null Beeld

Memoires van een maîtresse – Deel 52: “Jij hebt je mond gehouden, toch?”

De Kapitein blijkt wispelturig als altijd. Het ene moment is hij gehaast en kortaf en even later verrast hij Sabine spontaan met een tripje naar Ierland. Maar waarom mag ze er tegen niemand iets over zeggen?

“En wat zegt ‘ie dan tegen zijn vrouw?” Eva is ongenuanceerd als altijd. “Ik vraag nooit naar zijn smoezen,” vertel ik. “Oh, je vergeet de realiteit even, voor het gemak. En wat vertel jij dan, aan Thijs en aan je moeder? Voor je het weet, lieg jij ook voor hem, Bien.” Ik laat een stilte vallen. “Lieverd, ik weet dat je dit niet wilt horen allemaal. En ik hoop echt dat het allemaal goed uitpakt voor je. Wanneer gaan jullie?”

De week kruipt voorbij en ik verveel me dood. In solliciteren heb ik geen zin en de appjes en telefoontjes met de Kapitein lijken meer op het afvinken van een to-do-list dan op dampende liefde. Ik word er onrustig van. Tijd voor actie.

De volgende ochtend zet ik al vroeg mijn wekker. Vandaag is Sabine-dag. Ik begin bij de kapper, shop op de terugweg een stoer – en toch een tikkeltje sexy – jurkje en maak me op voor een spannende afspraak: de Kamer van Koophandel! Ik wil nu eindelijk weleens weten hoe het is om freelance vormgever te zijn.

Mooie momenten

Voor de deur, met het logo van de KvK glimmend op de achtergrond, maak ik een selfie. Ik lach mijn gulste lach en schuw het spleetje decolleté expres niet. Ennnnn…. Verstuurd naar de Kapitein. Bladerend door Telegram kom ik de ene na de andere selfie tegen, van ons allebei. Onze eigen digitale diashow. Wat hebben we toch al veel mooie momenten beleefd samen. En volgende week naar Ierland! De kroon op onze liefde, want we kennen elkaar dan al een jaar. Zou hij daarom…?

Je bent de allermooiste, appt te Kapitein terug. En ik antwoord met een hartje. Hij leest wel, maar stuurt niks terug.

Eenmaal binnen is het een stuk minder flamboyant dan ik me voel. Maar, dat geeft niet. Suffe bende of niet, ik weet het zeker: vanaf nu sta ik op eigen benen. VORMVROUW is geopend!

Stil

Ik bel de Kapitein om het goede nieuws te vertellen. Dat hij degene is die al mijn nieuwtjes altijd als eerste hoort, blijkt wel uit de lange rits aan oproepen in mijn belgeschiedenis. “Goed gedaan lieverd, ik ben trots op je. Echt iets voor jou.” Ik straal van oor tot oor. “Hoe gaat het met jou?” vraag ik, terwijl ik met ferme passen richting het station loop. “Ja, eh, goed wel. Op zich. Ik zit alleen wel met een dingetje. We kunnen toch niet samen naar Ierland reizen. Tenminste… Het hele gezin wil me naar Schiphol brengen, dus ja, dan kan jij natuurlijk niet naast me lopen.” Ik ben er stil van. “En nu dan?” “Nou,” zegt de Kapitein, “als jij gewoon een half uurtje bij de bagageband wacht, dan zijn wij allang weer weg als jij komt.” En zo veranderen de vlinders in mijn buik in knikkers van beton. “Ik snap er echt niks van,” gaat de Kapitein verder, “maar ineens wil Monica per se mee. Alsof ze me in de gaten houdt. Maar jij hebt je mond gehouden, toch?” “Tuurlijk,” jok ik.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden