null Beeld

Nico Dijkshoorn: “In de slaapkamer van mijn broer werd de hele dag gezaagd en geschuurd”

Nico Dijkshoorn (60) woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld.

Mijn vader had plotseling verstand van antiek. Ik zat met mijn moeder en broers televisie te kijken en opeens kwam hij binnen met een grote houten klok. Hij had zijn jas nog aan. Er volgde een lang verhaal.

“Ik liep op het Waterlooplein, ik zag die klok en ik dacht: die is oud. Dat voelde ik gewoon. Ik heb dat aan die man gevraagd. Dat bleek te kloppen. Hij zei: meneer heeft er verstand van.”

Mijn moeder onderbrak hem. “Hoeveel heb je ervoor betaald?”

Mijn vader deed alsof hij haar niet hoorde en ratelde door. “Ik zag meteen dat het een unieke klok was. Kijk, er ontbreekt een deurtje in de achterkant. Dat is juist leuk, want het is antiek.”

Vanaf dat moment veranderde ons huis langzaam maar zeker in een opslagplaats. In de slaapkamer van mijn broer werd de hele dag gezaagd en geschuurd. Wanneer het tien minuten stil was, wisten wij al wat er komen ging: hij zou ons laten zien wat hij had gerestaureerd. Mijn vader liet ons de achterkant van een klok zien. “Kijk, een nieuwe achterkant erin gezet.” We keken verbijsterd naar een witte houten plaat met fonkelnieuwe scharnieren. Ik aarzelde, maar zei het toch. “Die is nu toch niets meer waard? Hij moet toch origineel zijn? Je hebt er een glimmend nieuw deurtje in gezet.”

Ik zag dat hij twijfelde, maar al snel herpakte hij zich. “Ah, onze professor, die boeken leest, heeft tegenwoordig ook verstand van antiek. Dit is een topklok! Morgen ga ik hem laten taxeren.”

Ik zou daar graag bij zijn geweest. Het moet de overtreffende trap zijn geweest van het programma Tussen kunst en kitsch. Mensen die uren in de rij gaan staan om een kermishorloge te laten taxeren. “Kijk mevrouw, hier staat het: made in China. Dit horloge is veertig cent waard.”

Mijn vader kwam zwijgend thuis met de klok in een boodschappentas. Daarna verdween hij in de kamer van mijn broer. We hoorden geen gezaag. Een dag later was hij weer de oude. Hij had er nog eens over nagedacht en hij ging zich niet laten ontmoedigen door een of andere gek die zijn klok niks waard vond. We zagen hem wegrijden, richting Amsterdam. Drie uur later stond hij voor ons. Zijn jas nog aan. Hij liet ons een oude sjoelbak zien. “De stenen missen, maar die kan ik zelf zagen.”

Fotografie: Ester Gebuis

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden