null Beeld

Michele (44): “In de zorg voelde ik me meteen ontzettend welkom en nodig”

Michele Uni (44) was al twintig jaar stewardess en wilde iets anders, maar zonder de juiste diploma’s lukte dat niet. Dankzij corona maakte ze een carrièreswitch.

“Ik ben nooit laat thuis van mijn werk in het woonzorgcentrum, maar uitgerekend die maandagavond afgelopen december wel. Ik schrok toen mijn man me buiten stond op te wachten. Hij pakte mijn hand en voerde me mee naar binnen. Wat was er aan de hand? Toen ik vier vliegvriendinnen op onze veranda zag zitten, schoot ik vol.

Doordat ik verkouden was geweest, was mijn allerlaatste vlucht niet doorgegaan. Twintig jaar KLM en geen afscheid, stomme corona. Nu waren die lieve meiden er om het dunnetjes over te doen, met filmpjes, mooie woorden en een fantastische taart.

Even schoot door me heen: ‘Waar ben ik aan begonnen, waarom wilde ik zo nodig iets anders gaan doen?’ Maar meteen wist ik het antwoord: na twintig jaar dezelfde baan met weinig doorgroeimogelijkheden was ik toe aan iets nieuws, aan een uitdaging, maar ook aan meer regelmaat. Ik heb die fantastische blauwe familie opgegeven voor een ander warm bad, dat van de zorg.”

Bingo

“Veel mensen begrijpen het niet. Die zien alleen de buitenkant, het vele reizen, de tropische foto’s op Instagram, maar werken als stewardess is best zwaar. Slecht of niet slapen, gek eten, nooit ruim van tevoren weten of je met kerst of de verjaardag van je kinderen thuis bent, ik voelde me zo vaak niet fit. Ik wilde best iets anders, maar met een overjarig mbo-diploma toerisme kom je nergens.

Totdat corona kwam en er veel vluchten uitvielen. In mei verspreidde KLM de oproep of er mensen tijdelijk in de zorg wilden werken. Voor mij was dit hét moment om eens verder kijken. Als stewardess die de hele wereld had gezien, zat ik opeens met ouderen aan de bingo, in een zorginstelling op vierhonderd meter van mijn eigen huis.

Nadat ik bijna drie maanden gedetacheerd was, zou ik weer teruggaan naar de vliegwereld. In het woonzorgcentrum wilden ze me graag houden, maar er was geen vacature. Toen die er toch kwam, als activiteitenbegeleider op de dagbesteding, besloot ik te solliciteren. Mijn werkgever nam een gok door me aan te nemen, want ik heb geen opleiding. Maar zij gaven de voorkeur aan iemand die misschien geen papieren heeft, maar wel in het team past. Zó bijzonder, ik voelde me welkom en nodig.”

Wijsheden

“In februari ben ik begonnen met een deeltijdopleiding social work en daarnaast werk ik drie dagen op de dagbesteding. Hier leid ik een groep van zeven ouderen, sommigen hebben dementie. Het werk is ontzettend leuk. Als ze binnenkomen, zorg ik ervoor dat de koffie loopt, net als vroeger in het vliegtuig. Dan ruikt het lekker en voelen mensen zich thuis. Na de koffie doen we van alles en nog wat; schilderen, gymmen, kletsen of zingen.

Ik reis niet meer de wereld over, maar wel terug in de tijd met deze mensen. Ik leer van hun levenservaring, hun wijsheden en hun verhalen. Verhalen over de oorlog bijvoorbeeld, die onze huidige problemen meteen in perspectief zetten. Daardoor kijk ik anders naar mijn leven en voel ik me dankbaar. Zonder corona had ik deze stap nooit gezet.

Ik dacht altijd dat ik ooit de Pabo nog eens zou gaan doen, het leek me leuk om kinderen iets te leren. Nu kwam dit voorbij en ben ik degene die elke dag nieuwe dingen leert, dat is eigenlijk veel leuker. Natuurlijk moest ik best wel even slikken toen ik KLM liet weten dat ik gebruik wilde maken van de vertrekregeling. Toch voelde het ook bevrijdend. Hoe leuk mijn werk ook was, ik merk nu hoe fijn het is om nieuwe kanten van mezelf te ontdekken.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden