null Beeld

Mirjam: “Toen ze de brief aan mijn zoon vond, begon ze te huilen”

Vrouwen vertellen over die ene oplettende persoon aan wie ze hun geluk of zelfs hun leven te danken hebben. “Ze kwam precies op het juiste moment.” 

Mirjam (53): “Depressie zit in onze familie. Ik kreeg mijn eerste depressie als beginnend psychologiestudent. Van studeren is het daarna niet meer gekomen. Nadat de vader van mijn kind onze relatie verbrak, kreeg ik een tweede depressie onder controle met medicijnen. Mijn zoon was vijf en ik heb enorm mijn best gedaan om hem een fijne jeugd te bezorgen. Ik was gek op hem, ondernam veel met hem en maakte altijd foto’s van onze avonturen. Die uitjes herinnerden me er in sombere periodes aan dat het leven mooi kon zijn.

Vanaf de dag dat mijn zoon een jaar in Amerika ging studeren, waren die plaatjes niet meer genoeg. Ik mistte hem en voelde me uitgeput van jaren-lang vrolijk doen terwijl ik down was. Nu hij weg was, had ik geen reden meer om me ‘groot’ te houden. Ik viel in een diep gat en raakte in een isolement. Ik had wel WhatsAppcontact met mijn zoon – die bijna dagelijks wilde weten hoe het met me ging. Hij wist van mijn depressies en kende onze familiegeschiedenis. Een van mijn tantes had suïcide gepleegd, net als haar moeder, mijn jonggestorven oma, al luidde het officiële verhaal dat ze was gestorven aan hartfalen. Mijn zoon had getwijfeld over zijn vertrek vanwege zijn zorgen om mij en ik had hem aangemoedigd toch te gaan. Met mij ging het goed en om hem in Amerika extra gerust te stellen, postte ik af en toe vrolijke plaatjes op Facebook.

Waardeloos

Ondertussen voelde me waardeloos. Ik had geen werk, ik kon niets. Niemand had wat aan mij. Ik was een blok aan het been van mijn kind. Suïcide ging mijn gedachten beheersen. Ik wist hoe ik het zou doen. Ik had een afscheidsbrief van acht kantjes voor mijn zoon geschreven, liet hem per app weten dat ik een paar dagen ging wandelen in Ierland en daarom misschien niet altijd goed bereikbaar zou zijn. Op Facebook plaatste ik een foto van wandelschoenen, met de tekst: ‘Ik ga op reis!’

Huilen

Nog geen uur later belde mijn nichtje, de dochter van mijn overleden tante, aan. De zinspeling 'op reis' had bij haar alle alarmbellen doen afgaan. Haar eigen moeder had kort voor haar zelfgekozen dood ook gezegd dat ze op reis ging. Hoewel ik zei dat het goed met me ging, doorzocht ze als een speurhond mijn huis. Toen ze de brief aan mijn zoon vond, begon ze te huilen. ‘Doe hem niet aan wat mama mij heeft aangedaan’, smeekte ze. ‘Je bent zo belangrijk in zijn leven. Hij is negentien. Hij heeft je nodig. Hij houdt zielsveel van je.’

Door haar woorden brak ik en besloot ik te knokken voor het leven. Ik ben een tijdje opgenomen geweest en nu houd ik me met medicatie goed staande. Dankzij mijn vrijwilligerswerk bij een asiel heb ik een deel van mijn eigenwaarde terug. De dieren zijn blij dat ik er ben, en ik vind het fijn om er voor hen te zijn. En ik ben zo blij dat ik er kan zijn voor mijn zoon, en mijn onbeschrijflijk alerte, meelevende nichtje beschouw ik inmiddels als een dochter.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: Astrid Theunissen. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden