null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Naomi (37) is moeder van twee jonge kinderen en wordt niet meer beter: “Je valt in een soort afgrond”

Naomi van Duin (37) is moeder van twee jonge kinderen en ongeneeslijk ziek. Wat leek op een voedselallergie, blijkt uitgezaaide darmkanker. Met behulp van haar beste vriendin en tientallen giften, gaf ze afgelopen weekend nog één keer een echt groot feest: om haar 12,5 jarig huwelijk te vieren. “Was dat ook een afscheid? Misschien, een beetje.”

Persoonlijk

Het is 2017. Naomi heeft een buikpijn die steeds maar erger wordt. Ze kan moeilijk naar het toilet. Misschien een melkallergie of zoiets, denkt de dokter. Alleen gaat het maar niet over. Een doorverwijzing naar het ziekenhuis dan maar. “Je bent nog zo jong, je zal wel een chronische darmaandoening hebben”, denkt de arts daar. Ze krijgt pilletjes mee, die helpen ook niet.

Een darmonderzoek volgt. Net ontwaakt uit haar roesje, zit ze al in het kantoor van de arts. Die kijkt haar bezorgd aan. “Ik kan je nu al vertellen dat het niet goed is”, zegt hij. “Het is kanker. Dat is duidelijk.” Tranen wellen op in Naomi’s ogen. Ze is dan net 34 jaar. “Het is heel pittig, je valt in een soort afgrond. Ik weet nog dat ik in de spiegel naar mezelf keek, en dacht: maar waarom dan, hoe kan dit én wat gebeurt er? Dan kom je thuis en zie je je kinderen. Het eerste wat je dan denkt? Ik ga dood.”

Wachten met kanker in je lijf

Naomi heeft endeldarmkanker. Vrij uitzonderlijk bij jonge vrouwen, weet ze. “Meestal krijgen oudere mannen endeldarmkanker. Daarom dachten de artsen daar bij mij ook niet direct aan toen ik over buikpijn en een moeilijke stoelgang begon. Maar ik voelde al meteen dat er iets niet klopte.” De kanker is uitgezaaid naar haar lever.

Uren, dagen, weken moest ze wachten voordat de medische molen die tot haar genezing moest leiden ging draaien. “Als je moet wachten met kanker in je lijf, dan duren de dagen lang. Het enige wat je wil is dat het eruit gaat. Tegelijkertijd is zo’n tumor iets van je eigen lijf, dus je ervaart geen pijn of zo.”

Tientallen dagen achter elkaar moet Naomi naar het Dordtse Albert Schweitzer ziekenhuis voor bestralingen én chemotherapie. “Daar ben ik heel beroerd van geweest, ik was blij dat het klaar was.” Maar ook daar vindt Naomi iets positiefs in: “Je ligt veel op de bank, beetje televisie te kijken, te herstellen. Dan ga je zoveel waarde hechten aan de kleine dingetjes in het leven. Daar ga je zo van genieten.”

De behandelingen geven Naomi en haar man Huib (38) hoop en kracht: “We doen wat we moeten doen en komen er gewoon uit. Zo stond ik er in, óók dankzij mijn man. Ik ben ontzettend gelukkig getrouwd met hem, hij is heel positief en trekt mij hier altijd weer doorheen. Bij elke huilbui staat hij weer voor me klaar.”

In 2018 volgt een operatie aan haar lever, om de uitzaaiingen weg te halen. “Die uitzaaiingen waren veel gevaarlijker dan de tumor in mijn darm zelf, want ze groeien veel harder. Dus die zijn er eerst uitgesneden.” Het lukte. Met een litteken van 22 centimeter als souvenir.

Na een paar maanden volgt een succesvolle operatie om de tumor uit haar darm te verwijderen, in het Erasmus MC. Maar niet lang daarna krijgt Naomi wederom slecht nieuws te verstouwen. “Weer uitzaaiingen in de lever. Ja, dan baal je als een stekker. Je hunkert naar één keer goed nieuws.”

Als alle hoop wegvalt

De artsen gaan gelijk weer opereren. Maar de kanker geeft niet op: de scans laten weer vlekjes zien op de lever, dit keer óók op de longen. Bestraling na bestraling volgt. En bij elke controle krijgt Naomi slecht nieuws: weer iets gevonden. “Dat is zo slopend. Er is nooit goed nieuws geweest.”

Maar al die tijd was er nog hoop. Tot vorig jaar. “We kunnen je niet genezen. Alles wat we nu voor je doen, is levensverlengend”, zei de arts tegenover haar. “Dan zit je daar. Nee, ik vroeg niet om de prognose. Ik vroeg niet naar hoe lang ik nog te leven zou hebben. Dan krijg ik dingen te horen die ik helemaal niet wil horen. Huib en ik zeiden geen woord tegen elkaar. We hebben het de eerste dag ook aan niemand verteld, we moesten het echt even laten bezinken. En hoe vertel je zoiets tegen mensen? Pas de volgende dag gingen we rondbellen. Dat is ook moeilijk. Je hebt je eigen emoties om mee te dealen, maar ik ben ook iemand die de ander wil troosten.”

Op het moment dat Naomi toegeeft aan de diagnose, is het klaar, denkt ze. “Dus nee, ik ben gaan vechten. Ik wilde absoluut niet bij de pakken neer gaan zitten.” Een second opinion volgt, maar de uitkomst blijft hetzelfde: Naomi wordt niet meer beter. “Je hoopt altijd dat ze zeggen: we zaten er helemaal naast. Maar ja, je houdt al rekening met het ergste.”

Het rommelt in haar lijf

Desondanks gaat ze ervoor, samen met haar man, en twee kinderen, de 6-jarige Mae en de 11-jarige Haiko. “Hen moesten we het ook vertellen. Vooral de oudste beseft het wel, hij heeft soms momenten dat hij er last van heeft. In eerste instantie was het gewoon: mama is ziek. Je weet dan nog niet hoe het gaat lopen. Maar op een gegeven moment moesten we zeggen: mama wordt niet meer beter. Dat is andere koek. Ze waren geschokt en verdrietig. Maar het mooie van kinderen is ook wel dat ze de volgende dag weer met andere dingen bezig kunnen zijn. Dat gaf ons ook rust om er mee om te gaan.”

Nu, vier jaar na de diagnose, begint de pijn soms ondraaglijker te worden. Het ‘rommelt’ in haar lijf. “De uitzaaiingen in mijn longen proberen ze te remmen met chemokuren. Maar ik heb veel pijn momenteel, in mijn rug en nek. Ze weten niet goed waar het vandaan komt, het is frustrerend en heftig om ermee te moeten leven. En ik ben heel snel buiten adem, dat is wat al die behandelingen met je doen. Dat is wel eens lastig in een jong en dynamisch gezin. Gelukkig heeft mijn man de mogelijkheid geregeld thuis te werken. Dat helpt enorm.”

En zoveel pijn hebben, dwingt haar ook wel eens om na te denken over de naderende dood. “Ik heb altijd gezegd: ik ben er niet bang voor. Als het zover is, is het zover. Maar de weg daar naartoe, dat laatste stukje, en ik ben bang dat ik daar nu in zit, vrees ik wel. Dat het een soort lijdensweg wordt.”

Niettemin probeer Naomi nog alles uit het leven te halen wat er in zit. En dankzij haar beste vriendin, stichting No Guts No Glory en tientallen buren en ondernemers uit Alblasserdam, lukte het om nog één keer een groot feest te geven vorig weekend. Dit was onnoemelijk belangrijk voor haar.

“Mijn man en ik waren in mei 12,5 jaar getrouwd. Vanaf het moment dat we amper een maand getrouwd waren riep ik al: ik wil een groot feest geven dan. Hij betekent de wereld voor me. Dat moet gevierd worden. Ik heb het idee van een feest nooit los kunnen laten. Toen werd ik ziek. Kwam corona. Kreeg toen wel een hele leuke dag samen met mijn gezin van vrienden en familie, om het te vieren. Maar dat feest bleef uit natuurlijk.”

Wijze (levens)lessen

Totdat beste vriendin Mirjam Lodder met een plannetje kwam. “Ik wilde het heel graag voor haar doen”, zegt Mirjam. “De kans bestaat dat ze een volgende mijlpaal niet haalt. En ik merkte dat het haar niet meer zo goed lukte om het te organiseren. Met stichting No Guts No Glory is het alsnog gelukt. Geweldig vond ze het. Ze mocht zich overal tegenaan bemoeien, maar hoefde verder niets te regelen. Het thema was bohemian chique. Het was een soort festivalfeest, partytenten, witte kanten kleedjes, statafels. Ongedwongen genieten. Ze heeft er ontzettend van genoten en kon alles voor een dag echt even loslaten.”

Naomi vult haar aan: “Ik ben dolblij dat het gelukt is. Het was een geweldige dag. Was het ook een soort van afscheid? Misschien, een beetje. Even moest ik wel een traantje laten. Verder heb ik het feest echt ervaren als een leuke en welkome afleiding.”

Over het feit dat zij als jonge vrouw werd getroffen door een ziekte die normaal gesproken vooral oudere mannen treft, wil ze nog even dit kwijt: “Als je iets niet vertrouwt in je lichaam, trek aan de bel en houd vol. Artsen maken soms aannames, maar laat je niet afschepen.”

En dan nog een wijze levensles van de vrouw die in korte tijd zoveel meemaakte en de dood in de ogen kijkt: “Geniet van wat je hebt, maak je niet druk om dingen die er niet toe doen. Er is zoveel moois om voor te leven. Ik kan het weten.”

Bron: AD.nl

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden