null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

PREMIUM

Memoires van een Maîtresse – Deel 7: “Ineens zit ik met mijn blote billen op het aanrechtblad”

Het risico om betrapt te worden, neemt steeds sterker toe nu Sabine de ene grens na de andere overschrijdt. 

Getty Images

Nu weet ik hoe zijn vrouw heet. Monica. De Kapitein legde meteen zijn telefoon weg toen ze binnenkwam, maar ik hoorde nog net hoe hij ‘Hoi schatje’ zei. Kort daarna een appje: ‘Sorry meis, Monica kwam binnen.’ Ik was meteen afgekoeld. Op alle fronten.

Ik heb haar opgezocht op Facebook. Tja, zo nieuwsgierig ben ik dan ook. Ze is wat kleiner en ouder dan ik. Slanker ook. Hm. Wat doet ‘ie dan toch met mij? Ze lijkt me best aardig. Verdorie, eigenlijk wil ik dit allemaal niet weten. En hij noemt haar ‘schatje.’

Misschien heeft Eva toch gelijk. Ik ben serieus verliefd. En nu lijk ik wel jaloers op zijn vrouw. Onzin natuurlijk. Ik weet toch hoe het zit? En ik heb Thijs. Een leuke vader, en al 13 jaar mijn maatje. Wat zeur ik nou?

De dagen daarop ben ik een beetje terughoudend met appen. Even pas op de plaats. De Kapitein is lief. Hij stuurde me zelfs een hartje gisteravond. Waar we eerst vooral via de app fantaseerden over de stomende plannen voor onze volgende ontmoeting, gaat het nu veel meer over mijn werk, zijn vrienden en het nieuws van alledag. Ik geniet ervan.

Zaterdagochtend. Thijs is net vertrokken naar een vriendenweekend en ik ben thuis met de meiden. De Kapitein belt. “Ik wil je zien. Nu.” Ik zeg dat ik niet zomaar weg kan nu Thijs op pad is, en dat ik zo snel geen oppas meer kan vinden. Of zal ik… Nee. Dat kan écht niet.

“Morgen vaar ik weer uit meisje. Kun je dan vier weken zonder mij en mijn goddelijke lichaam?” Ha, wat een heerlijk ego heeft die man toch. En hij heeft gelijk ook, want man man wat een torso. “Hoe laat liggen je meiden op bed? Ik kan daarna wel even langs wippen, als je wilt. En durft.”

Ik heb nog nooit zo snel twee verhaaltjes voorgelezen. Mijn spijkerbroek verruil ik voor mijn lekker-thuis-en-toch-sexy rode wikkeljurk, ik zet mijn favoriete playlist op en steek wat kaarsjes aan. Om 21.34 uur hoor ik drie zachte tikjes op het raam.

“Nou eh, welkom,” zeg ik. Even later zitten we wat onwennig met een bier en een wijn op mijn bank. Het beeld van de Kapitein in mijn woonkamer voelt surrealistisch. “Wat ben je mooi, meisje.” Heerlijk hoe hij toch altijd weer het ijs kan breken.

De Kapitein en ik lopen 2 op 1 als het om drankjes gaat. Wanneer ik voor de koelkast sta om een nieuw flesje op te trekken, voel ik ineens zijn handen in mijn taille. Hmmm, ik vind het heerlijk als hij me daar vastpakt. Ik draai me om en met zijn biertje nog in mijn hand beginnen we vurig te zoenen. Hij trekt het strikje van mijn jurk los en duwt de rode stof langzaam van mijn schouders af.

En hup, ineens zit ik met mijn blote billen op het aanrecht. Mijn hart klopt in mijn keel van de spanning. Of van opwinding, dat kan ook. Tussen mijn pannen en theezakjes (en dan heb ik het gelukkig niet over mijn borsten), en met twee slapende meiden op de verdieping boven me, brengt de Kapitein me met zijn hand op mijn mond tot een muisstil hoogtepunt.

Even later blazen we met een wijntje uit op de bank. “Wat woon je leuk.” Ik kruip dicht tegen hem aan, en geef hem een zoen op zijn wang. “Je hebt het naar je zin he, meis.” “Zeker,” glunder ik. Blijf nog even bij me, denk ik.

Bij het afscheid zoenen we nog even hartstochtelijk in de gang. Met het licht uit, natuurlijk. “Tot over vier weken lieverd,” fluistert de Kapitein. “Ja,” fluister ik zo koel mogelijk. “Ga je me missen?” “Ook dat,” lach ik zachtjes. “Misschien bel ik je nog wel als ik aan boord ben.” “Ja!” roep ik, alsof ik ineens vergeet om te fluisteren.

Ik heb geloof ik echt mijn hart verloren…

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden