null Beeld

PREMIUM

Memoires van een Maîtresse – Deel 5: “We moeten praten, lieverd”

Uitgerekend op de avond na de magische hotelmiddag met de Kapitein, doet Thijs voor het eerst sinds weken weer een poging tot romantiek bij Sabine.

Mijn hoofd wordt vuurrood en ik verstar. Thijs kijkt me verbaasd aan. “Je overvalt me,” ik schrik van mijn felheid. “Ik ben Expeditie Robinson aan het volgen.” “Oh ja joh? Wie is er net weggestemd dan? Volgens mij loer je meer op je telefoon dan naar de tv.”

“….”

“Maar het hoeft niet hoor,” zucht Thijs.

“….”

Hij gaat naar bed. Een half uur, en 15 appjes naar de Kapitein later, ga ik ook. Thijs is nog wakker. “We moeten praten, lieverd. Wat is er toch met je?” En voordat ik het weet, antwoord ik: “Het is zo gewoontjes.”

“Wat is gewoontjes?”

“Nou, onze seks.” Thijs mompelt iets. “We doen al jaren hetzelfde Thijs. We vrijen niet meer, we zoenen niet eens echt. Het is een soort masturberen op elkaar.”

Zijn gezicht is zo wit als de lakens en zijn ogen staan boos. “Wat wil je dan wél?” bitst hij. “Laten we dit nu niet doen, Thijs,” zeg ik, en ik draai mijn rug naar zijn mokkende gezicht.

Een paar dagen later deel ik mijn frustratie met Eva. “Hij voelt wat, Bien. Vroeg ‘ie niet of er een ander was?” Gelukkig niet zeg. “Weet je Eef, de Kapitein zet me gewoon eens goed tegen de muur. Dat heeft Thijs nooit gedaan. En ik wist niet dat ik dat zocht totdat ik aan boord stapte bij de Kapitein.”

“Hoe ga je dit dan volhouden Bien?” Eerlijk gezegd weet ik dat zelf ook nog niet.

De volgende ochtend, op mijn werk, belt de Kapitein. Dat doet hij wel vaker en dan kletsen we over de dag, delen wat complimenten uit en flirten elkaar naar de volgende afspraak. “Ik wil je nu alweer zien, meisje.” Ik glunder ervan, maar weet ook dat het niet kan. Ik ben aan het werk en ’s avonds afspreken is geen optie.

16:30 uur. Trrr. Trrr. “Hey meisje. Ga je nu naar de vrijmibo of stap je bij mij in? Ik sta voor de deur.” Door het raam zie ik hoe zijn zwarte Volvo schittert in de voorjaarszon. Save. Plok. Ping. Ik wens mijn collega’s vanuit de lift nog gauw een goed weekend en een minuut later zit ik tongend op de bijrijdersstoel.

We rijden naar een bos in de buurt van Scheveningen en drinken samen een wijntje op de achterbank. De muziek klinkt fantastisch in de auto en de ramen beslaan. En net als ik mijn benen op de rugleuning van de stoel leg, verschijnen er twee grote koplampen in de voorruit. Bof bof bof. “Wilt u nu het portier openen mijnheer?”

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden