null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Moeder Laura (63) tegen dochter Vivienne (29): “We zijn niet per se blij met de keuzes die je hebt gemaakt”

Hecht of juist niet: de band tussen moeder & dochter is een bijzondere. Wat gebeurt er als je de tijd neemt voor een goed gesprek? Elke week praten een dochter en haar moeder over oud zeer en nieuw verdriet, over grote vreugde en dierbare momenten.

Getty Images/iStockphoto

Deze week spreken we Vivienne en Laura. Vivienne (29) is single en zingt in een band. Laura (63) is getrouwd met Roger en heeft 4 kinderen en 7 kleinkinderen. Vivienne is de enige die nog niet is gesetteld. Ze voelt zich een buitenbeentje in het gezin waarin ze is opgegroeid. En heeft soms het idee dat ze heeft gefaald in haar moeders ogen.

Vivienne: “Hi mama, gek dit.”

Laura: “Vraag maar raak hoor.”

Vivenne: “Ik vind dat papa en jij het altijd goed hebben gedaan, maar wel heel traditioneel. Daardoor heb ik altijd het gevoel dat ik er een beetje buiten val. Ook omdat iedereen jullie voorbeeld volgt, behalve ik.”

Laura: “Je bent ook een buitenbeentje, maar ik hou niet minder van je.”

Vivienne: “Dank je mam, ik ook van jou. Maar waar het me om gaat, is dat het een ongeschreven regel lijkt bij ons thuis: je studeert, gaat trouwen en krijgt kinderen. Daardoor voelt het weleens alsof ik heb gefaald.”

Laura: “Je vader vond het jammer dat je je studie niet afmaakte en voor de muziek koos. En hij blijkt nu wel een beetje gelijk te hebben...”

Vivienne: “Hoezo? Ik ben hartstikke gelukkig met mijn vak.”

Laura: “Jawel, maar geluk is niet alles, schat, er moet ook brood op de plank. En zolang je geen man hebt die je kan onderhouden, is het belangrijk dat je zelf een stabiel inkomen hebt.”

Vivienne: “Het ging prima voordat de crisis uitbrak, en die had ik toch niet kunnen voorspellen? Gek dat je meteen papa’s standpunt inneemt, je kunt ook vragen hoe ik erin sta.”

Laura: “Ik weet dat het lastig voor je is om rond te komen.”

Vivienne: “Klopt, maar daar klaag ik niet over. Ik heb ook nooit mijn hand opgehouden bij jullie.”

Laura: “Nog niet, nee. Viev, je kunt altijd bij ons terecht, dat weet je, maar dat betekent niet dat we per se blij zijn met de keuzes die je hebt gemaakt.”

Vivienne: “Je zegt heel vaak ‘we’ als ik om jouw mening vraag, alsof papa en jij één persoon zijn. Hoe denk je dat jouw leven zou zijn gelopen als je niet die man met dat ‘stabiele inkomen’ was tegengekomen?”

Laura: “Ik heb mijn studie kunstgeschiedenis afgemaakt, dus waarschijnlijk was ik in een museum gaan werken. Zoiets.”

Vivienne: “Maar mis je dat dan niet? Je koos toch niet voor niks die studie, je bent geïnteresseerd in alles wat met kunst te maken heeft. Waarom heb je daar niets mee gedaan?”

Laura: “Het was niet nodig om te werken, papa verdiende genoeg. Dus ik heb jullie opgevoed. Dat was best een pittige taak!”

Vivienne: “Maar waar ben jij in dit hele verhaal? Jouw ambities, jouw interesses, jouw mening… Het lijkt alsof je bent opgegaan in papa. Terwijl je zelf toch ook iemand bent.”

Laura: “Ik ben in jouw ogen geen geëmancipeerde vrouw. Maar als ik zie wat een ellende emancipatie heeft opgeleverd in veel relaties, dan prijs ik mezelf gelukkig met mijn man, kinderen en kleinkinderen. Ik heb alles wat ik wilde, dus wat zou ik zeuren over persoonlijke ambities? Als ik kunst wil zien, ga ik naar een museum. Zonder je vader, die houdt er niet van, haha.”

Vivienne: “Ik denk dat jij en ik wat veel dingen betreft gewoon anders in elkaar zitten.”

Laura: “Dat weet ik wel zeker. Papa zei vroeger voor de lol vaak: ‘Ik heb drie kinderen, mijn vrouw heeft er vier: drie van mij en één van de melkboer.”

Vivienne: “Vond je dat niet rot?”

Laura: “Nee joh, dat is toch een grapje. Je kent je vader toch?”

Vivienne: “Ik vond het wel rot.”

Interview: Elle van Rijn. Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden