null Beeld

Nanny (81) over oorlog, vrijheid en de coronacrisis: “Dat verschrikkelijke gevoel wil ik nooit meer”

In dit drieluik vertellen 3 vrouwen die de oorlog meemaakten over de oorlog, vrijheid en de coronacrisis. We trappen af met Nanny Spier (81). Als klein Joods meisje van 4 jaar oud ging Nanny tijdens de Tweede Wereldoorlog van onderduikadres naar onderduikadres. Om die reden vindt ze het thuisblijven tijdens de coronacrisis helemaal niet moeilijk.

Demi Schoenmakers

"Tijdens de oorlog zat ik bij veel verschillende gezinnen ondergedoken. Ik paste me telkens weer aan en draaide altijd gelijk de knop om. Dat was mijn manier van overleven. En dat doe ik nu dus ook. Ik wil me veilig voelen. Dat gevoel komt wel van vroeger, want tijdens de oorlog heb ik me vaak onveilig gevoeld. Dat verschrikkelijke gevoel wil ik nooit meer voelen."

Niet te vergelijken

"Daarom blijf ik vanwege het coronavirus voorlopig thuis. Ik sluit mezelf niet op, maar ik ga niet meer naar buiten en ontvang niemand. Mijn kinderen doen voor mij de boodschappen. Ik woon op 2 hoog in Amsterdam, dus dan leg ik wat geld en een boodschappenlijstje in de lift en niet veel later worden de boodschappen netjes met de lift omhoog gebracht. Via het raam heb ik nog contact met mijn kinderen en kleinkinderen. Daar geniet ik wel echt van nu.

Binnenblijven is nu wel heel anders dan tijdens de oorlog. Vroeger kon je niet uit het raam hangen om met anderen te kletsen. Toen zat je echt ondergedoken en mocht je absoluut niet gezien worden. Soms zat je verstopt en moest je als een muisje zo stil zijn. Dat is precies de tegenstelling met de oorlog. Daarom kan ik de situatie nu maar moeilijk vergelijken met de oorlog."

Extra waarderen

"Als je ooit in onvrijheid hebt geleefd, ga je het juist extra waarderen wanneer de vrijheid er weer is. Door het heft in eigen hand te nemen, heb ik rust en is dat gevoel van angst weggegaan. Dat is ook de reden dat ik het nu zo goed volhoud, denk ik. Ik wil de straat niet op, weer thuiskomen en denken: ‘Oh god, die man hoestte wel heel dichtbij.’ Juist dan voel ik me onveilig. Dus ik weet waarvoor ik het doe."

In het volgende interview vertelt Carla Dijcks-Meerten (84) over de bombardementen die tijdens de oorlog steeds dichterbij kwamen. "Het geschreeuw van de mensen ging door merg en been. Doodsbang zaten we te wachten tot het voorbij was."

Dit jaar vieren we 75 jaar vrijheid in Nederland. Omdat we veel verhalen over én van vrouwen uit die tijd nog niet kennen, hebben we besloten om hen aan het woord te laten in deze unieke bevrijdingsspecial:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Beeld: Privébeeld

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden