null Beeld

PREMIUM

Nico Dijkshoorn: “Ik herinner mij niets van die middag in Artis met mijn opa”

Nico Dijkshoorn (60) woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld.

Ik heb mijn opa gekend, dat weet ik zeker. Er zijn foto’s van. Ik zit op het gras met een klein tijgertje op schoot. Een echte. Mijn opa staat vlak achter mij. Hij kijkt zoals ik inmiddels naar mijn kinderen kijk. Weemoedig. Ooit was hij een jongetje, ooit was ik een jongetje. Ik ken mijn opa alleen van die foto. Dat stoort me. Die lieve, veel te jong overleden man, de vader van mijn moeder, hij heeft mij ooit opgehaald van huis en is met mij naar diergaarde Artis gelopen. Hij heeft mij olifanten laten zien. Ik sluit niet uit dat ik een ijsje heb gekregen. Daarna heeft hij mij weer naar huis gebracht. Ik herinner mij er helemaal niets van.

Op zoek naar geluk

Het geheugen is wreed en onvoorspelbaar. Ik herinner mij, uit dezelfde tijd, wel de kleur van de kattenbak en de kleur van de kat. Ik herinner mij letterlijk plaatjes uit een kinderboek, maar die middag naar Artis, met mijn opa, is verdampt. Misschien is het daarom de plek geworden waar ik hardnekkig ben blijven zoeken naar geluk. Al een leven lang ga ik met mijn kinderen naar Artis. Nog steeds. Ook voor hen is het inmiddels een nostalgische trip geworden. Ach ja, hier liepen we met onze ouders. Ach ja, kijk, hier lag een zeekoe doodstil tussen 45 kilo andijvie. Ik durf te beweren dat bijna alle Artis-bezoekers op zoek zijn naar de plek waar ze ooit gelukkig waren. De dierenverblijven zijn steeds moderner geworden, maar ik herken de bomen en de rare bronzen beelden. De twee grote witte dinosauriërs van gips.

Ik durfde ooit iets

Ik was twee maanden geleden met mijn kinderen, 28 jaar en 25 jaar oud, een middag naar Artis en ik verheugde mij op de marmeren trap naar het aquarium. Ik zag ze, broer en zus, naast elkaar naar boven lopen. Ik liep enkele meters achter ze. Zo lief, dat ze nu zelf konden lopen. Ze stopten even bij de ingang naar de zaal. Donker. Daarna zag ik ze samen naar het gekleurde licht lopen. Zo moet het ook zijn gegaan met mijn opa. Hij heeft een dierenverzorger gezien. Hij heeft de drie kleine tijgertjes gezien. Hij heeft me in het gras gezet en heeft later aan mijn moeder verteld dat ik helemaal niet bang was. Zo verdrietig, dat ik mij dat niet herinner, maar ook zo fijn dat het heeft plaatsgevonden. Ik durfde ooit iets. Met mijn opa vlak naast me.

Fotografie: Ester Gebuis.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden