Privéfoto: Isay en Noah Gesser Beeld Privéfoto
Privéfoto: Isay en Noah GesserBeeld Privéfoto

ColumnBarbara Schneemann

“Mijn hart breekt voor de ouders van deze twee knappe, prachtige jongens die verongelukten”

Barbara’s zoon speelt bij Ajax in hetzelfde team als Noah Gesser, die op vrijdag 30 juli samen met zijn broer verongelukte. “Met andere ouders en onze voetballers zitten we bij elkaar; we kletsen, we verdrukken tranen, zijn in gedachten bij de ouders van de verongelukte jongens en durven niet na te denken over de pijn in hun gezin.”

‘Bar, volgens mij is er iets met Noah Gesser. Er staan berichten op sociale media dat hij is overleden.’ Het is zaterdagmorgen 8 uur en ik ben meteen klaarwakker als mijn man Gaius dit zegt. Vijf minuten later weten we het zeker. Een teamgenoot van onze zoon David is samen met zijn broer de avond ervoor verongelukt. David en Noah zijn drie jaar geleden samen als 13-jarigen begonnen bij de jeugdopleiding van Ajax. Snel halen we de telefoons van onze jongens in onze slaapkamer; David moet het van ons horen, besluiten we. Een uur later komt hij slaperig naar beneden en zoekt zijn telefoon. We nemen hem voorzichtig mee naar de tafel, zetten hem op een stoel tussen ons in en vertellen hem het verschrikkelijke nieuws. Stilte. Een vertrokken grimas. Tranen. Hartverscheurende tranen.

Die middag hebben we meer dan ooit behoefte aan contact met de anderen en komen we bij een van de ouders van een teamgenoot bij elkaar. Met vier moeders, een vader en vier jonge voetballers zitten we bij elkaar; we kletsen, we verdrukken tranen, zijn in gedachten bij de ouders van de verongelukte jongens en durven niet na te denken over de pijn in hun gezin. We praten over Noah en zijn broer Isay, wisselen foto’s uit en bedenken een tekst voor een rouwadvertentie. Omdat voetballen hun safe place is, gaan de jongens maar een balletje trappen op straat. Als het eerste van Ajax die middag speelt, kijken we met zijn allen hoe ze met rouwbanden het veld op komen, hoe er een minuut stilte in acht wordt genomen en hoe de commentator vertelt over Noah terwijl er een foto van hem in beeld verschijnt met een sterfdatum eronder. Ongelooflijk: 24 uur geleden was hij er gewoon nog en ging hij samen met zijn broer Isay een potje voetballen. Nu zitten we hier en zien we dit.

Gelukkig organiseren de vrijwilligers van de Vereniging Ajax die middag een bijeenkomst op de Toekomst, het trainingscomplex van Ajax, voor het team en de ouders. We zitten in de ruimte die normaal voor het eerste elftal bedoeld is en waar we wel vaker bijeenkomsten hebben gehad. Toen ging het altijd over voetbal en voelde je vooral de indrukwekkende sfeer van Ajax als betaald-voetbalorganisatie. Nu is het er verpletterend stil en heerst verslagenheid en verdriet. De jongens praten niet en kijken stuurs naar hun knieën. Ze zijn vijftien, zestien en weten niet waar ze zichzelf moeten laten. Een enkeling durft te huilen, maar de meesten houden zich groot. Ouders praten op gedempte toon met elkaar en de vrijwilligers redderen ongelooflijk lief van tafel naar tafel. Ze hebben besloten dat ze hier voor de jongens moesten zijn, zijn allemaal netjes in Ajax-trui en bieden water en troost aan eenieder die dat nodig heeft. Ik ben diep onder de indruk van de zachte en menselijke kant van deze mannen.

Waar het op de app met andere ouders normaal meestal om voetbal draait, gaat het nu over zorgzaamheid en verdriet. ‘Wij hebben het vandaag heel zwaar. Hoe gaat het bij jou?’

Ik houd zoonlief nauwlettend in de gaten; hij is zo gesloten. Rouwen ís moeilijk, zeker voor kinderen, en er is bovendien geen spoorboekje voor. Ik help hem een brief te schrijven aan de ouders van Noah. ‘Het maakt niet uit wat je opschrijft’, druk ik hem op het hart, ‘al je herinneringen zijn waardevol voor ze.’ Hij verbijt zijn tranen en als hij eenmaal begint, rollen de herinneringen er uit. Ik moet zelf ook huilen.

Rouwen is afscheid nemen. Zodra de broers thuis opgebaard liggen, nodigen de ouders iedereen uit om langs te komen. We besluiten dat Gaius met David mee zal gaan omdat hij de vader van de overleden jongens het beste kent. Ze nemen een vaas met bloemen mee voor de ouders en een witte en een rode roos voor Noah. Ze zijn niet de enigen; voor het huis staan groepjes mensen die knuffelen, praten, huilen of in de verte staren. Binnen is het rustig, de jongens liggen er mooi bij (‘alsof ze sliepen’) en vader Perry sluit onze zoon troostend in zijn grote armen: ‘Hé ouwe reus’.

Een week later is de begrafenis. Twee kisten golven op de schouders van dansende dragers door het publiek, onder luide muziek en applaus. Er moest juist gejuich, muziek en lawaai zijn, hadden de ouders te kennen gegeven, want stilte paste niet bij Isay en Noah. De dienst is overweldigend, prachtig, licht en vol liefde en na afloop werden de favoriete snacks van de broertjes geserveerd: sushi, spareribs en Surinaamse en Indische hapjes.

Wat kracht en wijsheid niet kunnen doen, dat doet liefde. Liefde overwint alles, staat onderaan de rouwkaart. Mijn hart breekt, voor de zoveelste keer, voor de ouders van deze twee knappe, prachtige jongens.

PS: Omdat de ouders van Noah en Isay ZZP’ers zijn en tijd nodig hebben om dit verlies te kunnen dragen, zijn vrienden van de familie een inzamelingsactie gestart, zodat ze zich geen financiële zorgen hoeven te maken. Ook doneren? Dat kan via deze link.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden