null Beeld

Memoires van een maîtresse – epiloog: “En hoe gaat het nu met Thijs? Heb je spijt?”

“Als je nú een kop koffie zou kunnen drinken in Parijs, met wie zou je daar dan willen zitten?” Erika kijkt dwars door me heen. Sinds een paar weken heb ik iedere woensdagochtend therapie en deze vrouw is een ware held. Met een leugentje kom ik bij haar niet weg, dat is me allang duidelijk. “Met hem. De Kapitein, ja.”

Haar linkerwenkbrauw verspringt ervan. “En dan?” “Ach, ik weet het ook niet. Ik wil gewoon bij hem zijn. Naast hem zitten.” Erika zit kaarsrecht in haar stoel. Ze heeft lieve ogen. Een tutje om te zien, zeker tien jaar ouder dan ik. Toch zou ze zomaar een vriendin van me kunnen zijn. “Zou je hem nog iets willen vragen? Blijkbaar heb je het nog niet afgesloten voor jezelf.”

Ik zucht en roer nog een beetje extra honing door mijn thee. “De leugens. Ik zou denk ik, nu we toch niks meer te verliezen hebben, het liefst de waarheid willen weten. Er waren zoveel dingen die niet klopten, maar ik had er geen oog voor. Mijn vriendin Eva was al snel kritisch en dat heeft ook wel scheurtjes in onze vriendschap veroorzaakt. Ik wilde haar niet geloven, en eigenlijk nog steeds niet. Ik wil gewoon weten of ik het al die tijd verkeerd gezien heb. Of verkeerd gevoeld.”

Leugens

“Weet je Sabine, als jij het voelt, dan is het waar. Alleen hij heeft het blijkbaar anders gevoeld. De dingen zijn nu eenmaal zoals ze zijn, maar dat doet niks af aan jouw gevoel. Maar ga eens verder. Op welke leugens doel je precies?” Ik vertel over de foto’s op de sexsite, over het pak geld dat ik een keer zag en over het Landford-debacle op de zaak. “En iedere keer suste hij me met de belofte dat hij het een keer zou vertellen, maar dat het nu nog niet de tijd was. Dat vond ik echt niet leuk."

"Uiteindelijk hoorde ik later, bij mijn afscheidsborrel op kantoor, dat hij en die Remco jeugdvrienden zijn. Jorrit wist te vertellen dat die vriend dus in de cokehandel zit. Niet zomaar een paar pakketjes, maar scheepsladingen vol. Misschien was hij daarom ook wel op het politiebureau laatst. Bizar ja. Totaal niet mijn wereld. Ik weet ook niet wat ik er allemaal van moet geloven. Al die leugens zijn zo pijnlijk. Ik weet gewoon niet of hij de man is die ik voel dat hij is. Dat zou ik hem wel willen vragen, ja. Maar eigenlijk maakt het me niet eens uit. Uiteindelijk wil ik alleen maar weten of hij van me houdt. Of hij écht van me houdt en waarom hij dan toch liever bij zijn vrouw blijft dan dat ‘ie bij mij komt.”

Spijt

Uit gewoonte schuift Erika het doosje tissues naar me toe. De tranen schitteren alweer in mijn ooghoeken. “En hoe gaat het nu met Thijs? Jullie zijn nu bijna een jaar uit elkaar. Spijt?” Ik schud mijn hoofd. “Absoluut niet. Thijs heeft nu een nieuwe vriendin en ze is lief voor hem. Dat doet me goed. De Kapitein heeft me losgemaakt van Thijs en dat was nodig. Hij heeft me weer vrouw laten voelen en mezelf leren kennen. Ik mis het hebben van een partner, maar ik mis Thijs als man niet. De Kapitein heeft me laten voelen wat echte liefde is.”

“Tja,” zegt Erika, “maar waar is hij nu dan? Hij is je niet komen zoeken, toch? Jij hebt hem vaarwel gezegd, en hij is nog steeds getrouwd. Hij gaat nooit weg thuis, en dat weet jij net zo goed als ik.” Haar woorden steken dwars door mijn ziel, ook al weet ik dat ze gelijk heeft. “Ik zal altijd van hem blijven houden,” zeg ik zacht. “Dan maar op afstand.”

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden