null Beeld

PREMIUM

Memoires van een Maîtresse – Deel 32: “Kap ermee Bien, dit is het moment”

Op de achterbank van zijn auto nemen Sabine en de Kapitein vurig afscheid, voordat hij de oceaan weer opgaat. In het portier ziet ze een kaartje liggen, dat haar aan het denken zet…

“Het is 1 grote puinhoop, Eef,” zucht ik. Ik heb mijn thee al voor de 2e keer koud laten worden in mijn kopje en Eef heeft inmiddels haar schoenen uitgedaan en ligt met kousenvoetjes op mijn bank. Het afgelopen uur heb ik alles over de Kapitein aan haar verteld. “Liefje,” zegt ze troostend, haar eigen mening verbijtend.

“Ik ben zo gek op die man. Maar wat schiet ik ermee op? Zou hij echt samenwerken met die Remco? En iets met die site te maken hebben? Liegt hij dan tegen me? Ik voel toch wat er is als we samen zijn. En ogen liegen niet. We hebben zo’n bijzondere band.” Eef pakt me stevig bij mijn arm. “Hij heeft een band met zijn vrouw, Bien. Hij is getrouwd en gaat niet weg. En jij hebt een band met je kinderen, met Thijs en met je werk waar je morgen weer heen moet. Dat is wat telt.”

Ik knik. Eva gaat verder: “Kap ermee. Nu. Dit is het moment. Hij is nu toch weg, dus hij kan je ook niet overhalen. Kom, dan sturen we hem nu een appje.” Mijn hart bonst in mijn keel. “Nee, nee, dat kan ik niet maken joh. Dat moet ik persoonlijk doen, of bellen, op z’n minst.” “Bien… dan kun je nog 5 weken wachten. En dan voel je je nog 5 weken zoals nu. Weet je wat? Ik type ‘m wel voor je. Lees jij het na en dan hoef je alleen nog maar op verzenden te drukken.”

Ze heeft gelijk. Verdorie. Eef tikt al vlijtig. “Hier.” Ik ben er klaar mee. Ik weet niet hoe het zit met jou en Landford, maar het maakt me ook niet uit. Het is tijd dat ik me focus op mijn nieuwe leven en onze relatie heeft geen toekomt, dus ik wil het hierbij laten. Het ga je goed. Liefs, Sabine. Daar is geen woord Spaans aan. Het voelt vreselijk, maar ik weet dat dit het beste is. En als ik het nu niet doe, dan doe ik het nooit. Zoeffff. En weg is-ie. Meteen daarna gooi ik Kik van mijn telefoon. Het is voorbij.

Die nacht doe ik geen oog dicht. Eva bleef gelukkig lang, maar nu lig ik al uren naar het plafond te staren. Zou hij het al gelezen hebben? Hoe zou hij zich voelen? Ik mis hem nu al. Wat heb ik in hémelsnaam gedaan?! Maar goed, misschien heeft Eva inderdaad gelijk. Even sterk zijn nu, Bien.

Los van het ludduvuduh is dit een belabberde timing, denk ik bij mezelf. Morgen moet ik weer werken en aangezien ik het daar nogal heb laten versloffen, ligt er veel op me te wachten. Claire en Maud houden we ook nauwlettend in de gaten sinds mijn plotselinge tripje naar Marseille. Dus nu, slapen. En morgen maak ik het allemaal weer goed.

De volgende ochtend schrik ik wakker van de telefoon. 10:54 staat er. Shitterdeshit kut kak! “Sabine, met Claire. Waar zit je? Je zou toch weer beginnen vandaag?” “Ik eh, ben nog thuis…” “Dat méén je niet! We hebben een koffiemomentje voor je georganiseerd, om je een hart onder de riem te steken. En dan doe jij zo laks? Dat kun je toch niet maken, zeg. Nou, kijk maar hoor, of je ons nog wilt vereren met je aanwezigheid.” En ze hangt op. En ik? Ik huil met alles wat ik in me heb.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden