null Beeld

Memoires van een maîtresse – Deel 40: “Ik had jou toch wel wat hoger ingeschat”

Na een spannende verrassingsvrijage midden in de stad, wordt Sabine met haar neus op de feiten gedrukt. Ze ziet hoe de Kapitein trots door de stad paradeert, met zijn vrouw.

Er plakt een gele Post-it op mijn beeldscherm. Loop je straks even langs? E. staat er. Het zijn de hanenpoten van Erik. Yes! Eindelijk krijg ik mijn telefoon terug. “Joe!” roept hij, als ik op zijn deur klop. “Ik kom mijn telefoon ophalen,” roep ik opgetogen. Erik kijkt me doordringend aan. “Zo, ik snap wel dat jij je telefoon gemist hebt,” zegt hij, terwijl hij net iets te dicht in mijn aura staat.

“Ja joh, het hele weekend kon ik niemand bellen,” antwoord ik, maar dat blijkt lichtelijk naïef. Claire en Henk stappen de kamer van Erik binnen en vertellen me dat ik voorlopig alleen kleine klusjes krijg. “Jij blijkt een innig appcontact te hebben met een stille vennoot van Landford en we kunnen ons echt geen claims permitteren. Dat jij hier niet zelf meegekomen bent, betreuren we ten zeerste,” hoor ik Henk zeggen. Ik ben beduusd. “Wat? Wie dan?” vraag ik. “Houd je nou toch niet van de domme Sabine,” zegt Henk fel, “ik had jou toch wel wat hoger ingeschat.”

Dus toch. Maar wat is dat precies, een stille vennoot? Een rondje Googlen stelt me enigszins gerust, maar tijdens ons vaste voor-de-lunch-belletje vraag ik het toch. “Jazeker,” geeft de Kapitein meteen toe. “Daarom ben ik nu ook zo druk, want er is allemaal gedoe. Maar daar hoef jij je echt geen zorgen om te maken hoor meis.” “Nou, toch wel,” sputter ik, “want Claire en Henk van kantoor maken er nogal een punt van.” Volgens de Kapitein zijn ze gewoon bang voor negatieve publiciteit en daar heeft hij misschien wel gelijk in. “Enne, ben je nog bij meer bedrijven stille vennoot?” vraag ik. “Zeg lieverd, praten over geld vind ik zo niét sexy. Vertel me liever wat je aanhebt vandaag. Ben je lekker?”

"Ik stuur geen naakt meer, maar verder mag alles van mij open en bloot"

Hij vraagt om een vol ornaat en zo sta ik in de spiegel op het toilet een selfie te maken als een puber. Even twijfel ik of ik ‘m via Telegram zal versturen. Wat nou als ik nog steeds in de gaten gehouden word? Hm, dit kan ook juist een zegen zijn, bedenk ik me. Ik stuur geen naakt meer, maar verder mag alles van mij open en bloot.

Eindelijk vrijdag. Ik heb vandaag vrij genomen en lekker de hele middag afgesproken met de Kapitein. In mijn huis, wat wel een tikkeltje spannend is ook. Hij was hier al eerder natuurlijk, maar nu is het legaal. Zoiets. Hij is nu echt bij mij op bezoek. Heerlijk. Hij kookt een goddelijke lunch en laat me vervolgens alle hoeken van mijn slaapkamer zien. Deze middag zou eindeloos mogen duren.

Rond etenstijd gaat hij naar huis. Een ongemakkelijk moment, want het legt de realiteit weer aan de oppervlakte. Tijd om te treuren heb ik gelukkig niet, want vanavond ga ik met Alice en Janine naar 80’s Now. Heerlijk dansen op krakers uit onze jongere jaren. Ik trek een mooi jurkje aan, geef mijn haar een zweem lak en top mijn look af met een opvallende ketting. “Wow! Wat zie je er goed uit Sabine!” roept Alice uit. “Je stráált echt. Ben je verliefd of zo?” Mijn mondhoeken van oor tot oor spreken boekdelen. “Ohh, vertel, vertel! Op wie dan? Ken ik hem?” “Ik vertel het zo wel, als Janine er ook is. Waar blijft ze trouwens?” En als ik mijn telefoon pak, om te kijken of ze misschien een vertragingsappje heeft gestuurd, valt mijn oog op een appje dat ik in de verste verte niet had verwacht. Als jij zo van een goed stuk vlees houdt, dan heb ik ook nog wel wat lekkers voor je staat er, vergezeld van een foto van iemands grootste trots in, hoe zal ik het noemen, juichende staat.

Beeld: Istock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden