null Beeld

Moeder Bea (69) tegen dochter Marieke (48): “Ik vind het jammer dat ik jou met mijn angsten heb opgezadeld”

Hecht of juist niet: de band tussen moeder & dochter is een bijzondere. Wat gebeurt er als je de tijd neemt voor een goed gesprek? Elke week praten een dochter en haar moeder over oud zeer en nieuw verdriet, over grote vreugde en dierbare momenten… Deze week dochter Marieke en moeder Bea.

Marieke (48) heeft drie kinderen en is gescheiden. Bea (69), haar moeder, is nog altijd gelukkig getrouwd met Mariekes vader. Marieke vond het als puber beklemmend dat haar moeder Bea altijd zo bezorgd was. Nu beseft ze dat deze karaktertrek ook goede kanten heeft.

Dochter Marieke: “Je was er altijd voor ons, mam. Je nam de tijd, was lief, geduldig en zorgzaam. Wij waren en zijn jouw leven. En dat is precies wat me soms benauwde. Ik had het gevoel dat ik jou tekortdeed, ik voelde me schuldig dat ik je van me afduwde zoals alle pubers zich tegen hun ouders afzetten en ik kon je gekwetstheid slecht verdragen.”

Moeder Bea: “Ik was niet zozeer gekwetst, eerder bezorgd. Ik weet nog dat je in die tijd ging liften naar de studentenstad waar je woonde. Ik heb je toen een keer naar de liftplek gebracht, daar had ik achteraf zo’n spijt van. Er waren toen nog geen mobiele telefoons en ik kon je de hele dag niet bereiken. Toen ik je eindelijk te pakken kreeg, moest ik vreselijk huilen van opluchting.”

Marieke: “Ik had altijd het gevoel dat jouw conservatieve houding voortkwam uit angst. Ik wilde niet angstig zijn, maar moedig.”

Bea: “Geestelijke instabiliteit zit in mijn familie: hyperventilatie, pleinvrees, depressies. Van dat laatste heb ik gelukkig nooit last gehad, maar ik vind het soms wel jammer dat ik jou met mijn angsten heb opgezadeld.”

Marieke: “Wat ik daar moeilijk aan vond, is dat ik soms het gevoel had dat jij meer op mij leunde in plaats van omgekeerd.”

Bea: “Echt waar? Wat vervelend. Dat heb ik niet zo gevoeld.”

Marieke: “Misschien komt het door onze karakterverschillen. Ik wilde de stad, jij wilde het dorp. Ik wilde groots en meeslepend, jij klein en behoudend. Ik het avontuur, jij de veilige basis.”

Bea: “Ik had op mijn eenentwintigste al twee kinderen en jouw vader zat voor zijn werk veel in het buitenland. Dus ik kon geen kant op. Daarnaast lijk jij ook meer op papa, die had ook altijd wilde plannen. De ene dag wilde hij emigreren, dan wilde hij een café beginnen. Misschien zie ik inderdaad meer beren op de weg én ik ben gewoon veel gematigder. Papa en ik houden elkaar in balans. Jij en jouw ex-man leken veel meer op elkaar dan je vader en ik. Ik zag hoe dat misging. Je hebt yin en yang nodig.”

Marieke: “Ja mam, hoe verklaar je het dat jullie zo’n goed huwelijk hebben, terwijl mijn broer en ik er zo’n potje van gemaakt hebben?”

Bea: “Dat heeft meer met de tijd te maken. In onze generatie gaven mensen minder snel op. Dat betekent niet dat we het altijd makkelijk hebben gehad. Alleen zijn we daar weer overheen gekomen.”

Marieke: “Jij hebt in veel opzichten een veel langere adem. Dat is iets wat ik pas later ben gaan zien. Jij hebt volgens mij nooit het gevoel dat je iets mist of dat het ergens anders gezelliger is. Je kunt de kleine dingen veel meer waarderen.”

Bea: “Ja, ik heb inderdaad nooit het gevoel dat het gras groener is aan de overkant. Ik ben misschien een stuk saaier, maar ik ervaar dat niet zo. Voor mij is het leven goed als jullie allemaal gelukkig en gezond zijn. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar.”

Marieke: “Dat weet ik mam. Je bent lief.”

Bea: “Jij bent veel liever dan je denkt. Je hoeft je niet schuldig te voelen. Je bent niet perfect, en ik ook niet. En als ik zie hoe goed jij het met je eigen kinderen doet, ben ik zo trots op je.”

Tekst: Elle van Rijn. Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden