null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

PREMIUM

Memoires van een maîtresse – Deel 29: “Ik kijk gauw of ik geen buren zie en doe dan de deur open”

Nu Thijs een paar dagen naar Joost gaat, heeft Sabine het huis voor zichzelf. Althans, dat denkt ze...

Getty Images/iStockphoto

Santana schalt uit de boxen en zingt hoe smooth het leven is. Nou, ik hoop het maar. Ik heb de Kapitein uitgenodigd voor lunch en dat is vreselijk spannend. De laatste keer dat hij hier was, zette hij me vlug met mijn billen op het aanrechtblad. Dit is anders.

Dit is overdag en hij zet nu een stap in mijn leven. Dansend door de woonkamer leg ik nog gauw de kranten op de stapel en het speelgoed in de kastjes. Nog een pufje Chanel No.5 in mijn hals en klaar. Komt goed, Bien.

En daar zie ik zijn gezicht verschijnen in het kleine ruitje van de erker. Zwarte zonnebril, grote glimlach. Net getrimd ook, heerlijk vind ik dat. Ik kijk gauw of ik geen buren zie en doe dan de deur open. Buurman Jan ziet namelijk alles, hoorde ik laatst op een straatfeest. “Hoi”, zeg ik en dat klinkt net zo ongemakkelijk als ik me voel.

“Ik ga lekker Thais voor je koken meis, vind je dat lekker?” Hmmm, mijn lievelings. “Maar dat is pas voor straks hoor. Ik heb nu vooral trek in jou.” En bam, hij zoent me vol op mijn mond. In de woonkamer, voor het raam. Het idee dat mijn buurvrouw dit kan zien, windt me vreselijk op. En de Kapitein blijkbaar ook, want hij drukt zijn harde heerlijkheid stevig tegen me aan.

“Ehm, ik woon hier nog hè,” lach ik, “ik moet wel een béétje aan de buren denken.” In plaats van afstand te nemen, kruipt de Kapitein nog dieper in me en langzaam geleid ik hem door de gang richting de trap naar boven. Met mijn elleboog duw ik de deur van de logeerkamer open en de Kapitein heeft ondertussen mijn borsten al uit mijn jurkje gewipt. “Wat zijn ze verrukkelijk meisje.”

Het bed halen we niet eens. Hij buigt me voorover en komt binnen zonder kloppen. In de spiegel kijk ik mezelf in mijn gezicht aan, dat is gek zeg. Ik heb mezelf nog nooit zo gezien. Is dit de ware Sabine? En mijn borsten staan er inderdaad mooi op zo, al zeg ik het zelf.

Tring! De bel gaat en meteen daarna hoor ik de sleutel in het slot gaan. Thijs! “Shit! Verstop je!” sis ik naar de Kapitein, terwijl ik Dolle en Mina weer binnenboord hijs. Hij kruipt tussen de zonnebank en ik kan een lach niet onderdrukken. “Hoi,” klinkt het beneden en ik loop zo normaal mogelijk de trap af. “Ik was mijn oplader vergeten,” zegt Thijs en hij kijkt naar de tafel. Die ligt nog bezaaid met boodschappen. “Heb je bezoek of zo?” “Neuh,” lieg ik, “ik ga zo al koken voor vanavond.”

BAM! Er klinkt een keiharde klap op de bovenverdieping. De lamp aan het plafond schudt zelfs een beetje. Thijs bedenkt zich geen seconde en rent meteen de trap op…

Beeld: iStock

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden