null Beeld

Nathalie trouwde alsnog met haar minnaar: “Onaangekondigd stond Michael op de stoep”

Vijf jaar hadden Nathalie D’Alessandro (50) en Michael (56) een geheime relatie, tot zij deze verbrak. Bijna twintig jaar later trouwden ze alsnog.

"We leerden elkaar eind jaren negentig kennen toen de band waarin Michael gitaar speelde een zangeres zocht. Dat werd ik. We traden veel op. Er was niks aan de hand, hoewel er af en toe wel wat begon te broeien. Na twee jaar sloeg ineens de bliksem in, zo voelde het echt. We waren net klaar met optreden. Ik droeg die avond een hoed. Michael maakte daar een grapje over en trok hem van mijn hoofd.""Normaal gesproken vind ik zoiets irritant, nu vond ik het leuk. Er ging een schok door mijn lichaam. Ik pakte de hoed weer af en zo waren we aan het dollen en stoeien. Tegen de tijd dat we met z’n allen in een shoarmatentje zaten om de avond af te sluiten, konden we niet meer van elkaar afblijven. Er was geen houden meer aan. Niet handig, want ik woonde samen en hij was getrouwd. Kilo’s ben ik afgevallen in die tijd, ik was ziek van verliefdheid."

Altijd wel een excuus

"Michael was net vader geworden en hij was zo gelukkig met zijn zoon dat hij niet van plan was zijn gezin te verlaten. Zelf vond ik allerlei andere redenen om mijn partner niet in de steek te laten. Of ik was gewoon te laf om te vertellen wat er speelde. Michael en ik hadden altijd wel een excuus om stiekem af te spreken. We moesten optreden of hadden repetities en bleven langer weg dan iets duurde. En altijd stiekem sms’en en bellen. Maar het bedrog vrat aan mij."

"Ik verbrak mijn relatie, maar daarmee stopte het liegen niet want Michael bleef bij zijn vrouw. Hij had zijn eigen worsteling: was ik de vrouw van zijn leven of een vlucht omdat hij niet gelukkig was in zijn huwelijk? Hij vond hoe dan ook zijn kind te jong om weg te gaan. En ik dacht: je liegt, je gaat nóóít weg. Ik ging eraan onderdoor. Ik wilde geen leven waarin ik in de coulissen moest staan als minnares. Ik kon mezelf niet langer recht in de ogen kijken. Daarom verbrak ik mijn relatie met Michael."

Scheiden

"Jaren later lag ik op een avond lekker op de bank toen de bel ging. Michael stond voor de deur: ‘Ik ga scheiden.’ ‘Ja, en?’, riep ik boos. ‘Hoe kom je erbij om zomaar onaangekondigd op mijn stoep te staan?’ ‘Jij bent mijn beste vriend, de enige met wie ik over alles kan praten’, reageerde hij. Hij had gelijk: wij zijn elkaars beste vriend. Onze band gaat zó diep en de aantrekkingskracht tussen ons is intens. Ik liet hem binnen. In mijn huis én weer in mijn leven."

"Natuurlijk was het niet meteen allemaal halleluja. Er waren moeilijkheden met Michaels zoon én het ging tussendoor weer uit tussen ons. Het werkt niet om van de ene in de andere relatie te stappen en ik wilde geen speelbal meer zijn. Toch streek ik een jaar later met de hand over mijn hart. Ik was zo gek op hem."

Hij is mijn thuis

"Toen Michael 50 werd, vroeg hij mij ten huwelijk. Ik zei nee. Niet alleen omdat ik niets met dat traditionele boterbriefje heb, het voelde voor mij ook niet goed: het is zíjn verjaardag, zíjn feest, ik zou er weer bij hangen. Natuurlijk was hij teleurgesteld, maar drie jaar geleden heb ik hém gevraagd. Onze relatie was in rustiger vaarwater gekomen, we waren sámen, zonder alle problemen die eerst speelden.'

"Nu voelde het voor mij wel goed. Ook wilde ik de zaken met mijn huis goed geregeld hebben, zodat Michael er niet uit hoeft als mij iets overkomt. We dobberden met ons sloepje over de Loosdrechtse Plassen en Michael lag in mijn armen te soezen toen ik zei: ‘Volgens mij ben ik zover. Wil je met mij trouwen?’ Hij was met stomheid geslagen."

Chemie

"We zijn getrouwd zoals we elkaar hebben leren kennen: op het podium, in een kroeg waar we regelmatig optreden. Die hadden we zelf ingericht als jazznachtclub en onze gasten waren chic gekleed. Het was een prachtig feest. De cirkel is rond. Ik ben blij dat we zo volhardend zijn geweest. Michael is mijn thuis. We zijn beste maatjes, raken nooit uitgepraat. De chemie tussen ons is niet veranderd. We kunnen elkaar nog steeds opvreten. Dat gevoel blijft."

Interview: Marlies Jansen. Fotografie: Karlien van der Geest.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden