null Beeld

Memoires van een maîtresse – Deel 43: “Kom op Bien, oppassen nu. Dit is levensgevaarlijk”

Na een verrassingsbezoek in de haven zwaait Sabine de Kapitein uit. Van een behouden vaart blijkt geen sprake, want even later ziet ze hem in een zilverkleurige SUV voorbij scheuren.  

Zonder twijfel besluit ik hem te volgen, de goedbedoelende havenarbeider verbouwereerd achterlatend. Is hij het echt? Er rijden 2 auto’s voor me, maar het zilveren dak van de SUV steekt er precies bovenuit. Misselijk van de spanning geef ik plankgas. Al 20 minuten scheur ik asociaal hard achter hem aan, en eindelijk is daar een stoplicht. Ik zie die donkere kruin die me al zo vaak zo ontzettend blij heeft gemaakt. Dan opent hij zijn raam en steekt zijn linkerarm naar buiten. Die peuk, dat horloge, die groene jas: hij is het.

Waarom liegt hij?

Trrrrrr. Trrrrr! Precies op dat moment gaat mijn telefoon. Claire. Shit! Die vraagt zich natuurlijk af waar ik blijf. Snel druk ik haar weg. Wel een goed idee: ik ga ‘m bellen. De telefoon gaat over en ik zie door de ruit hoe hij zijn telefoon pakt, op het scherm kijkt en op dat moment hoor ik: het nummer dat u probeert te bellen is niet bereikbaar. Hij drukt me verdorie gewoon weg!

Hij rijdt weer verder en ik dus ook. Ondertussen schiet er van alles door mijn hoofd. Waarom zou hij liegen over zijn werk? Waarom zegt hij dat hij 5 weken gaat varen? Wat is het verhaal met die andere auto? En: waarom drukt hij me nu weg? Wat zegt dit over de andere momenten dat hij zo slecht bereikbaar was?

Oppassen, Bien

Ik ben inmiddels bijna in de kop van Noord-Holland en het is nog zeker een dik uur rijden naar kantoor. Deze dag kan ik op mijn puddingpens schrijven, zoveel is zeker. Sorry, snipperdag app ik naar Claire, en voel ineens mijn hele auto schudden. Mijn voorwiel scheert door de berm. Kom op Bien, oppassen nu. Dit is levensgevaarlijk.

Niet veel later rijden we Schagen binnen. Zwetend en kotsmisselijk, maar ik voel aan alles: opgeven is geen optie. De SUV slaat linksaf en ik minder vaart, anders ziet hij me straks nog. De Kapitein remt ook en… huh? Hij parkeert zijn auto, kijkt niet op of om en wandelt zo het politiebureau binnen. Pffff, ik begrijp er helemaal niks van. Na een minuut of 10 is hij nog steeds niet terug en besluit ik even een luchtje te scheppen. Ik stap de auto uit en voel echt een klap in mijn gezicht van de kou. Mijn maag trekt zich samen en in een reflex spuug ik mijn hele ontbijt zo de bosjes in. Nooit gedacht dat ik wagenziek zou kunnen worden van mijn eigen rijgedrag.

Op de boot

Mijn jaszak trilt: het is de Kapitein! Ik neem op en zeg niks. “Heeee meissie! Hallo? Meis? Hallo? Sabine?” Mijn keel lijkt wel op slot. Ik kan geen woord meer uitbrengen. “Gaat het wel goed? Meis?” “Hoi,” pers ik uit mijn lippen. “Waar ben je nu?” “Nou, we liggen nog steeds in de haven, het gaat zo vriezen en sneeuwen vannacht dat we morgen pas uitvaren.” Ik zeg niks en luister en denk en zwijg en denk. “Hallo?” “Dus je bent nu op de boot?” “Schip he meis, schip. Zeker hoor, kijk maar. Ik stuur je wel even een foto.” En op dat moment pingt er op Telegram een nieuw berichtje binnen. Daar staat ‘ie hoor, op het dek. Met zijn pet op en zijn gulle glimlach, met het kleine spleetje tussen zijn tanden en die ogen waar ik in kan blijven kijken. “Lieverd, ik….” BOINK!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden