null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

PREMIUM

Memoires van een Maîtresse – deel 25: “Heeft hij een ander?”

Terwijl Sabine tijdens het etentje aan Thijs vertelt dat ze hem niet meer alle liefde kan geven die hij wil, stapt de Kapitein het restaurant binnen met een onbekende vrouw.

Getty Images/iStockphoto

Ik duik achter mijn menukaart, zoals Bridget Jones in haar Diary. Hij loopt naar links, en ik zie dat ze bij de open haard gaan zitten. Gelukkig heeft hij mij niet gezien en al helemáál gelukkig heeft Thijs hem niet gezien.

“Zullen we de rekening maar vragen?” Thijs knikt en wenkt de ober meteen. “Wenst u geen dessert meer? We hebben een suprisemenu.” “Nee dank je, deze avond is al verrassend genoeg,” zegt Thijs en hij loopt naar de bar om te pinnen.

In de auto vallen we allebei stil. “Ben je nog steeds verliefd op die man?” Ik knik. “En hij ook op jou?” “Dat weet ik niet. Maar dat maakt ook niet uit, Thijs. Ongemerkt heeft mijn hart zich opengesteld voor een ander. En dat is niet voor niks blijkbaar. Ik hou nog steeds van jou, je bent de vader van mijn kinderen. Maar zo’n diep gevoel als dit heb ik nog nooit gehad, en dat moet ik uitzoeken. Ik kan niet anders.”

Onwennig liggen we naast elkaar in bed. Toch val ik als een blok in slaap. De volgende ochtend voel ik een opvallend soort rust door mijn verdriet heen. En of de wereld nog niet genoeg op zijn kop staat, moet ik me straks ook nog bij Rob melden. Vandaag trek ik maar een wit jurkje aan, als een soort teken van overgave.

Waar ik het toch vandaan haalde om zonder overleg vrij te nemen. Dat we die pitch met Landford nu op onze buik konden schrijven en of ik die verantwoordelijkheid wel voelde. Dat ze zich al een tijdje zorgen maken om me. “En dus Sabine, stellen we voor dat je deze week onbetaald verlof neemt. We zijn heel blij met je, maar tegelijkertijd moeten we ook een duidelijk signaal geven. Dit kan niet nog eens gebeuren. Maak de boel op orde en dan zien we je volgende week weer fris en fruitig terug, oké?”

Beduusd stap ik zijn kantoor weer uit. “Ik neem een week verlof,” zeg ik als ik langs collega Liesbeth loop en stuif meteen door naar de trap. Hup, in de auto. En nu? Het is half 10 en ik heb ineens niks te doen vandaag. Naar huis wil ik niet. Het strand! Ja. Dat ga ik doen. Lekker wandelen en uitwaaien.

Automatisch rijd ik naar Scheveningen en ik denk aan de Kapitein. Wie was die vrouw? Monica is blond en kort van stuk. Deze dame had bruine krullen en een - ja sorry – dikke kont. Heeft hij een ander? Meerdere misschien? Ik word misselijk van jaloezie. Dat kan haast niet. Ons gevoel en onze klik is zo sterk. En onze sex zo goed. Dat voelde hij ook zo, zei hij. Ik zag het ook aan hem. Maar ja. Wie was ze dan? Eerst die rare fratsen met die profielfoto en nu dit. Terwijl mijn gedachten op hol slaan, stap ik met zevenmijlspassen door het mulle zand.

Het is al dik een etmaal stil op mijn telefoon en ik overweeg een Bridget Jones-achtige in-zee-gooi-scène. Heb ik dan echt alles op het spel gezet voor een fantasie?

Beeld: iStock.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden