ik was zo ongerust joh. Wist niet of je wel goed geland was en toen hoorde ik niks meer van je. Heb echt de hele tijd aan je gedacht. Waarom belde je niet even?” Zijn verwachting verbaast me en vertedert me tegelijk. “Sorry lief,” zeg ik. “Ik moest gewoon even tot mezelf komen.” “Ja. Nou. Dat snap ik eigenlijk ook best, stomme trut,” lacht hij. Gut, wat hou ik van hem als hij zijn kwetsbaarheid laat zien.

“Maarre, wat heb je eigenlijk aan? Zal ik je even facetimen?” Ik laat mijn telefoon langzaam van mijn ogen naar mijn hals en onder de nodige ‘mmmms’ zak ik helemaal af tot aan mijn blote voeten. Daar blijf ik speciaal even hangen, en de dankbaarheid aan de andere kant van het scherm is groot. Hij ligt op bed, zonder shirt, en ik ga bij hem liggen, ook al zit er 1200 kilometer tussen. Mijn vingers zijn van hem en hij leid ze naar alle plekken waar hij ze het liefst heeft.

Onze lange-afstands-beminning wordt bruut onderbroken door een telefoontje van Claire. Mijn baas. Ik druk haar weg en verontschuldig me naar de Kapitein. Meteen belt ze weer. “Sorry lief, ik moet toch even opnemen geloof ik. Spreek ik je later nog?” Hij lacht. “Graag mooierd.”

Ik trek gauw mijn jurkje weer aan – je weet immers maar nooit – en bel Claire terug. “Rob en ik verwachten je maandag om 09.00 uur in zijn kantoor Sabine.” Ze ratelt daarna nog iets over verantwoordelijkheden en afspraken en Landford, maar ik hoor het al bijna niet meer. Dit is een teken. Het roer gaat om. Ik hang op en besluit om mijn gevoel te volgen. Ik hou zo van je typ ik naar de Kapitein. En dan zie ik ineens zijn profielfoto verdwijnen…

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden