null Beeld

Memoires van een Maîtresse – Deel 34: “Je hebt al 5 matches!”

Weer terug op kantoor besloot Sabine om alles op alles te zetten. Ondertussen probeert ze naarstig uit te vogelen welke foto er op welke datingsite staat. En er gaat geen dag voorbij zonder dat ze ook maar even aan de Kapitein denkt.

Zelfs porno doet zijn werk niet meer. Nu er op kantoor de nodige witte voetjes gehaald moeten worden, en de Kapitein na 3 weken radiostilte voorgoed vaarwel blijkt, is mijn borrelende benedenverdieping veranderd in een Sahara. Verlaten en gortdroog. Net zoals een jaar geleden, eigenlijk.

Op de dagen dat Thijs thuis is, werk ik zo lang mogelijk over. Het blijf ongemakkelijk op deze manier. “Ben je er zo nog?” Claire steekt haar hoofd om het hoekje. “Ik wil Landford even met je doorlopen.” “Joe,” zeg ik. Ze ziet er niet best uit. Even later schuift ze aan aan mijn bureau en met een bevend handje vinkt ze haar uitgeprinte excelsheet af. Als ze opstaat, pak ik haar arm. “Hé Claire, gaat het wel?” Haar onderlip begint te trillen ik zie haar ogen vochtig worden. “Een beetje zoals jij denk ik, gedoe met mijn man. Komt vast wel weer goed.” Met haar neus in de lucht beent ze de kamer uit.

Nog geen seconde later stapt Jorrit binnen. “Wat moest De Neus? Ze zag een beetje pips, niet?” Ik hou van mannen die goed kunnen kletsen. “Ze wilde Landford bespreken, én ze heeft wat trouble in paradise,” roddel ik. “Hoe is het met jouw paradijs?” vraagt Jorrit, en ik zie hoe zijn linkermondhoek iets naar boven trekt als hij lacht. Schattig is dat. Hij weet wel een beetje wat er speelt thuis. “In de huidige situatie legt de oase het af tegen de woestijn, Jorrit.”

“Oh ja joh? Ik zag je anders wel met je snuit op Tinder voorbij vliegen van de week. Nog geen leuke dates dus?” “Ha! Op Tinder? Ik?” Meteen duwt hij zijn smartphone onder mijn neus. “Kijk maar. Je staat er knap op hoor. Maar, dat wist je toch wel?” “Oh ja,” lieg ik, “soms vergeet ik ook op welke markten er allemaal vraag naar mij is.” We lachen er hartelijk om. Als Jorrit weg is, zet ik meteen Tinder op mijn telefoon. Wie heeft mij er toch opgezet? Aanmelden moet via Facebook zie ik. De Kapitein heeft mijn wachtwoord niet, alleen Thijs en Eva.

Ping! Een appje van Jorrit: “Je bent toch wel de grappigste vrouw die ik ken.” Ik stuur hem een lachende drol en een foto van een marktkraam terug. Direct daarop volgt een kusje van hem en ik kan een glimlach niet onderdrukken. Ik loop naar de auto en bel naar Eva, voor een onderweg-klets. “Wat klink je vrolijk Bien! Goed zeg. Ik ben blij dat je van die bedpiraat af bent. Dat heb je goed gedaan.” Nou, zo voelt het voor mij helemaal niet. Het verbreken van de relatie met de Kapitein lijkt me meer pijn te doen dan het uitdoven van mijn nooit gesloten huwelijk. Hoe vreselijk verdrietig dat ook klinkt. Hij zit toch dieper dan gedacht. “Ach joh, geef het even tijd,” zweert Eva. “Zoek een lekkere rebound om je zinnen te verzetten. Ik heb je zelfs al een handje geholpen, door je aan te melden op Tinder. Je hebt al 5 matches!”

Zou het ja? Zou ik me al open moeten stellen voor een nieuwe date? Een scharrel? Een liefde? Misschien heeft Eef wel gelijk. Nu eerst naar bed. Ik ben kapot. En net als ik mijn wekker zet, zie ik een mailtje binnenkomen: “Hoe is het met jou meis? Ik ga stuk hier. En mis je enorm.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden