null Beeld

PREMIUM

Memoires van een Maîtresse – deel 27: “Foute boel, sis ik tegen de Kapitein”

Sabine en de Kapitein genieten van alles wat Moeder Natuur gegeven heeft, als Sabine ineens ziet dat er een man verscholen staat in de bosjes. En hij filmt met zijn telefoon.

“Foute boel!” sis ik tegen de Kapitein en ik wijs naar de figuur achter hem. Hij springt meteen op en rent naar onze gluurbuur. “Wat sta je daar nou te doen man? Heb je ons gefilmd?”

Een klein dik mannetje is het, maar helaas is hij ons wel te snel af. Hij stapt in zijn vale bestelbusje en scheurt weg. Er volgt een scheldkanonnade van de Kapitein die ik nog niet eerder gehoord heb.

“Ik heb de eerste 3 nummers van zijn kentekenplaat gezien,” zeg ik. “Inhalen lukt niet meer, maar misschien kunnen we proberen hem te vinden?” “Ja, en dan? Tegen de politie zeggen dat we in het bos zaten te vozen? Dat is hartstikke strafbaar lieve schat, en ik heb echt geen zin in gezeik.” Zijn felheid intimideert me.

“Ehm, ik ga schat. Sorry. Ik bel je straks.” En weg is de Kapitein. Verbouwereerd blijf ik achter op de parkeerplaats. Wat nu? Ik hoef niet naar mijn werk, ik wil niet naar huis en de hele middag ligt nog open. En ik wil bovenal niet met mijn snoet op een of andere geile mannensite staan straks.

Ik googel me suf op PL-2 en bestelauto’s, maar ik kom geen stap verder. Wat nou als die man echt gefilmd heeft? Wat als dat filmpje op Facebook komt? Of naar mijn werk gestuurd wordt? Dan kan ik het helemaal vergeten. Of als de kinderen het ooit zien? Ik moet er toch niet aan denken om hetzelfde gezeik te krijgen als Patricia Paay.

Die nacht doe ik geen oog dicht. Ik lig te woelen in het logeerbed en ik vermoed dat de Kapitein hetzelfde heeft. Alle hard-to-get overboord stuur ik toch weer als eerste een appje: Bel je me morgenochtend?

Klokslag 9 uur belt ‘ie. “Ik heb een plan. Ik ga terug naar die plek en ga ‘m zoeken.” “Oké. Dan ga ik mee.” “Hoezo? En je werk dan?” Had ik hem nog niet verteld dat ik een week op onbetaald verlof moet? Of zou hij het vergeten zijn? “Ik ben de hele week vrij, weet je nog? En ik wil niet dat je dit alleen doet. We zijn allebei de dupe als dit verkeerd afloopt.”

’s Middags gaan we terug naar het bos, maar we vinden hem niet. De volgende dag proberen we het opnieuw en de dag daarop weer. Stiekem vind ik het heerlijk om de Kapitein zoveel te zien. We vormen een goed team, zo samen. Zelfs het libido blijkt niet te lijden onder de stress, want tijdens het rijden glijdt zijn hand regelmatig even in mijn decolleté.

Woensdag, tegen 5'en, zien we hem. Dicht langs de struiken loopt hij, alsof hij op zoek is naar iets. Of iemand, dat kan natuurlijk ook. De Kapitein pakt hem meteen stevig bij de schouder. “Zoek je iets, vriend? Jij bent die klootzak die stond te filmen, hè. Ik wil dat je de beelden wist.”

“Dacht het niet gap. Krijg de pleuris maar.”

Met mijn mobiel maak ik gauw een foto van zijn gezicht. “Dan doen we toch aangifte tegen privacyschennis,” zeg ik kalm. “Ik heb nu bewijs.” Hij zwijgt en vertrekt geen spier. De Kapitein kijkt me aan en ik zie een vleug van trots in zijn ogen.

“Oké,” zegt de gluurbuur tegen de Kapitein. “Kost je 1500 euro. Cash. Nu. En anders kunnen jij en je vriendinnetje echt de pleuris krijgen.” En nu weet de Kapitein niet hoe snel hij mijn blik moet ontwijken…

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden