null Beeld

Nance Coolen: “Ik kan nu een andere kant van mezelf laten zien”

Na de dood van haar moeder belandde presentatrice Nance Coolen (47) in een diep dal. Dankzij rouwbegeleiding kwam ze eruit. Nu is ze terug op tv met een nieuw programma, en ze bruist van de energie: “Ik heb kriebels in mijn buik, zó veel zin heb ik erin.”

Nance Coolen in ’t kort

Nance Coolen (Asten, 1973) zong als tiener in de hitformatie Twenty 4 Seven en werd na een korte solocarrière presentatrice. Eerst bij TMF, later van programma’s als Lingo, Popstars, Sterren dansen op het ijs en RTL Woonmagazine. Vanaf zaterdag 6 februari is ze terug op tv bij RTL4 met Helden van nu. Nance is getrouwd met Pico, ze hebben een 11-jarige zoon, Robin.

Exact op het afgesproken tijdstip gaat de telefoon: Nance. “Ik houd van een strakke planning”, lacht de presentatrice met de Brabantse tongval. “En afspraak is afspraak.” Bovendien wacht haar na ons gesprek een draaidag voor haar nieuwe programma Helden van nu. Nance geniet ervan, maar vindt het ook spannend. Het is al even geleden dat ze op tv was: in 2017 met RTL Woonmagazine. “Ik heb gewoon kriebels in mijn buik. Niet zozeer van de zenuwen, vooral omdat ik er zó veel zin in heb. Ik struikel bijna over mijn eigen enthousiasme.”

Dat lijkt me geen handige eigenschap...

“Wat helpt is de opwinding van me afkletsen, bijvoorbeeld door honderd keer in het oor van de regisseur te tetteren hoe leuk en spannend ik het allemaal vind. Als zij dan kalm blijft herhalen dat alles goed komt, land ik uiteindelijk wel en kan ik mezelf weer toespreken: oké, niet aanstellen Coolen, gewoon aan de slag en genieten.”

Waarom spreekt dit programma je zo aan?

“Ik mag mensen, échte mensen, die zich dag en nacht inzetten in de zorg, in het zonnetje zetten. Niet alleen zorgmedewerkers die op de ic staan en met corona te maken hebben, ook alle anderen, zoals mensen in de kinderopvang en dagbesteding voor verstandelijk beperkten. Stuk voor stuk mensen met engelengeduld voor wie je alleen maar diep respect kunt hebben.”

Ik kan me voorstellen dat dat indruk maakt.

“Laatst liep ik mee in een instelling voor verstandelijk beperkte kinderen. Ik was ontroerd door de liefdevolle manier waarop cliënten benaderd worden. Dat is lang niet overal zo. Als ambassadeur voor Kinderfonds MAMAS heb ik dat, helaas, met eigen ogen gezien. Zo is er in Zuid-Afrika geen toekomstperspectief voor gehandicapte kinderen, ze worden als last ervaren en kunnen nergens naartoe. Gelukkig brengt het fonds daar verandering in. Met deze kennis in het achterhoofd is het extra waardevol om de warmte in de Nederlandse zorg van dichtbij te zien.”

Dit programma is iets anders dan we van je gewend zijn. Ik noem een Sterren dansen op het ijs...

“Ja, dat maakt het extra leuk. Ik kan een andere kant van mezelf laten zien en daar was ik ook wel aan toe. Ik ben nu 47 en sta anders in het leven dan tien of twintig jaar geleden. Entertainment is en blijft leuk, maar ook heel licht. Misschien past het daarom beter bij een andere levensfase. Naarmate je ouder wordt, wil je stappen maken. Mensen denken al snel dat een grote tv-show met een glimmende showtrap het hoogst haalbare is, maar dat hoeft niet zo te zijn. Op dit punt in mijn leven vind ik het belangrijker om diepgang te zoeken. Maar vergis je niet, als ze me er morgen voor bellen, doe ik het meteen, haha!”

Nadat RTL Woonmagazine stopte in 2017 hebben we weinig meer van je gezien. Hoe komt dat?

“Dat heb ik me ook afgevraagd. Het komt en gaat, denk ik. Op een gegeven moment word je niet meer gebeld. Als je er dan niet achteraan jaagt, raak je vanzelf een beetje op de achtergrond. Voor presentatoren verschijnen nu eenmaal geen vacatures online; het is een kwestie van afwachten en hopen dat ze aan je denken. Tegelijkertijd is er een nieuwe generatie opgestaan, jonge mensen die meer op de voorgrond treden of hun plek afdwingen. Ik houd ook van aandacht, maar zal er niet zo snel om vragen. Alle rode lopers afstruinen en op sociale media laten zien hoe ik aardappels kook, dat is niks voor mij.”

Hoe heb je die periode ervaren?

“Dubbel. In het begin vond ik het lastig als mensen op straat vroegen: ‘Wanneer zien we je weer op tv?’ Dan zei ik: ‘Het is wat het is.’ Maar ik baalde flink. Het fijne was wel dat ik eindelijk tijd had voor mijn gezin en voor vrienden. Al vanaf mijn zestiende stond ik altijd aan voor werk. Als ze belden: ‘Pak je koffers, we vliegen vannacht’, dan was ik al weg. Werk ging voor alles: verjaardagen, kerst, bruiloften, begrafenissen. Het moest zo zijn, denk ik steeds vaker. Net zoals negen jaar geleden, toen ik werd ontslagen bij SBS. Ook enorm balen, maar kort daarop kreeg ik een thoracale hernia en onderging ik een zware operatie waarvan ik een jaar moest revalideren. Ik was dankbaar dat ik alle tijd en ruimte had om te herstellen. Toen RTL Woonmagazine ophield, werd mijn moeder ernstig ziek. Nu kon ik er helemaal voor haar zijn.”

Je had een hechte band met je moeder, hoe was die periode voor je?

“Afschuwelijk. Ik herinner me nog precies het moment dat de artsen ons op een vrijdag vertelden dat ze dachten dat mijn moeder dat weekend zou overlijden. De grond sloeg onder mijn voeten weg. Ik heb drie dagen naast haar in het ziekenhuis gelegen. Drie dagen van verdriet, maar ook van gezelligheid en lol. Ik hoefde niks meer te weten, alle vragen waren al beantwoord. Ik zei tegen mijn moeder dat ik op eigen benen kon staan, dat ze zich om mij geen zorgen hoefde te maken, dat ik een volwassen vrouw ben met een gezin. Na dat mooie, maar rare weekend kregen we nog een heel jaar extra. Maar uiteindelijk gebeurde het onvermijdelijke.”

Hoe ging je om met dit grote verlies?

“Het ging direct bergafwaarts. Zo slecht dat ik me afvroeg: wat gebeurt er met me? Het lukte maar niet om uit dat diepe dal te kruipen. Een paar maanden geleden zei ik tegen mijn man Pico: ‘Ik vind het leven niet meer leuk, ik zie gewoon geen lichtpuntjes meer op de dag.’ Hij schrok, ik ook. Met moeite raapte ik mezelf bij elkaar en mailde een kennis die als rouwbegeleider werkt. Ik kan dat iedereen aanraden. Na een paar sessies kreeg ik mezelf langzaam terug. Maar eerlijk gezegd is dit een van de eerste keren dat ik erover kan praten zonder direct in tranen uit te barsten.”

Wat mis je het meest?

“Ik was zo’n dochter die drie keer per dag naar huis belde, om niets. ‘Ha mam, ik heb net de was opgehangen!’ Of: ‘Ik wil dit of dat sausje maken, hoe pak ik dat aan?’ Echt, ik belde voor de meest achterlijke dingen. Bij mijn moeder gooide ik alles eruit. Als die uitlaatklep opeens weg is, wie bel je dan met dit soort wissewasjes? Natuurlijk, ik heb mijn vader nog, ik hou zielsveel van die man. Maar ik ga hem toch niet bellen om te zeggen dat ik de was heb opgehangen? Ik heb met hem een ander soort band.”

Heeft het je veranderd?

“Ik kwam ooit een kennis tegen op straat. Ze had betraande ogen omdat haar moeder een maand daarvoor was overleden. Ik dacht toen: maar het is toch al een maand geleden? Alsof je dan niet meer verdrietig mag zijn! Daar ben ik wel van teruggekomen. Ik ben nu twee jaar verder en nog steeds intens verdrietig. Voor rouwen staat geen tijd, sterker nog, soms lijkt het alleen maar erger te worden. Voor je het weet ben je een aantal jaar verder. Mijn moeders overlijden maakte nog duidelijker hoe belangrijk familie voor me is. Vroeger kwam ik nooit echt voor mezelf op. Zeker qua werk vond ik dat ik er altijd moest zijn zodat de mensen met wie ik werkte wisten dat ze op me konden rekenen. Ik had het gevoel dat dit van me verwacht werd, dat het erbij hoorde. Nu durf ik meer voor mezelf te kiezen en te kijken wat ík nodig heb. Dus als ik een afspraak moet verzetten omdat ik mijn zoon onverwacht naar honkbal moet rijden, dan is het heel jammer, maar dat gaat dan toch even voor.”

Welke rol speelt je gezin in jouw leven?

“Ik ben de laatste jaren echt een huismoeder geworden, niet te verwarren met huismoeke, dat valt nog wel mee. Maar mijn man is druk met zijn eigen zaak en onze zoon met school, sport en vriendjes, dus ik ben de regelneef thuis. Ik regel de boodschappen, het eten, de schooltassen, de stomerij, het halen en brengen. Nu ik weer aan het draaien ben voor Helden van nu is dat best even schakelen, nu moet ík opeens als eerste de deur uit. Ik heb daar zelf de meeste moeite mee, Pico vindt het geen punt om ’s ochtends de boel met Robin te regelen. Ik ben gewoon gewend om het zelf te doen. Ik denk graag dat ik thuis onmisbaar ben.”

Vind je die ‘onmisbare’ rol fijn?

“Ik houd van zorgen en verzorgen. Daarom past Helden van nu ook bij me. Ik vind het fijn om voor mijn gezin te zorgen, een groot contrast met toen ik net moeder was en nog helemaal in de werkstand stond. Twee weken voor mijn bevalling presenteerde ik nog Popstars. Gaandeweg kwam er een omslag. Die sloop er ook een beetje in; omdat ik minder werk had, was ik vaker thuis. Het is belangrijk dat je er als ouder echt bént voor je kind. Zoals mijn moeder er voor mij was, elke dag na school thee, koekjes, even kletsen. Ik ben blij dat ik dit voor Robin kan doen. Het gaat zo snel allemaal, hij zit al in groep 8.”

Wat zijn je plannen voor de toekomst?

“Genieten van alle leuke momenten en minder bezig zijn met wat andere mensen kunnen denken. Het lukt me om dat steeds meer los te laten. Ik doe wat ik leuk vind, gewoon omdat ik het zelf graag wil. Zo geef ik nu bijvoorbeeld kindermassages. Een jaar geleden, voor corona, had ik al eens een cursus gevolgd. Ik kon meteen aan de slag in de massagepraktijk van een vriendin, maar durfde niet. Als je alleen maar de bühne kent, is het best lastig om een nieuw uitstapje te maken. Maar toen corona toesloeg, het werk echt minder werd en ik in het verdriet om mijn moeder naar lichtpuntjes zocht, besloot ik ervoor te gaan. En het is zó leuk om te doen! Het moment dat een kind met een rode kop van die tafel kruipt en enthousiast roept hoe fijn dat was, is een feest. Dat is feitelijk hetzelfde als applaus krijgen. Langzaam verdwijnt de angst om mijn eigen pad te bewandelen, en dat is lekker.”

Interview: Kim Hopmans. Fotografie: Yvette Kulkens.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden