null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

PREMIUM

Memoires van een Maîtresse – Deel 39: “Misschien kun jij maar beter gaan”

Blijkbaar moet Sabine de trossen losgooien als het op geduld aankomt. De Kapitein doet uiterst vaag over hoe hun relatie nu verdergaat en haar telefoon is nog steeds in handen van Erik de IT-man.

Getty Images/iStockphoto

Wanneer ik terugkom van de markt, staat mijn woonkamer bomvol mannen. Vandaag verhuist Thijs. Hij heeft een mooi appartement gevonden, 2 straten verderop. Het voelt ongemakkelijk, met mijn bloemen in mijn hand en al die grote beren die zich ook geen houding weten te geven. “Iemand koffie?” roep ik, maar uit de mokken die zij schalks in de lucht houden, weet ik dat mijn vraag mosterd is. “Misschien kun jij maar beter gaan,” zegt Thijs en ik ben het roerend met hem eens.

Ik voel me vreselijk kaal, zo zonder telefoon. Niet bellen, niet appen en geen muziek. Met open vizier wandel ik langs het water, richting de stad. Alleen met mijn gedachten, en eerlijk is eerlijk: dat is ook weleens goed. Er is nogal wat gebeurd de laatste tijd. Met al die ruis door de Kapitein en werk, sta ik er misschien niet genoeg bij stil dat mijn gezinsleven vanaf vandaag officieel in een nieuwe vorm verdergaat. Voortaan is het me & my girls.

Bij een nieuw hoofdstuk hoort een nieuwe look, besluit ik, en zonder afspraak stap ik de kapper binnen. “2 tinten blonder graag, en veel laagjes. Hoe meer krullen, hoe beter.” Een dik uur later en 150 euro armer sta ik weer buiten. Als ik langs de etalages loop, herken ik mezelf bijna niet in de weerspiegeling. Wat een bos! Met stevige passen en mijn borst vooruit stap ik door de stad. Bij Christine le Duc sta ik stil. Zal ik? Ja! Ik doe het gewoon. In een hokje vol pluche pas ik een spannende body van zwart kant. Er loopt een kettinkje van kleine diamantjes over mijn rug. De nieuwe Sabine heeft meer lef (en meer sex!) besluit ik, en dus laat ik ‘m inpakken. Over 2 weken ga ik met de Kapitein naar een dansfeest. Wat zal hij verrast zijn als hij dit pakje onder mijn jurkje voelt!

Lichte bons

“Hee! Lieve bolus!” hoor ik ineens achter me. Zijn stem herken ik uit duizenden. Vrolijk, met een lichte rasp. Wat een heerlijk toeval. “Heb je je haar anders?” Ik knik trots. “Wat ben je mooi meis. Wat ben je allemaal aan het doen? Heb je allemaal mooie dingetjes gekocht? Laat eens zien dan.” “Mocht je willen,” zeg ik stoer. “Je ziet het vanzelf wel, als ik het aan heb.” Hij lacht hartelijk en dan vind ik ‘m het allerleukst. “Zullen we even wat drinken?” vraag ik. “Dat gaat helaas niet, ik heb niet zoveel tijd.” “Jammer.” En dan: “Ik weet wel iets leuks, kom maar eens mee.”

We lopen door een hofje, een soort binnentuin in het hart van de stad. Grappig dat ik hier nog nooit ben geweest. Er staat een soort schuur, dat een beetje doet denken aan een vogelkijkhuisje. Terwijl ik giechelend om me heen kijk, trekt hij de Kapitein de deur open. De muffe klamheid is niet te missen, maar het deert ons niet. Onze lippen plakken al aan elkaar en zijn tong likt de mijne. Met een tedere kracht duwt hij zijn lichaam tegen het mijne en met een lichte bons zet hij me tegen de muur. “Oh meisje, wat ben je toch heerlijk,” fluistert hij. Ik moet lachen en hij pakt me nog steviger vast. “Je wilt me, hè?” Ik knik en hurk terwijl ik zijn riem losmaak. Hij heeft er ook zin in, dat zie ik zo. Net wanneer ik mijn hand in zijn boxer steek, horen we voetstappen op het grindpad. Meteen sta ik op en de Kapitein legt zijn hand op mijn mond.

Vals alarm. Gelukkig maar. De Kapitein legt zijn hand in mijn rechterzij en richt me met mijn gezicht naar de muur. “Voel maar, hier ben ik,” zegt hij, terwijl hij met zijn linkerhand mijn string opzij duwt. Volle kracht vooruit! Hmmm. “Zoooooo, dat was lekker meis.” Ik glunder ervan en geef hem een lieve zoen. “Nu moet ik wel weer gaan. Wanneer krijg je je telefoon nou weer terug? Ik mis je wel hoor, nu we niet kunnen appen.”

Even later loop ik na te gloeien door de stad. Mijn string nog nat en mijn hoofd in de wolken. Ja, dit is mijn nieuwe leven, and I love it. Nog even langs de slijterij voor een goede wijn, vanavond ga ik het gezellig maken. Ik kies een mooie rooie, van een tientje. Hatseflats. Met een glimlach stap ik de deur uit, maar die vliegt eraf als ik voor me uit kijk. Daar loopt de Kapitein… met zijn arm stevig om de schouders van zijn vrouw. Blijkbaar varen we nog niet dezelfde koers.

Beeld: iStock

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden