null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Memoires van een Maîtresse – deel 26: “Had ik je niet verteld dat ze kwam?”

Relatie op losse schroeven, baan met een waarschuwing en een affaire vol verwarring. Dit had Sabine niet zien aankomen.

Getty Images/iStockphoto

Trrr. Trrr. Hee lieve Bolus! Hoe is het? Ik miste je lieve ochtendappjes. Alles goed met je? Eén shotje van die warme stem en alles voelt weer anders. “Hoi,” zeg ik en ik hoor dat het koeler klinkt dan ik me voel. Zal ik erover beginnen? Ik wil me niet laten kennen en besluit de veilige weg te kiezen. Ik ratel aan één stuk door over mijn werk en over mijn onverwachte week verlof. “Volgens mij is er nog iets. Je kunt me alles vertellen hè, lieverd. Zit je ergens mee?” “Ik zat met Thijs in Parckwijck,” zeg ik. “Gisteren.” “Huh? Gisteren?

Ik ook! Ik heb je helemaal niet gezien? “Ik jou wel,” zeg ik en ik barst in tranen uit. “Wat is er nou?” “Had je weer een lekkere date? Een nieuwe dame gescoord?” “Nee joh, lieverd. Dat is Margot, mijn zus. Had ik niet verteld dat ze kwam? Ze woont in Berlijn, maar is nu een weekje op vakantie in Rockanje en dus gingen we even eten. Maar waarom zei je niks dan?” Meteen voel ik me een superonaantrekkelijke onzekere puber van midden dertig. “Sorry hoor,” fluister ik. “Geeft niks meis. Gaat het weer een beetje? Ik wil je wel zien vanmiddag. Heb je tijd?”

2 uur later wandelen we door het Meerwijkse bos. Een van de vele mooie kanten aan dit avontuur met de Kapitein is dat ik bijna elke week op plekken kom, waar ik nog nooit ben geweest. Prachtig is het hier, met een meertje en een strand. En vooral: romantische bospaden.

Al gauw blijkt dat wij niet de enigen zijn die dat vinden. En wat lopen er eigenlijk veel mannen hier. Staat daar nou iemand op de uitkijk? Oh no! We zijn op een cruiseplek beland. “Kom, we lopen nog een stukje verder,” zegt de Kapitein en gewillig volg ik aan zijn hand. Na een kwartier natuur snuiven, vinden we een mooi plekje tussen de bomen. De Kapitein legt zijn handen om mijn middel en trekt me naar zich toe. “Ik ben er voor je hè meis, ook op de moeilijke momenten. Ik geef om je.” Ohhh, ik kan hem wel opvreten. We zoenen en voelen en frunniken en ik geniet met volle teugen. Het is alsof de lust door de bomen waait, want we voelen ons vrijer dan ooit.

“Wat ben je mooi in het wit meis,” fluistert ‘ie en langzaam laat hij zijn hand onder mijn jurkje glijden. Ik knoop zijn blauwe overhemd open en geniet van hoe de zomerzon de bolling van zijn borstspieren heeft gestreeld. Sinds ik hem ken, ben ik hem alleen maar heerlijker gaan vinden.

De Kapitein leidt me een stukje mee naar achteren, nog verder het bos in. Hij gaat zitten op een boomstronk en trekt mij zo op zijn schoot. Terwijl we zoenen voel ik hoe hij zijn riem losgespt en met zijn andere hand mijn string opzij duwt. Hup, in de roos. Onze befaamde ‘Ohhhhhh!’s laten niet lang op zich wachten en na afloop lachen we er samen om. “Dit heb ik echt nog nooit gedaan zo,” lach ik. “Wij kunnen alles toch,” zegt de Kapitein. En terwijl ik mijn hoofd nog even lekker in zijn nek leg, zie ik een paar laarzen naast de boom achter hem staan. Verschrikt kijk ik op en zie niet alleen een vlassige baard, maar ook een iPhone waarop een rood lampje brandt…

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden