null Beeld

‘Mijn 13-jarige zoon vermoordde mijn dochtertje van 4’

"Slechts 1 keer eerder had hij gewelddadig gedrag vertoond, maar nooit had ik kunnen vermoeden dat hij hiertoe in staat was." Charity's (toen) 13-jarige zoon Paris bracht zijn zusje Ella om het leven. 

Laurence de la Porte

"Op 4 februari 2017 stapten 3 politiemannen de zaak in waar ik werkte. Ze spraken met mijn manager en kwamen daarna mijn kant op. Eén agent liet me plaatsnemen op een stoel, terwijl de ander me vertelde dat er iets met mijn 4 jaar oude dochter Ella was gebeurd. Ik begon te schreeuwen dat ze me naar haar toe moesten brengen", begint Charity Lee uit Texas haar verhaal tegen Good Housekeeping.

"Dat kan niet", zei hij. "Ella is vermoord."

Ik viel flauw. Toen ik bijkwam, vroeg ik of alles goed was met mijn zoon.

"Nee, hij leeft, maar we kunnen je niet naar hem toebrengen, want hij heeft niet om jou gevraagd."

"Waar heb je het in godsnaam over?" zei ik. "Ik ben zijn moeder. Ik wil naar hem toe!"

"Dat gaat helaas niet. Paris is degene die Ella heeft vermoord."

Gevangenis

Ik verloor mijn beide kinderen die zondag. Paris werd gearresteerd en 6 maanden later veroordeeld tot 40 jaar gevangenisstraf. Hij zit in de Ferguson gevangenis in Texas, waar ik hem elke 2 of 3 maanden bezoek en waar hij zal blijven tot hij ver achterin de 40 is.

Paris

Hij was een wolk van een baby. Ik herinner me de diepe liefde die ik voelde bij zijn geboorte in oktober 1993. Ik dacht: dit is mijn eerste kind, mijn eerste liefde. Zijn vader was niet echt aanwezig en voor het welzijn van mijn zoon verbrak ik alle contact met hem toen ik hoorde dat hij schizofreen was.

In de jaren erna kwam ik Ella's vader tegen en raakte opnieuw zwanger. Ella werd thuis geboren. Toen ik haar voor het eerst vasthield, voelde ik niets dan liefde voor mijn kleine meisje.

Ella

Paris hield ook van zijn zusje. Hij kon niet anders: ze was introvert, maar had een uitgesproken mening, ze was sterk, zelfverzekerd en grappig.

Voorval

Maar toen hij 11 was, gebeurde er iets raars. Ella was buiten aan het spelen met een vriendinnetje. Paris pakte het speelgoed af waar ze mee aan het spelen waren en vernielde het. De meisjes waren overstuur, dus sommeerde ik Paris naar binnen te gaan. Paris snoof en liep weg. Ineens kwam de huishoudster van mijn moeder naar buiten rennen en vertelde dat Paris ervandoor was met een mes. We renden achter hem aan en haalden hem in. Hij begon te huilen. Hij liet het mes vallen en we brachten hem naar het ziekenhuis.

Zondag

Daar bleef hij een week, maar er kwam geen diagnose. Ik besloot hem mee naar huis te nemen en het leek oké met hem te gaan. Hij heeft nooit meer iemand bedreigd. Ik was meer bezorgd dat hij zichzelf iets aan zou doen. Nooit, op geen enkel moment, had ik ook maar het flauwste idee dat hij tot moord in staat zou zijn.

Tot die fatale zondag. Ik was laat voor werk, en Ella zat in bad terwijl haar babysitter bij haar was. Ze vroeg me haar gedag te zoenen.

"Nog 1 kus mama, nog eentje!" bleef ze maar roepen.

En ik bleef haar gedag zoenen. Het is mijn laatste herinnering aan haar.

Ruzie

Paris was boos op me. Hij had al zijn zakgeld aan T-shirts en schoenen besteed, dus ik riep hem ter verantwoording. Hij zat te mopperen in een hoek toen ik wegging, maar voordat ik vertrok gaf ik hem een kus en zei: "Ik weet dat je boos bent, maar we gaan hier wel uitkomen hoor."

Tegen half 5 ging ik naar mijn werk.

Die avond verliet de babysitter zonder mijn toestemming het huis. Toen ze weg was, heeft Paris Ella geslagen en geprobeerd te wurgen. Uiteindelijk heeft hij haar 17 keer gestoken met een mes. Ze stierf, maar niet snel, daar kwam ik later achter. Toen ze dood was belde Paris zelf 112.

Bang

Twee weken later keek in de kamer van de advocaat naar mijn zoon, terwijl ik me afvroeg waarom hij dit had gedaan. Hij keek me aan en zei: "Je zei altijd dat jij nooit iemand iets aan zou kunnen doen, tenzij diegene een van je kinderen pijn had gedaan. Maar ik denk niet dat je had voorzien dat ík zo zou worden he?"

Ik was doodsbang voor hem.

Toen hij 15 was, werd de diagnose gesteld: hij is een psychopaat.

Vergiffenis

Nu ik snap wat hij is — een roofdier — kan ik hem vergeven. Stel: als ik in een oceaan zou zwemmen en een haai bijt mijn been eraf, dan hoop ik dat ik niet de rest van mijn leven die haai haat. Hopelijk kan ik me dan realiseren dat haaien nou eenmaal haaien zijn. En hoe je het ook wendt of keert: Paris is een haai. Je komt niet verder als je die haai blijft haten. Om te kunnen vergeven moet je hem proberen te begrijpen, dat is wat ik nu bij mijn zoon probeer.

Phoenix

In juni 2013 kreeg ik mijn derde kind, een jongetje, Phoenix. Zijn naam symboliseert een nieuw begin. Paris schrijft hem brieven, die hij aan hem wil geven als hij 12 of 13 is. Maar ik betwijfel of ik ooit contact wil tussen de moordenaar van mijn dochter en mijn zoontje. Ik zal me nooit op mijn gemak voelen bij Paris.

Terwijl ik leer hem te vergeven, weet ik ook dat je zoiets nooit helemaal te boven komt. Je kunt er alleen mee leren leven."

Meer foto's en het complete verhaal lees je bij Good Housekeeping.

Bron: Good Housekeeping. Beeld: iStock

De beste artikelen van Libelle ontvangen in je mailbox? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden