null Beeld

Michelle is ongeneeslijk ziek: “Ineens kwam het besef: ik word niet meer beter”

Michelle (47) is single en moeder van Phileine (7). 5 jaar geleden ontdekte ze een knobbeltje in haar borst. Na 21 bestralingen werd ze schoon verklaard. Nu is de ziekte terug, én uitgezaaid. “Ik hoop dat mijn kind kracht put uit de manier waarop ik met tegenslagen omga.”

“Phileine wist natuurlijk dat ik ziek was, maar het woord ‘kanker’ heb ik lang voor haar verzwegen. Pas toen bleek dat ik niet meer beter zal worden, heb ik haar uitgelegd wat die slechte celletjes precies doen. Ze schrok: kanker, daar kun je dood aan gaan. Sindsdien lees ik haar voor uit het boek Het sprookje van de dood, een mooi verhaal over reïncarnatie en engelen. Ik wil haar op deze manier meegeven dat ik er, ook als ik er fysiek niet meer ben, altijd voor haar zal zijn.”

“Ik had altijd al een flinke boezem en sinds mijn zwangerschap had ik cup K. Door een dieet werden mijn borsten kleiner en toen voelde ik het opeens: een knobbel in mijn borst. Het was een klap toen ik hoorde dat het een tumor was. Toch begon ik vol goede moed aan de behandelingen. Met een borstbesparende operatie is de tumor verwijderd en werd mijn andere borst verkleind tot dezelfde omvang. Dat was een geluk bij een ongeluk: ik wilde al heel lang kleinere borsten, maar snijden in een gezond lichaam vond ik onzin.”

Geen chemo

“Na de operatie kreeg ik ruim 20 bestralingen en het zag er goed uit: mijn poortwachtersklier, waaraan artsen kunnen zien of er uitzaaiingen zijn in de lymfeklieren, was schoon. De oncoloog zei dat hij ervan uit ging dat ik geen kanker meer had en vond een MRI- of PET-scan dan ook niet nodig. Wel adviseerde hij om uit voorzorg nog 6 zware chemo’s én een hormoonkuur te ondergaan. Het plan van de specialist leek mij de tactiek van de verschroeide aarde: eerst het lichaam kapotmaken om uiteindelijk te winnen. Omdat ik twijfelde aan het nut van de chemokuur, ben ik veel over kanker gaan lezen en met verschillende mensen gaan praten. Na lang nadenken besloot ik ervan af te zien. Ik wilde juist lief zijn voor mijn lijf, het sterker maken door het gezond te houden. Vanaf dat moment gooide ik mijn levensstijl compleet om: geen zuivel, vlees en alcohol meer, en suiker kwam er al helemaal niet in. Verder ging ik in therapie en probeerde ik stress zo veel mogelijk te mijden. 1 op de 3 gevallen van kanker heeft te maken met leefstijl, dus nu wilde ik er alles aan doen om mijn lijf de kans te geven weer te herstellen. Het werkte: 3 jaar op rij waren de scanuitslagen goed. Ik voelde me niet langer een patiënt en was ervan overtuigd dat de ziekte niet terug zou komen. Ik ging verder met mijn leven. Een leven waarin ik ook verviel in de dagelijkse beslommeringen, drukte en uiteraard toch weer stress.”

“Ik had net een nieuwe baan en volgde een opleiding tot coach toen ik last kreeg van mijn ribben en rug. Uit een röntgenfoto bleek dat mijn rib was gebroken en er werd een afspraak gepland voor een botscan. Eigenlijk best vreemd, maar ik maakte me toen totaal geen zorgen. Vast bestralingsschade, dacht ik, of toch net iets te fanatiek buikspieroefeningen gedaan. Maar ’s avonds ging het mis, ik zakte plotseling in elkaar en kon helemaal niets meer. Uit de scan die volgde, bleek dat ik uitzaaiingen had: in mijn ribben, rug en schedeldak. Mijn wervelkolom zat vol plekken en ook de 10de wervel, het dwarslaesiepunt, was door de tumor aangevreten. Ik was ongeneeslijk ziek, maar tijd om dit tot me door te laten dringen was er niet. De operatie aan mijn rug, de behandelplannen van de oncologen, de bezorgde dierbaren aan mijn bed: het ging allemaal als een roes aan me voorbij.”

“Na een maand in het ziekenhuis werd ik naar een zorghotel overgeplaatst om bij te komen van de bestralingen. Ik had veel pijn, raakte in de overgang en had last van bijwerkingen van de medicatie. Fysiek en mentaal zat ik er compleet doorheen en ineens kwam het besef: ik word niet meer beter. Mijn calciumwaarde was veel te hoog, een teken dat de kanker actief is. Ik had gelezen over een holistische behandeling in Duitsland en ben meer dood dan levend de auto ingestapt, naar een kliniek in Stuttgart. Een maand lang volgde ik een dieet en een detox. In die maand leerde ik ook weer positief denken: wat is goed gegaan vandaag? Mijn calciumwaarde daalde, ik vond mijn levenskracht terug. Dat was echt een keerpunt. Ik wist dat ik vertrouwen moest hebben in mezelf en mijn lijf. Als ik in een hoekje ga zitten afwachten, is het zo gebeurd.”

Geen spijt

“Het is nu anderhalf jaar geleden sinds ik hoorde dat ik niet meer beter word. Er zijn goede dagen, maar ook momenten waarop het heel slecht gaat. Een paar maanden geleden kreeg ik plotseling vreselijke pijn in mijn schedel. Die pijn was zo ondraaglijk dat ik had besloten dat ik euthanasie wilde als de pijnbestrijding niet aan zou slaan. Ik vroeg mijn huisarts of ze ook in het weekend werkte, want 6 weken later zou ik op zaterdag jarig zijn. Ik dacht: óf ik vier die dag het leven, óf ik stap er uit. Mijn geboortedag, sterfdag, the circle of life. Gelukkig hielpen de medicijnen, krabbelde ik op en heb ik mijn verjaardag uitbundig gevierd. Hoe lang het nog goed gaat? Ik heb geen idee. Maar ik heb geen spijt van de keuze om na mijn borstkanker geen zware chemokuur te doen. De artsen baseerden die behandeling op statistieken uit de jaren 80 en op patiënten die hun levensstijl niet aanpasten. Ik kom genoeg mensen tegen die wél een zware kuur hebben gehad en ook weer ziek werden. Zelfs nu ik behoorlijk ziek ben en de pijn in mijn hoofd erger wordt, weet ik dat ik vele malen fitter ben dan wanneer ik aan een zware behandeling was begonnen. Kwaliteit van leven is voor mij heel belangrijk, ook omdat ik zo een leukere moeder voor Philly kan zijn.”

Herinneringen maken

“Als ik aan mijn dochter denk, schiet ik vol. De gedachte dat ik er niet zal zijn om haar te troosten, beschermen en liefhebben, vind ik hartverscheurend. Ik probeer zo veel mogelijk mooie herinneringen aan mij in haar koppie te stampen. Zo hebben we laatst samen in een atelier een schilderij gemaakt, en eigenlijk vond ik haar nog te jong voor gaatjes in haar oren, maar we hebben het tóch gedaan en mooie gouden knopjes uitgezocht. Er ligt een heel epistel voor haar klaar en ik heb anderhalf uur film volgepraat met ‘wijze lessen van mama’. Ik vind het belangrijk dat ze weet hoe ik naar het leven kijk en wil haar dat graag meegeven: wees lief voor jezelf, maak je eigen keuzes, heb vertrouwen in jezelf en trek je niet te veel aan van anderen.”

“Phileines vader en ik zijn niet meer samen sinds ze anderhalf is. Hij woont op dit moment in het buitenland, maar komt naar Nederland als dat nodig is. Laatst lag ik 3 weken in het ziekenhuis, dan vangt hij haar op. We zijn nu op zoek naar een appartement bij ons in de buurt waar hij kan wonen, zodat we de zorg beter kunnen regelen. Ik heb overwogen mijn zusje te vragen voor Phileine te zorgen als ik er niet meer ben, zij heeft 2 kinderen en een man. Opgroeien in een gezin leek me goed voor mijn dochter, haar vader is nogal een vrijbuiter. Inmiddels denk ik: het is ook zíjn kind, ze hoort bij hem. We hebben geen afspraken gemaakt over waar ze gaan wonen of hoe hun leven samen er uit zal zien als ik er niet meer ben. Ze zijn heel goed samen, dus ik weet zeker dat ze een mooie toekomst tegemoet gaat.”

Een keuze

“De artsen kunnen niet veel meer voor me doen, maar ik blijf hoop houden. Ik lees alles over de laatste ontwikkelingen en doe nu mee aan een wetenschappelijk onderzoek in Londen. Ik hoop dat Phileine trots op me zal zijn en kracht put uit de manier waarop ik met tegenslagen omga. Je hebt altijd een keuze en daarmee bepaal je je eigen geluk. Mijn ziekte heeft me de tijd gegeven om na te denken over wat ik écht belangrijk vind: al die lieve mensen om me heen. Ik zit in een warm bad. Iedereen gaat dood, ik misschien vroeg, maar dat betekent niet dat ik geen mooi leven heb. Elke ochtend als ik wakker word, ben ik blij dat ik nog leef.”

Michelle is op 7 februari 2020 op 47-jarige leeftijd overleden.

Interview: Angela Jans. Fotografie: Petronellanitta. Styling: Gwendolyn Nicole. Haar- en make-up: Astrid Timmer. M.m.v: Michelle: selected Femme (bloes).

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden