null Beeld

PREMIUM

Memoires van een maîtresse – Deel 45: “Moet ik überhaupt een kind wíllen van deze man?”

Met een gehecht voorhoofd en een infuus in haar rechterarm, ligt Sabine te wachten op de spoedeisende hulp. De uitslag van de bloedtest kan ieder moment komen en tot haar grote verrassing krijgt ze bezoek.

“Oh oh oh, wat heb je nou toch weer allemaal gedaan meis?” Die stem. Die lach. Die fonkelende ogen. Mijn hart is potdomme meteen weer in galop, hoe boos en verdrietig ik ook ben. “Hoe… hoe kom jij nou hier?” stamel ik. “Moet je niet –“ De Kapitein snoert me de mond met een lieve warme zoen. “Sssst meisje. Het belangrijkste is nu hoe het met jou gaat.”

Met tuiten rollen ze eruit. Ik vertel wat ik gezien heb. Dat ik achter ‘m aanreed en flauwviel op de stoep voor het politiebureau. “Wat deed jij daar toch? Ik snap er echt helemaal niks van.” Hij pakt mijn hand vast, en zegt wat ik nu al zo vaak heb gehoord: “Dat kan ik nu niet zeggen liefje, dat komt later wel. Nu wil ik vooral voor je zorgen. Je hebt me wel laten schrikken joh, we moeten een beetje beter op jou gaan passen. Kom, dan breng ik je lekker naar huis.”

Al die geheimen

“Nog even wachten op de uitslag van het bloedprikken,” antwoord ik en ik merk dat ik voor het gemak maar even weglaat dat het om een zwangerschapstest gaat. Met zijn hand veegt hij mijn tranen weg. “Zelfs met uitgelopen ogen en een pleister op je hoofd ben je mooi,” fluistert hij, en geeft me een kus op mijn voorhoofd.

Er verschijnt een ondeugende schittering in zijn ogen. “Heb jij het weleens in een ziekenhuisbed gedaan?” Ik schater ervan, want ik zie dat hij het meent. Nog geen seconde later schuift die mooie hand van hem al onder mijn shirtje. Hij zoent me op volle kracht en duwt me diep in het steriele matras. Het voelt anders dan anders. Door de setting natuurlijk, maar ik heb ook wel wat reserves merk ik. Dat geheime gedoe gaat me niet in de koude kleren zitten. Hoe blij ik ook ben dat hij er nu is, ik begrijp er nog steeds niks van. Wat was die foto dan? Hoe lief hij ook doet nu, hij liegt ook. Wat nou als ik inderdaad zwanger blijk? Moet ik überhaupt een kind wíllen van deze man?

Sprakeloos

Een beschaafd klopje tegen de deur maakt dat de Kapitein zijn hand terugtrekt en ik weer uit mijn hoofd ben. “Mevrouw Hofman?” Ik knik. “Hoe gaat het nu? Zakt de misselijkheid al? En hoe gaat het met uw hoofd?” “Het gaat hoor. Ik wil wel graag naar huis.” “Dat kan hoor, ik kijk nog even naar de uitslagen van het lab.” Ze opent haar dossiermapje en kijkt me vrolijk aan. “Ah, kijk eens aan. Gefeliciteerd!”

“Waarmee?” vraagt de Kapitein verbaasd en zelf kan ik geen woord meer uitbrengen…

Beeld: iStock

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden