null Beeld

PREMIUM

Nico: “Ik vreesde alle voorwerpen die Wil had achtergelaten vlak voordat ze haar noodlot tegemoet wandelde”

Nico Dijkshoorn (60) woont samen met Tanja, heeft een dochter (Marlon) en een zoon (Bob) uit een vorige relatie en een eigen kijk op de wereld.

Een halfjaar geleden overleed, totaal onverwacht, mijn schoonmoeder Wil. Hartfalen. Vanuit het ziekenhuis reden wij samen met haar echtgenoot naar wat ooit haar huis was. Nee niet ooit, wat uren daarvoor nog haar huis was. Ik keek naar Tanja en haar vader en ik vreesde voor wat komen ging. Het openen van de voordeur en dan een woonkamer aantreffen waar zij die ochtend nog haar makkelijke gymschoenen had aangetrokken. Ik vreesde alle voorwerpen die Wil had achtergelaten vlak voordat ze haar noodlot tegemoet wandelde. Aan de arm van haar man, dat wel.

Verlaten huis

Ik was bang dat er een opengeslagen boek op tafel zou liggen. Ik vreesde een kopje koude koffie, een voor driekwart ingevuld kruiswoordraadsel, een televisiegids waarin met potlood streepjes waren gezet onder haar favoriete programma’s. Ik hoopte zo ontzettend dat er in de ijskast geen maaltijd voor twee personen zou liggen. Voorwerpen, ’s ochtends achteloos achtergelaten, die opeens symbool stonden voor het einde van een gelukkig leven. Wil was er niet meer, maar het hele huis stond vol met dingen waar haar handen langs waren gegleden.

Jaren eerder liep ik in dezelfde gemoedstoestand door een huis, het was een dag nadat mijn eigen moeder was opgenomen in het ziekenhuis. Ik liep samen met mijn broers door de verlaten woonkamer, waar ooit wilde Amsterdamse verjaardagen waren gevierd. Waar mijn moeder – tot onze stomme verbazing – prachtig woest op tafel had gedanst op een liedje met heel veel banjo en mandoline.

Naaimachine

Ik liep de trap op, langs alles foto’s van de kleinkinderen en mijn honkballende vader en broers, en keek in haar slaapkamer. Er lag een boek naast haar kussen, op het nachtkastje: Het taaie

ongerief van Theo Thijssen. Een boek over kleren; meteen draaide ik me om en liep naar haar naaikamertje. Zo lang als ik bij mijn ouders woonde, hoorde ik achter in het huis een naaimachine razen.

Van alle tv die ik samen met mijn vader keek, hebben wij maar de helft verstaan. We zagen het aan haar voet als ze de naaimachine weer ging laten loeien, jaren en jaren achter elkaar. En opeens kon ze het niet meer, snapte ze niet meer hoe je kleren in elkaar naaide. Ik deed de deur open en daar stond hij: haar oude naaimachine. Er vlak naast een mislukt jurkje voor een van mijn nichtjes, de naden half los. Ik heb op het pedaal getrapt. Een heerlijk geluid.

Fotografie: Ester Gebuis

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden