null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

PREMIUM

Memoires van een maîtresse – Deel 46: “Wanneer had je me dit willen vertellen?

Bijkomend in het ziekenhuisbed kreeg Sabine onverwachts bezoek van de Kapitein. En blijkbaar was er nog meer goed nieuws, want de verpleegster feliciteerde haar hartelijk.

Getty Images/iStockphoto

“U bent de eerste vandaag die ik zie met een cholesterol volgens de boekjes. En wat betreft de zwangerschapstest…” De Kapitein veert op. “Zwanger?!” Hij slaat met zijn vlakke hand op het bed en zijn hoofd wordt vuurrood. “En wanneer had je me dit willen vertellen?”

“Oh, ik…” De verpleegkundige komt naast me staan. “En wie bent u, meneer? Mevrouw Hofman, gaat het?” Ik knik. “Ja, dit is… hij is… ehm, ben ik echt zwanger?” “De uitslag van het onderzoek op zwangerschap is negatief, mevrouw Hofman. En de rest is ook in orde. Als u zich goed genoeg voelt, mag u naar huis hoor.” De Kapitein pakt mijn hand. “Kom meis, ik breng je wel.”

Onderweg is de auto zeggen we niet zoveel. Hij is nu weer met de zwarte Volvo zie ik, maar ik heb de puf niet meer om ernaar te vragen. Zijn hand rust op mijn linkerknie en af en toe trakteert hij me op een zacht kneepje. “Alles komt goed lieverd,” beantwoordt hij mijn niet-gestelde vraag. “Wil je toch geen kind meer met me?” vraag ik zacht. Duidelijk een ego-vraag, want het gaat me nu meer om het principe dan om het temmen van mijn kletterende eierstokken.

Zijn hand grabbelt over mijn schoot, op zoek naar de mijne. “Ik zou het allemaal met je willen lieverd, wel 4 als ze net zo mooi zijn als jij. Maar we weten allebei dat het niet echt kan. Ik bedoel, jij houdt nogal van je vrijheid en ik heb al een gezin, dus…” Ik trek mijn hand terug en zucht net iets te hard.

Eenmaal aangekomen bij mijn huis komt de Kapitein ongevraagd binnen. “Ga maar even lekker op de bank liggen meis. Zal ik thee voor je zetten?” Even later komt-ie terug met twee dampende koppen en een schaaltje speculaasjes. Ik vind ‘m eigenlijk alweer lief, maar probeer me nog te verzetten. “Kom eens staan.” Ik kijk hem verbaasd aan. “Kom eens staan.” Zwijgend sta ik op. Hij klemt zijn armen stevig om mijn schouders en plet me bijna. Met onze gezichten dicht tegen elkaar schuiven onze monden als magneten naar elkaar toe. Met tongen in de tango, vechten we uit wat we onbesproken laten.

Langzaam duwt hij me weer richting de bank, met mijn gezicht naar de leuning. Hij masseert mijn schouders en fluistert in mijn oor dat ik gerust mag relaxen. De kracht die hij gebruikt is opwindend en intimiderend tegelijk. Met zijn knieën duwt hij mijn benen in een hoek van negentig graden en hop, daar is de rugdekking die perfect past in een moment van zwakte.

Met de gordijnen nog open en mijn panty op mijn enkels luister ik naar de lieve (en minder lieve) woordjes die hij in mijn oor fluistert. “Dus jij wil mijn zaad zo graag, meisje?” En dan: ding dong! Ding dong! Ding dong! “Maaamaaaaa! Mama! Doe eens open!”

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden