null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Memoires van een maîtresse – Deel 51: “Mondje dicht hè, ook tegen Eva”

Sabine genoot volop van de aandacht van de Kapitein. Hij stond spontaan op de stoep en gooide al zijn talenten op tafel. Of beter, het aanrecht. Toen hij bij vertrek zijn horloge liet liggen, besloot Sabine haar lippen stijf op elkaar te houden. Zou ze het lot zo een handje kunnen helpen?

Telefoon uit en naar bed. Oh, wat een loeder ben ik toch ook. Zou hij het al doorhebben? De volgende ochtend word ik wakker door de bel. Het is half 9 en de Kapitein staat voor de deur. “Hee!” lach ik schaapachtig. “Wat een verrassing!” Zijn humeur is duidelijk niet zo zonnig als het mijne. “Ik heb je wel drie keer gebeld schat, waarom neem je niet op? Mijn horloge ligt nog hier en ik heb wel wat uit te leggen thuis. Daar heb ik dus echt geen zin in.”

Een beetje beteuterd laat ik hem binnen. Hij kijkt even rond en ik moet mijn best doen om niet te verklappen waar het ligt. Als een marinier scant hij de kamer en twee tellen later glimt het klokje weer om zijn pols. “Koffietje nog?” probeer ik, maar meer dan een dikke zoen zit er niet in. Toch fijn om hem nog even te zien.

“Gaat het wel goed?” vraag ik bij de deur. “Je lijkt een beetje gestrest.” Hij vouwt zijn handen om mijn gezicht en geeft me een lieve zoen op mijn voorhoofd. “Ik bel je nog hè, meis.” En weg is-ie weer.

In de wolken

De zon piept door de ramen en ik besluit een wandeling te gaan maken. Haren in de wind en stevig doorstappen in de polder. Even alleen met mijn gedachten. Wat moet ik met werk? Wat moet ik met deze man? Wat moet ik met Thijs? Het is allemaal zo anders dan ik me had voorgesteld.

Misschien heeft Eef wel gelijk. Natuurlijk heeft ze gelijk! Ik moet verdorie een baan zoeken en kan het me helemaal niet permitteren om uren in gedachten met zijn horloge bezig te zijn. Zal ik Claire nog vragen om een nieuwe kans? Nee. Er gaat een streep onder. Ik ga solliciteren. Weg van Claire. Weg van Landford. Weg van alle teleurstellingen. Zal ik eindelijk eens gaan freelancen?

Mijn hoofd en ik zijn nog helemaal in de wolken, als het muziekje op mijn oren abrupt onderbroken wordt door het gerinkel van mijn telefoon. Hee lieve bolus! Wat doe jij over twee weken? “Eh, geen idee. Blijkbaar niks, want ik heb geen baan,” zeur ik. En de meiden zijn dan bij Thijs, toch? “Ja. Hoezo?” Dan neem ik je mee naar Ierland meis. Ik ken daar hele mooie wandelroutes en die wil ik je laten zien. En verder wil ik vooral al jouw heerlijkheid bewandelen natuurlijk. “Echt? Met slapen en zo?” Ja, hehe. We gaan drie nachten lieverd. En ik betaal. Mijn juich echoot door de polder. Wat een heerlijke man vol verrassingen is het toch. “Je meent het serieus hè?” Tuurlijk. Ik heb er zin in joh. Maarre, mondje dicht hè. Zelfs tegen Eva. “Eh, oké,” mompel ik.

Fluitend wandel ik verder. Deze glimlach prijkt de rest van de dag van oor tot oor. En ik bel Eef. “Ik ga naar Ierland!” Uiteindelijk bepaal ik zelf wel wat ik vertel natuurlijk. Hèhè.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden