null Beeld

Nico Dijkshoorn: “Blijkbaar beleven dj’s mij als een fossiel met wit haar”

Nico Dijkshoorn (60) woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld. Deze week beseft Nico dat-ie niet meer de jongste is.

Je komt binnen tijdens een feestje. Er is een dj. Hij kijkt naar je en twee minuten later hoor je het liedje Car wash van Rose Royce. Op dat moment weet je het zeker: je bent stokoud. Niet in je eigen hoofd, maar wel voor anderen.Mijn ervaring is dat je je nauwelijks kunt voorbereiden op dat moment. Je voelt je nog helemaal van nu, je draagt de goede kleren, je leest de goede boeken en toch beginnen ze opeens disco-classics te draaien als jij de kamer binnenkomt. En ja, ik geef het toe, dat was inderdaad ooit de muziek waar ik veel op danste. Met een damestas vlak voor me. Ik weet niet of dat in alle provincies een gewoonte was, maar zo rond 1975 dansten alle meisjes in Noord-Holland met een tas vlak voor hun voeten. Dat had iets gezelligs. Ik durf hier wel te beweren dat er niemand soepeler om een tas heen danste dan ik.

De hit Annie hou jij me tassie effe vast (want die gozer wil met me dansen) daar snapte ik helemaal niets van. Hoezo vasthouden? Op de grond, en er dan omheen dansen, met die magische heupen van me. Het allermooist danste ik op een liedje van Tavares, Heaven must be missing an angel. Mijn moeder had precies de broek gemaakt die de zanger droeg en ik kende al hun bewegingen. Zij zongen showers en dan deed ik met mijn handen een douche na.

Nu begint die periode zich tegen mij te keren. Blijkbaar beleven dj’s mij als een fossiel met wit haar dat het liefst heel stram beweegt op I feel love van Donna Summer. Ondertussen rillen ze bij het idee dat een oude man nog ‘love feelt’.

Het geheim van beschaafd oud worden is: niet steeds willen bewijzen dat je nog helemaal van nu bent. Je erbij neerleggen dat je iemand bent geworden naar wie je vroeger vol medelijden keek. Je bent nu zelf de vader geworden die zijn dochter om halftwaalf ophaalt, en dan zijn auto om de hoek parkeert zodat haar vriendinnen je niet zien.

Je weet definitief dat er voor altijd iets is veranderd als je kinderen te lang naar je schoenen kijken. Dat gebeurde gisteren. Mijn zoon was op bezoek, ik liep naar de keuken en toen zag ik hem kijken. Ik wachtte op “Leuke schoenen, pap…” Het bleef angstaanjagend stil.

Fotografie: Ester Gebuis.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden