null Beeld

PREMIUM

Memoires van een maîtresse – Deel 50: “Sinds ik deze man ken, heeft beminnen een nieuwe betekenis gekregen”

Thijs heeft een nieuwe vriendin en dat brengt Sabine toch wel even van haar stuk. Gelukkig is daar ineens de Kapitein met een verrassingsbezoek.

Zijn stoppels prikken zo hard in mijn huid, dat ze een rode gloed om mijn mond achterlaten. “Dan kun je nog even aan me denken, als ik straks weer weg ben,” lacht hij. Hij pakt mijn linkerhand en vlecht zijn vingers tussen de mijne. “Ik kan nooit meer zonder je, lieve meis. Besef je dat wel?”

Ik voel me net Lady van de Vagebond. Zo verliefd als ik kan kijken als we samen zijn, zo onzeker word ik van de momenten apart. Ik besluit er niet over te zeuren en vooral te genieten van het moment. Nu is hij er tenminste en voor even is hij helemaal van mij.

Zwarte broek, zwart shirt en zwarte sneakers. Om op te vreten is-ie. Ik voel me ondertussen alles behalve appetijtelijk, maar afgaand op de bobbel die tegen mijn buik drukt, lijkt hij de mening niet te delen. Zijn hele lijf omkrult het mijne, en we zoenen het schraal op onze lippen. Sinds ik deze man ken, heeft beminnen een nieuwe betekenis gekregen.

“Ik mis je soms zo,” zeg ik zacht. “Dat weet ik toch liefje. Ik jou ook. En het komt goed hè.” Ik knik. Hoe dan? En wanneer dan? Nee, Sabine, stop. Geniet van het nu, maan ik mezelf tot rust. Zijn hand ligt inmiddels op mijn blote billen en dat is toch wel de beste manier om uit mijn hoofd en in mijn hart te komen.

Kinderachtig

Het wordt een vluggertje in de keuken en terwijl de Kapitein voor zichzelf nog een koffietje-voor-vertrek klaarmaakt, kletsen we over de dag. “Thijs heeft een vriendin en ik, eh, ik ben ontslagen,” zeg ik alsof het niets is. Met een klap zet hij zijn kopje op het aanrecht. “Jezus meis! En daar kom je nu mee! Lieverdje, je kunt me toch gewoon bellen voor dit soort dingen. Je hoeft het niet alleen te doen hoor. Ik ben er toch voor je?” “Ja,” zucht ik, “maar we waren even niet oké en jij appte maar niet.” Ik hoor zelf ook hoe kinderachtig dit klinkt. “Jij mag me altijd bellen meis. Altijd. Als je eerst even appt.”

De woorden van Eva vliegen door mijn hoofd. Hij is er alleen op zijn voorwaarden, dat klopt. Maar oh, wat ben ik blij als hij er is. Ze zou eens moeten zien hoe leuk we samen zijn. Binnenkort vraag ik ze gewoon eens allebei te eten, neem ik me voor.

“Ik moet weer gaan, meis. Zie ik je snel weer? Morgen bel ik je, dan kunnen we het over je werk hebben. Misschien kan ik wel iets voor je regelen. Nu moet ik echt weg.” Ik zie dat zijn horloge nog naast het espresso-apparaat ligt, maar ik besluit niks te zeggen. Soms moet je het lot een klein beetje tarten, toch?

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden