null Beeld

Nathalie (48) en Guido (50) vonden elkaar terug na de dood van hun dochter

Nathalie (48) en Guido (50) waren al lang gescheiden toen hun zestienjarige dochter Laura bij een tragisch ongeval om het leven kwam. Juist in hun verdriet vonden ze elkaar terug.

Karolien Joniaux

Zaterdagochtend, 8 maart 2014. Laura (16) woont al een tijdje bij haar vader in het Belgische Hechtel, het dorp waar ze is opgegroeid. De avond ervoor is ze met vrienden wezen stappen in Leopoldsburg. Ze zou bij een vriendin blijven slapen, sms'te ze nog 's avonds laat. Die ochtend staat Guido op het punt om onder de douche te stappen. Honderd kilometer verderop is Nathalie op weg naar haar werk. Dan krijgen ze het nieuws dat niemand hoopt te krijgen. Het bericht dat zowel hun leven als hun band voorgoed zal veranderen.

Brandend wrak

Nathalie: “Die ochtend scrolde ik zoals elke morgen door het nieuws voor ik naar mijn werk vertrok. ‘Leopoldsburg in diepe rouw na drama op E314’, opende de nieuwssite. Zeven jongeren waren omgekomen bij een auto-ongeluk. In een bijbehorend filmpje was het brandende wrak te zien dat door de brandweer werd geblust. Ik herinner me nog hoe de rillingen over mijn rug liepen. Snel checkte ik het Facebook-profiel van Laura - al haar vrienden kwamen uit Leopoldsburg - maar daar was al even niets meer gepost. Het was nog vroeg, dus ik besloot naar mijn werk te vertrekken. Als ik aankom, toch even bellen of alles in orde is, dacht ik nog. Maar de politie was me voor.”

Guido: “De agenten brachten hun boodschap voorzichtig; de slachtoffers waren nog niet geïdentificeerd, maar eigenlijk wist ik meteen hoe laat het was. Laura reageerde op geen van mijn telefoontjes. Zij moest in die auto gezeten hebben. Het kon niet anders.”

In een slechte film

Nathalie: “Ik ben meteen naar het crisiscentrum gereden. De langste honderd kilometers van mijn leven. We werden er opgevangen door de burgemeester en de dienst slachtofferhulp en het krioelde er van de pers. Het was alsof ik in een slechte film was beland. Vragen van journalisten, de aanblik van de andere ouders... Als verdoofd onderging ik het hele tafereel. Toen bleek dat er nog niet veel meer info was en werd aangeraden thuis te wachten op meer nieuws, was er maar één plek waar ik wilde zijn: het huis van Guido, de plek waar Laura de afgelopen vijf jaar had gewoond.”

Guido: “Voor Nathalie hier aankwam, hadden we elkaar nog niet gesproken, maar ik herinner me nog exact het moment dat ze hier binnenkwam. De blik in haar ogen. De radeloosheid en het verdriet. ‘Moet ik haar nu vastpakken of niet?’, schoot door mijn hoofd. Maar haar toenmalige vriend was erbij en dat hield me tegen. Het was allemaal zo bizar, surreëel, ongemakkelijk en raar.”

Nathalie: “Van dat ongemak heb ik die dag niets gevoeld. Daar bij Guido thuis was voor mij de enige plek waar ik op dat moment had kunnen zijn. Iedereen was daar: Laura's grootouders van beide zijden, haar halfzus Kelly - mijn dochter uit een eerdere relatie. Dat iedereen verzamelde in het huis waar Laura woonde, ging heel instinctief. Zeker toen bevestigd werd dat zij inderdaad één van de slachtoffers was; als de grond onder je voeten wegzakt, zoek je elkaar vanzelf op. Je hebt behoefte aan vertrouwde gezichten, aan enig houvast.”

Guido: “Die eerste dagen waren Nathalie en ik sowieso erg op elkaar aangewezen. Los van ons verdriet moest er ineens zo veel geregeld worden. Hoe zou de begrafenis verlopen? Welke foto's kiezen we? En welke muziek?”

Nathalie: “Wat dat betreft zaten Guido en ik helemaal op dezelfde golflengte. We kenden onze dochter. We wisten wat ze mooi zou hebben gevonden. Voor de afscheidsceremonie had ik zelf een tekst geschreven, ondertekend met ‘mama en papa’. Niet vanzelfsprekend als je gescheiden bent, maar op dat moment voelde dat juist.”

Guido: “Wij stonden daar niet als exen van elkaar, maar als ouders van Laura. Het is het verdriet dat je dan bindt.”

Grens aan zijn begrip

Nathalie: “De eerste weken na Laura's dood gaf mijn toenmalige vriend mij de ruimte die ik nodig had. Onze relatie was er niet één uit het boekje, maar tot mijn verbazing luisterde hij wel naar mijn verdriet. Voor even. Want al na een week of drie leek er een grens te zijn aan al dat begrip. Alsof ik me nu maar eens bij elkaar moest rapen en weer moest gaan leven alsof er niets was gebeurd. Zijn ongeduld uitte zich in de meest futiele zaken. Soms kon hij thuiskomen van het werk en een scène schoppen omdat het huis niet brandschoon was. Dan kon ik enkel vol ongeloof naar hem kijken. Ik was net mijn kind kwijt. Een opgeruimd huis was wel de laatste van mijn zorgen. Kwam het omdat hij zélf geen kind was verloren of was hij sowieso al niet de juiste man voor mij? Ik weet het niet, maar de barsten die al voor Laura's dood opdoken, tekenden zich steeds scherper af. Eigenlijk wist ik toen al: voor mij stopt de relatie hier.”

Guido: “In die periode merkte ik dat Nathalie steeds meer toenadering zocht tot mij. Niet op romantisch vlak, maar omdat ik antwoorden had die niemand anders haar kon geven.”

Nathalie: “Omdat Laura bij haar vader woonde, had ik de laatste dagen van haar leven moeten missen. Gaten die naar mijn gevoel moesten worden opgevuld. Ik wilde álles weten: wat heeft ze die vrijdag nog gedaan? Wat heeft ze gegeten? Voor mij was het leggen van die puzzel een manier om mijn verdriet te verwerken.”

Wat als

Nathalie: “Tijdens die vele gesprekken kwamen ook onze schuldgevoelens ter sprake. De vraag 'wat als' kan mij tot op vandaag nog bezig houden. Wat als Guido en ik niet waren gescheiden? Niet alleen had ik dan meer tijd met haar kunnen doorbrengen, ik had haar misschien ook beter in het oog kunnen houden.”

Guido: “Laura was in het holst van de nacht in een auto gestapt bij een dronken chauffeur. Had ik dat kunnen voorkomen? Had ik strenger moeten zijn? Laura mocht van mij al vrij jong op stap gaan en ze mocht thuiskomen hoe laat ze wilde. Ik ging uit van het principe: wat je verbiedt, zal ze stiekem doen, maar was ik daar te ver in gegaan?”

Nathalie: “Het belangrijkste is dat we elkaar nooit iets hebben verweten. Ook omdat we allebei wisten hoe Laura was: een pittig meisje dat zich absoluut niet aan banden liet leggen. Ze wilde zo veel mogelijk proeven van het leven, zocht heel graag de grenzen op. En hoewel elke ouder weet dat je in de opvoeding niet te streng mag zijn en niet te los, blijft de hamvraag hoe je dat doet. We hebben daar beiden geen antwoord op.”

Gevoel van veiligheid

Guido: “De vele gesprekken die we hadden, bewezen hoe goed Nathalie en ik op elkaar waren ingespeeld. Ook al zitten we anders in elkaar, in de basis denken we over veel dingen hetzelfde.”

Nathalie: “Voor mij was vooral het vertrouwde gevoel heel belangrijk. Guido en ik deelden niet alleen een groot verdriet samen, maar ook een hele geschiedenis. Na al die jaren wisten we nog steeds wat we van elkaar konden verwachten. We kenden elkaar door en door. Dat gevoel van veiligheid had ik nodig. Toen het bij mijn toenmalige vriend tot een zoveelste escalatie kwam, wist ik dat het tijd werd om mijn spullen te pakken. Dat dat betekende dat er nu ook meer ruimte kwam voor de relatie tussen Guido en mij, leek bijna vanzelfsprekend.”

Guido: “Niet iedereen was even blij met onze nieuwe start. Vooral in mijn familie werd terughoudend gereageerd. Laura's ongeval was nog maar vijf maanden geleden. Waren we niet om de verkeerde redenen terug bij elkaar? Nathalie had me al eens eerder in de steek gelaten, ze zou me vast nog eens kwetsen. Maar ik voelde dat die bezorgdheid onterecht was. En het was aan ons om dat te bewijzen.”

Geen roze wolk

Nathalie: “Natuurlijk was het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Je kunt geen roze wolk van verliefdheid verwachten in de zwartste periode van je leven. Ik geloof dat iemand die een kind verliest nooit meer honderd procent gelukkig kan zijn. Dat verdriet zit in je achterhoofd bij alles wat je doet. Maar door samen te zijn met Guido werd het verdriet op de een of andere manier wel draaglijker.”

Guido: “Als Nathalie een moeilijke periode heeft, praat ik op haar in en omgekeerd. Zo trekken we elkaar erdoorheen.”

Nathalie: “Al vergt dat ook veel geduld. Ik merk dat ik sinds Laura's overlijden veel prikkelbaarder ben. Soms reageer ik me af op Guido. Dan is hij in een vrolijke bui en geef ik een snauw: ‘Waarom lach je? We hebben toch geen reden om vrolijk te zijn?’ Totaal onterecht, maar soms weet ik me even geen raad met mezelf.”

Laura’s lievelingsliedje

Nathalie: “Vorig jaar hebben Guido en ik onze relatie bezegeld met een tweede huwelijk. Dat vonden we allebei belangrijk: hij is meer dan 'mijn vriend' of ik 'zijn vriendin’. Laura heeft die dag ook een speciaal plaatsje gekregen: we draaiden haar lievelingsliedje in de ceremonie en hebben een stukje van haar as in onze trouwringen verwerkt. Het was een prachtige dag en dat voelde zo dubbel. Aan de ene kant gaf het mij zo'n vreugde om iedereen te zien genieten, maar tegelijk voelde ik: hier ontbreekt een stuk van mij.”

Guido: “Dat gemis zal denk ik altijd blijven, bij elke nieuwe stap die je zet.”

Nathalie: “Ik weet dat Laura die dag geweldig zou hebben gevonden, maar ook dat doet je nadenken: waarom hebben we dit niet eerder gedaan? Waarom moest Laura eerst sterven voordat ik besefte dat het geluk voor mijn neus lag? Guido is altíjd goed geweest voor mij - mensen hebben ons altíjd een goed stel gevonden - alleen kon ik het vroeger zelf niet zien. Toen besefte ik niet waar het leven echt om draait: genieten van de kleine dingen, 's ochtends samen een kop koffie drinken in bed en vooruit kijken naar de dag. Of 's avonds dicht tegen elkaar aan op de bank kruipen.”

Guido: “Aan de andere kant: misschien had Nathalie die vrijheid waar ze jaren geleden naar op zoek was, nodig om te waarderen dat die cocon van ons toch niet zo slecht was. Het gras is altijd groener bij de buren.”

Nathalie: “Of misschien - heel misschien - was het Laura die ervoor heeft gezorgd dat we na al die jaren toch nog samen kwamen. Eigenlijk wil ik dat nog het liefst geloven. We zullen nooit weten waarom het leven loopt zoals het loopt. Ik weet alleen dat Laura hier heel gelukkig om zou zijn.”

Dit artikel verscheen eerder in Libelle

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden